¹De tre menn svarte ikke Job mere, fordi han var rettferdig i sine egne øine.

¹Böylece bu üç kişi Eyüpe yanıt vermekten vaz geçti, çünkü Eyüp kendi doğruluğundan emindi.

²Da optendtes Elihus vrede - han stammet fra Bus* og var sønn av Barak'el, av Rams ætt. Mot Job optendtes hans vrede, fordi han holdt sig selv for å være rettferdig for Gud, / {* 1MO 22, 21.}

²Ram ailesinden Bûzlu Barakel oğlu Elihu Eyüpe çok öfkelendi. Çünkü Eyüp kendini Tanrıdan haklı görüyordu.

³og mot hans tre venner optendtes hans vrede, fordi de ikke fant noget svar og allikevel dømte Job skyldig.

³Elihu Eyüpün üç arkadaşına da öfkelendi, çünkü Eyüpü suçlamalarına karşın sağlam bir yanıt bulamamışlardı.

⁴Elihu hadde ventet med å tale til Job, fordi de andre var eldre av år enn han.

⁴Elihu Eyüple konuşmak için sırasını beklemişti, çünkü ötekiler yaşça kendisinden büyüktü.

⁵Da nu Elihu så at det ikke var noget svar i de tre menns munn, da optendtes hans vrede.

⁵Bu üç kişinin başka bir şey söyleyemeyeceğini görünce öfkesi alevlendi. ‹‹Tanrıyı››.

⁶Så tok da Elihu, sønn av Barak'el, busitten, til orde og sa: Jeg er ung av år, og I er gråhårede; derfor holdt jeg mig tilbake og torde ikke uttale for eder hvad jeg vet.

⁶Bûzlu Barakel oğlu Elihu şöyle konuştu: ‹‹Ben yaşça küçüğüm, sizse yaşlısınız.Bu yüzden çekindim, bildiğimi söylemekten korktum.

⁷Jeg tenkte: La alderen tale og de mange år forkynne visdom!

⁷‹Çok gün görenler konuşsun› dedim,‹Çok yıl yaşayanlar bilgeliği öğretsin.›

⁸Dog, det er menneskets ånd og den Allmektiges åndepust som gjør forstandig.

⁸Oysa insana ruh,Her Şeye Gücü Yetenin soluğu akıl verir.

⁹De gamle er ikke alltid vise, ikke alltid forstår oldinger hvad rett er.

⁹Akıl yaşta değil baştadır.Adaleti anlamak yaşa bakmaz.

¹⁰Derfor sier jeg: Hør nu på mig! Også jeg vil uttale hvad jeg vet.

¹⁰‹‹Bu yüzden, ‹Beni dinleyin› diyorum,Ben de bildiğimi söyleyeyim.

¹¹Jeg ventet på eders ord, jeg lyttet efter forstandig tale fra eder, mens I grundet på hvad I skulde si.

¹¹Siz konuşurken ben bekledim,Siz ne diyeceğinizi araştırırkenDüşüncelerinizi dinledim.

¹²Jeg gav akt på eder; men det var ingen av eder som gjendrev Job, ingen som svarte på hans ord.

¹²Bütün dikkatimi size çevirdim.Ama hiçbiriniz Eyüpün haksızlığını kanıtlayamadı,Onun söylediklerine karşılık veremedi.

¹³Si ikke: Vi har funnet visdom hos ham; bare Gud kan få bukt med ham, ikke noget menneske!

¹³‹Biz bilgeliğe eriştik,Bırakın Tanrı onu haksız çıkarsın, insan değil› demeyin.

¹⁴Han har jo ikke rettet sin tale mot mig, og med eders ord vil jeg ikke svare ham.

¹⁴Ama Eyüpün sözlerinin hedefi ben değildim,Bu yüzden onu sizin sözlerinizle yanıtlamayacağım.

¹⁵De er forferdet og svarer ikke mere; ordene er blitt borte for dem.

¹⁵‹‹Onlar yıldı, yanıt veremiyorlar artık,Söyleyecek şeyleri kalmadı.

¹⁶Skal jeg vente, fordi de ikke taler, fordi de står der og ikke svarer mere?

¹⁶Onlar konuşmuyor diye ben beklemeli miyim,Duruyor, yanıt vermiyorlar diye?

¹⁷Også jeg vil nu svare for min del; også jeg vil uttale hvad jeg vet.

¹⁷Benim de söyleyecek sözüm var,Ben de bildiğimi söyleyeceğim.

¹⁸For jeg er full av ord; ånden i mitt indre driver mig.

¹⁸Çünkü içim dolu,İçimdeki ruh beni zorluyor.

¹⁹Mitt indre er som innestengt vin; som nyfylte skinnsekker vil det revne.

¹⁹İçim açılmamış şarap gibi,Yeni şarap tulumları gibi patlamak üzere.

²⁰Jeg vil tale, så jeg kan få luft; jeg vil åpne mine leber og svare.

²⁰Konuşup rahatlamalıyım,Ağzımı açıp yanıtlamalıyım.

²¹Jeg vil ikke ta parti for nogen, og jeg vil ikke smigre for noget menneske;

²¹Kimseye ayrıcalık göstermeyecek,Kimseye yaltaklanmayacağım.

²²for jeg forstår ikke å smigre; ellers kunde min skaper lett rykke mig bort.

²²Çünkü yaltaklanmayı bilsem,Yaratıcım beni hemen yok ederdi.