¹Da tok Job til orde og sa:

¹Eyüp şöyle yanıtladı:

²Hør aktsomt på mitt ord og la dette være den trøst I yder mig!

²‹‹Sözümü dikkatle dinleyin,Bana verdiğiniz avuntu bu olsun.

³Tål mig, så jeg kan få tale, og når jeg har talt, kan du spotte.

³Bırakın ben de konuşayım,Ben konuştuktan sonra alay edin.

⁴Mon min klage gjelder et menneske? Eller hvorfor skulde min ånd ikke bli utålmodig?

⁴‹‹Yakınmam insana mı karşı?Niçin sabırsızlanmayayım?

⁵Vend eder til mig og bli forferdet og legg hånd på munn!

⁵Bana bakın da şaşın,Elinizi ağzınıza koyun.

⁶Kommer jeg det i hu, så forferdes jeg, og mitt kjød gripes av skjelving.

⁶Bunu düşündükçe içimi korku sarıyor,Bedenimi titreme alıyor.

⁷Hvorfor blir de ugudelige i live, blir gamle og tiltar endog i velmakt?

⁷Kötüler niçin yaşıyor,Yaşlandıkça güçleri artıyor?

⁸De ser sine barn trives omkring sig, og sine efterkommere har de for sine øine.

⁸Çocukları sapasağlam çevrelerinde,Soyları gözlerinin önünde.

⁹Deres hus er sikre mot redsler, og Guds ris kommer ikke over dem.

⁹Evleri güvenlik içinde, korkudan uzak,Tanrının sopası onlara dokunmuyor.

¹⁰Hans okse parrer sig og spiller ikke, hans ku kalver og kaster ikke i utide.

¹⁰Boğalarının çiftleşmesi hiç boşa çıkmaz,İnekleri hep doğurur, hiç düşük yapmaz.

¹¹De slipper sine barn ut som småfeet, og deres smågutter hopper omkring.

¹¹Çocuklarını sürü gibi salıverirler,Yavruları oynaşır.

¹²De synger til tromme og citar, og de gleder sig ved fløitens lyd.

¹²Tef ve lir eşliğinde şarkı söyler,Ney sesiyle eğlenirler.

¹³De lever sine dager i lykke, og i et øieblikk farer de ned til dødsriket.

¹³Ömürlerini bolluk içinde geçirir,Esenlik içinde ölüler diyarına inerler.

¹⁴Og dog sa de til Gud: Vik fra oss! Vi har ikke lyst til å kjenne dine veier.

¹⁴Tanrıya, ‹Bizden uzak dur!› derler,‹Yolunu öğrenmek istemiyoruz.

¹⁵Hvad er den Allmektige, at vi skulde tjene ham, og hvad gagn skulde vi ha av å vende oss til ham med bønn?

¹⁵Her Şeye Gücü Yeten kim ki, Ona kulluk edelim?Ne kazancımız olur Ona dua etsek?›

¹⁶Ja*, men deres lykke står ikke i deres egen hånd. - **De ugudeliges tanker er langt fra mine tanker. / {* vil I si.} / {** Her begynner Jobs svar.}

¹⁶Ama zenginlikleri kendi ellerinde değil.Kötülerin öğüdü benden uzak olsun.

¹⁷Hvor ofte utslukkes vel de ugudeliges lampe, og hvor ofte hender det at ulykke kommer over dem? Hvor ofte tildeler han dem vel smerter i sin vrede?

¹⁷‹‹Kaç kez kötülerin kandili söndü,Başlarına felaket geldi,Tanrı öfkelendiğinde paylarına düşen kederi verdi?

¹⁸Hvor ofte blir de vel som strå for vinden, som agner stormen fører bort?

¹⁸Kaç kez rüzgarın sürüklediği saman gibi,Kasırganın uçurduğu saman çöpü gibi oldular?

¹⁹Men Gud* gjemmer hans straff til hans barn. - **Ja, men han burde straffe ham selv, så han fikk kjenne det. / {* vil I si.} / {** Dette er Jobs svar.}

¹⁹‹Tanrı babaların cezasını çocuklarına çektirir› diyorsunuz,Kendilerine çektirsin de bilsinler nasıl olduğunu.

²⁰Med egne øine burde han få se sin undergang, og av den Allmektiges vrede burde han få drikke selv.

²⁰Yıkımlarını kendi gözleriyle görsünler,Her Şeye Gücü Yetenin gazabını içsinler.

²¹For hvad bryr han sig om sitt hus efter sin død, når hans måneders tall er ute?

²¹Çünkü sayılı ayları sona erinceGeride bıraktıkları aileleri için niye kaygı çeksinler?

²²Vil nogen lære Gud visdom, han som dømmer de høieste*? / {* d.e. englene.}

²²‹‹En yüksektekileri bile yargılayan TanrıyaKim akıl öğretebilir?

²³Den ene dør midt i sin velmakt, helt trygg og rolig;

²³Biri gücünün doruğunda ölür,Büsbütün rahat ve kaygısız.

²⁴hans kar var fulle av melk, og margen i hans ben var saftfull.

²⁴Bedeni iyi beslenmiş,İlikleri dolu.

²⁵Den andre dør med sorg i hjertet og har aldri nytt nogen lykke.

²⁵Ötekiyse acı içinde ölür,İyilik nedir hiç tatmamıştır.

²⁶Begge ligger de i støvet, og makk dekker dem.

²⁶Toprakta birlikte yatarlar,Üzerlerini kurt kaplar.

²⁷Se, jeg kjenner eders tanker og de onde råd hvormed I gjør urett mot mig;

²⁷‹‹Bakın, düşüncelerinizi,Bana zarar vermek için kurduğunuz düzenleri biliyorum.

²⁸for I sier: Hvor er tyrannens hus, og hvor er det telt de ugudelige bor i?

²⁸‹Büyük adamın evi nerede?› diyorsunuz,‹Kötülerin çadırları nerede?›

²⁹Har I aldri spurt dem som har faret vidt omkring? Og I vil vel ikke forkaste deres vidnesbyrd,

²⁹Yolculara hiç sormadınız mı?Anlattıklarına kulak asmadınız mı?

³⁰at den onde spares på ulykkens dag, på vredens dag føres han unda.

³⁰Felaket günü kötü insan esirgenir,Gazap günü ona kurtuluş yolu gösterilir.

³¹Hvem foreholder ham hans ferd like i hans ansikt? og når han gjør noget, hvem gjengjelder ham det?

³¹Kim davranışını onun yüzüne vurur?Kim yaptığının karşılığını ona ödetir?

³²Til graven bæres han med ære, og over gravhaugen holder de vakt.

³²Mezarlığa taşınır,Kabri başında nöbet tutulur.

³³Søt er hans hvile i dalens muld, og alle mennesker vandrer i hans spor, og det er ikke tall på dem som har gått foran ham.

³³Vadi toprağı tatlı gelir ona,Herkes ardından gider,Önüsıra gidenlerse sayısızdır.

³⁴Hvor kan I da trøste mig med så tom en trøst? Av eders svar blir det bare troløshet tilbake.

³⁴‹‹Boş laflarla beni nasıl avutursunuz?Yanıtlarınızdan çıkan tek sonuç yalandır.››