1Til sangmesteren, til Jedutun; en salme av David.
1Рекох: Чуваћу се на путевима својим да не згрешим језиком својим; зауздаваћу уста своја, док је безбожник преда мном.
2Jeg sa: Jeg vil vokte mine veier, så jeg ikke synder med min tunge; jeg vil legge munnkurv på min munn, så lenge den ugudelige ennu er for mine øine.
2Бејах нем и глас не пустих; ћутах и о добру. Али се туга моја подиже,
3Jeg blev taus og var aldeles stille, jeg tidde uten gagn, og min smerte blev oprørt.
3Запали се срце моје у мени, у мислима мојим разгоре се огањ; проговорих језиком својим:
4Mitt hjerte blev hett inneni mig, ved min grublen optendtes ild; - jeg talte med min tunge:
4Кажи ми, Господе, крај мој, и докле ће трајати дани моји? Да знам како сам ништа.
5La mig vite, Herre, min ende, og mine dagers mål, hvad det er! La mig få vite hvad tid jeg skal bort!
5Ево с педи дао си ми дане, и век је мој као ништа пред Тобом. Баш је ништа сваки човек жив.
6Se, som en håndsbredd har du satt mine dager, og min livstid er som intet for dig; visselig, bare tomhet er hvert menneske, hvor fast han enn står. Sela.
6Баш ходи човек као утвара; баш се узалуд кида, сабира, а не зна коме ће допасти.
7Bare som et skyggebillede vandrer mannen, bare tomhet er deres uro; han dynger op og vet ikke hvem som skal samle det inn.
7Па шта да чекам, Господе? Нада је моја у Теби.
8Og nu, hvad håper jeg på Herre? - Mitt håp står til dig.
8Из свега безакоња мог избави ме, не дај ме безумноме на подсмех.
9Frels mig fra alle mine overtredelser, gjør mig ikke til spott for dåren!
9Нем сам, нећу отворити уста својих; јер си ме Ти ударио.
10Jeg tier, jeg later ikke op min munn; for du har gjort det.
10Олакшај ми ударац свој, силна рука Твоја уби ме.
11Ta bort fra mig din plage! For din hånds slag er jeg blitt til intet.
11Ако ћеш карати човека за преступе, расточиће се као од мољаца красота његова. Баш је ништа сваки човек.
12Tukter du en mann med straff for misgjerning, da fortærer du hans herlighet likesom møll; bare tomhet er hvert menneske. Sela.
12Слушај молитву моју, Господе, и чуј јаук мој. Гледајући сузе моје немој ћутати. Јер сам гост у Тебе и дошљак као и сви стари моји.
13Hør min bønn, Herre, og vend øret til mitt rop, ti ikke til min gråt! for jeg er en fremmed hos dig, en gjest som alle mine fedre.
13Немој ме више гневно гледати, па ћу одахнути пре него отидем и више ме не буде.
14Se bort fra mig, så mitt åsyn må bli opklaret, før jeg går herfra og er ikke mere!