¹Du hevnens Gud, Herre, du hevnens Gud, åpenbar dig i herlighet!

¹O Perëndi i hakmarrjes, o Zot, Perëndi i hakmarrjeve, shkëlqe.

²Reis dig, du jordens dommer, la gjengjeldelse komme over de overmodige!

²Çohu, o gjykatës i tokës, dhe jepu shpërblimin mëndjemëdhenjve.

³Hvor lenge skal de ugudelige, Herre, hvor lenge skal de ugudelige fryde sig?

³Deri kur të pabesët, o Zot, deri kur të pabesët do të triumfojnë?

⁴De utgyder en strøm av ord, de fører frekk tale; alle de som gjør urett, taler store ord.

⁴Ata vjellin fjalë dhe mbajnë fjalime të paturpshme; të gjithë ata që kryejnë paudhësi flasin me arrogancë.

⁵Ditt folk, Herre, knuser de, og din arv plager de.

⁵Ata marrin nëpër këmbë popullin tënd, o Zot, dhe shtypin trashëgiminë tënde.

⁶Enken og den fremmede slår de ihjel, og farløse myrder de.

⁶Vrasin gruan e ve dhe të huajin, dhe vrasin jetimët,

⁷Og de sier: Herren ser ikke, og Jakobs Gud gir ikke akt.

⁷dhe thonë: "Zoti nuk shikon, Perëndia i Jakobit nuk kupton".

⁸Gi dog akt, I ufornuftige blandt folket, og I dårer, når vil I bli kloke?

⁸Kërkoni të kuptoni, o njerëz të pamend midis popullit; dhe ju budallenj, kur do të bëheni të zgjuar?

⁹Mon han som planter øret, ikke skulde høre? Mon han som skaper øiet, ikke skulde se?

⁹Ai që ka vënë veshin, a nuk dëgjon? Ai që ka formuar syrin, a nuk shikon?

¹⁰Mon han som refser hedningene, ikke skulde straffe, han som gir menneskene forstand?

¹⁰Ai që ndreq kombet, a nuk do t'i dënojë ata, ai që i mëson diturinë njeriut?

¹¹Herren kjenner menneskenes tanker, han vet at de er tomhet.

¹¹Zoti i njeh mendimet e njeriut dhe e di që nuk janë veçse kotësi.

¹²Salig er den mann som du, Herre, refser og gir lærdom av din lov

¹²Lum ai njeri që ti ndreq, o Zot, dhe që ti mëson sipas ligjit tënd,

¹³for å gi ham ro for onde dager, inntil det blir gravd en grav for den ugudelige.

¹³për t'i dhënë prehje në ditët e fatkeqësisë, deri sa t'i hapet gropa të pabesit.

¹⁴For Herren skal ikke forkaste sitt folk og ikke forlate sin arv;

¹⁴Sepse Zoti nuk ka për të hedhur poshtë popullin e tij dhe nuk ka për të braktisur trashëgiminë e tij.

¹⁵for dommen skal vende tilbake til rettferdighet, og alle de opriktige av hjertet skal gi den medhold.

¹⁵Gjykimi do të mbështetet përsëri mbi drejtësinë, dhe tërë ata që janë të drejtë nga zemra do t'i shkojnë pas.

¹⁶Hvem reiser sig for mig imot de onde? Hvem stiller sig frem for mig imot dem som gjør urett?

¹⁶Kush do të ngrihet në favorin tim kundër njerëzve të këqij? Kush do të më dalë krah kundër atyre që kryejnë paudhësi?

¹⁷Dersom ikke Herren var min hjelp, vilde min sjel snart bo i dødsrikets stillhet.

¹⁷Në qoftë se Zoti nuk do të më kishte ndihmuar, do të kisha përfunduar shpejt në vendin e heshtjes.

¹⁸Når jeg sier: Min fot vakler, da holder din miskunnhet mig oppe, Herre!

¹⁸Kur thashë: "Këmba ime ngurron", mirësia jote, o Zot, më ka përkrahur.

¹⁹Når mine urolige tanker i mitt hjerte blir mange, da husvaler din trøst min sjel.

¹⁹Kur një numër i madh shqetësimesh më mbysnin, përdëllimet e tua më jepnin zemër.

²⁰Har vel fordervelsens domstol noget samfund med dig, der hvor de skaper urett under skinn av rett?

²⁰Do të jetë vallë aleati yt gjykata e padrejtë, që thur padrejtësi në emër të ligjit?

²¹De slår sig skarevis sammen imot den rettferdiges sjel, og uskyldig blod dømmer de skyldig.

²¹Ata mblidhen tok kundër të drejtit dhe dënojnë gjakun e pafajshëm.

²²Da blir Herren mig en borg, og min Gud min tilflukts klippe.

²²Por Zoti është kështjella ime dhe Perëndia im është kalaja në të cilën gjej strehë.

²³Og han lar deres urett komme tilbake over dem, og for deres ondskaps skyld skal han utrydde dem; ja, Herren vår Gud skal utrydde dem.

²³Ai do të lëshojë mbi ta ligësinë e tyre dhe do t'i bëjë të vdesin për shkak të paudhësisë së tyre; Zoti, Perëndia ynë, do t'i shkatërrojë.