¹ روح من شکسته و عمر من به پایان رسیده و پایم به لب گور رسیده است.

¹Brudt er min Ånd, mine Dage slukt, og Gravene venter mig;

² در همه‌جا می‌بینم که چگونه مردم مرا مسخره می‌کنند.

²visselig, Spot er min Del, og bittert er, hvad mit Øje må skue.

³ خدایا، تو خودت شاهد من باش، زیرا هیچ‌کس از من حمایت نمی‌کند، همه مرا گناهکار می‌دانند، تو هم آنها را کور کرده‌ای و نمی‌توانند حقیقت را درک کنند. نگذار که آنها بر من پیروز شوند.

³Stil Sikkerhed for mig hos dig! Hvem anden giver mig Håndslag?

⁴ کسی‌که برای کسب منفعت از دوستان خود بدگویی کند، فرزندانش کور می‌شوند.

⁴Thi du lukked deres Hjerte for Indsigt, derfor vil du ikke ophøje dem;

⁵ خدا مرا مایهٔ تمسخر مردم ساخته و آنها به رویم تف می‌کنند.

⁵den, der forråder Venner til Plyndring, hans Sønners Øjne hentæres.

⁶ چشمانم از غم تار گشته‌اند و از من سایه‌ای بیش باقی نمانده است.

⁶Til Mundheld har du gjort mig for Folk, jeg er blevet et Jærtegn for dem;

⁷ آنانی که خود را درستکار می‌دانند، تعجّب می‌کنند؛ و آنها همگی مرا به بی‌خدایی متّهم کرده‌اند.

⁷mit Øje er sløvet af Kvide, som Skygger er mine Lemmer til Hobe;

⁸ اشخاص نیک در کارهای خوب پیشرفت می‌نمایند و روز‌به‌روز قویتر می‌گردند.

⁸retsindige stivner af Rædsel ved sligt, over vanhellig harmes den skyldfri,

⁹ اگر همه بیایید و در برابر من بایستید، گمان نمی‌کنم که بتوانم شخص فهمیده‌ای در بین شما پیدا کنم.

⁹men den retfærdige holder sin Vej, en renhåndet vokser i Kraft.

¹⁰ عمر من به پایان رسیده است و آرزوهایم همه نقش بر آب شده‌اند.

¹⁰Men I, mød kun alle frem igen, en Vismand fnder jeg ikke iblandt jer!

¹¹ دوستانم می‌گویند: «از پی شامِ تاریک، روز روشن می‌آید.» امّا خودم می‌دانم که من همیشه در تاریکی باقی خواهم ماند.

¹¹Mine Dage stunder mod Døden, brudt er mit Hjertes Ønsker;

¹² یگانه آرزوی من این است که به دنیای مردگان بروم و آنجا خانهٔ ابدی من باشد.

¹²Natten gør jeg til Dag, Lyset for mig er Mørke;

¹³ گور را پدر و کِرمی را که مرا می‌خورد، مادر و خواهر خود خواهم خواند.

¹³vil jeg håbe, får jeg dog Bolig i Døden, jeg reder i Mørket mit Leje,

¹⁴ امید من کجاست؟ چه کسی آن را برایم پیدا می‌کند؟ امید من با من به گور نمی‌رود و با هم یک‌‌جا خاک نمی‌شویم.

¹⁴Graven kalder jeg Fader, Forrådnelsen Moder og Søster.

¹⁵ امید من با من به گور نمی‌رود و با هم یک‌‌جا خاک نمی‌شویم.

¹⁵Hvor er da vel mit Håb, og hvo kan øjne min Lykke?

¹⁶Mon de vil følge mig ned i Dødsriget, skal sammen vi synke i Støvet?