¹ بالاخره ایّوب لب به سخن گشود و روزی را که متولّد شده بود نفرین کرد: ایّوب

¹Derefter oplod Job sin Mund og forbandede sin Dag,

² لعنت بر آن روزی که به دنیا آمدم و شبی که نطفه‌ام در رحم مادرم بسته شد.

²og Job tog til Orde og sagde:

³ آن روز تاریک شود، خدا آن را به یاد نیاورد و نور در آن ندرخشد.

³Bort med den Dag, jeg fødtes, den Nat, der sagde: "Se, en Dreng!"

⁴ در ظلمت و تاریکی ابدی فرو رود؛ ابر تیره بر آن سایه افکند و کسوف آن را بپوشاند.

⁴Denne Dag vorde Mørke, Gud deroppe spørge ej om den, over den stråle ej Lyset frem!

⁵ آن شب را تاریکی غلیظ فرا گیرد، در خوشی با روزهای سال شریک نشود، و جزء شبهای ماه به حساب نیاید.

⁵Mulm og Mørke løse den ind, Tåge lægge sig over den, Formørkelser skræmme den!

⁶ آن شب، شبی خاموش باشد و صدای خوشی در آن شنیده نشود.

⁶Mørket tage den Nat, den høre ej hjemme blandt Årets Dage, den komme ikke i Måneders Tal!

⁷ آنهایی که می‌توانند هیولای دریایی را رام سازند، آن شب را نفرین کنند.

⁷Ja, denne Nat vorde gold, der lyde ej Jubel i den!

⁸ در آن شب ستاره‌ای ندرخشد و به امید روشنایی باشد، امّا سپیدهٔ صبح را نبیند،

⁸De, der besværger Dage, forbande den, de, der har lært at hidse Livjatan";

⁹ زیرا رحم مادرم را نبست و مرا به این بلاها دچار کرد.

⁹dens Morgenstjerner formørkes, den bie forgæves på Lys, den skue ej Morgenrødens Øjenlåg,

¹⁰ چرا در وقت تولّدم نمردم و چرا زمانی که از رحم مادر به دنیا آمدم، جان ندادم؟

¹⁰fordi den ej lukked mig Moderlivets Døre og skjulte Kvide for mit Blik!

¹¹ چرا مادرم مرا بر زانوان خود گذاشت و پستان به دهنم نهاد؟

¹¹Hvi døde jeg ikke i Moders Liv eller udånded straks fra Moders Skød?

¹² اگر در آن وقت می‌مردم، اکنون آرام و آسوده با پادشاهان و رهبران جهان که قصرهای خرابه را دوباره آباد نمودند، و خانه‌های خود را با طلا و نقره پُر کردند، خوابیده بودم.

¹²Hvorfor var der Knæ til at tage imod mig, hvorfor var der Bryster at die?

¹³ چرا مانند جنین سقط شده دفن نشدم؛ مانند طفلی که هرگز روشنایی را ندید.

¹³Så havde jeg nu ligget og hvilet, så havde jeg slumret i Fred

¹⁴ زیرا در گور، مردمان شریر به کسی آسیب نمی‌رسانند و اشخاص خسته آرامش می‌یابند.

¹⁴blandt Konger og Jordens Styrere, der bygged sig Gravpaladser,

¹⁵ در آنجا حتّی زندانیان در صلح و صفا با هم به سر می‌برند و صدای زندانبان را نمی‌شنوند.

¹⁵blandt Fyrster, rige på Guld, som fyldte deres Huse med Sølv.

¹⁶ کوچک و بزرگ یکسان هستند و غلام از دست صاحب خود آزاد می‌باشد.

¹⁶Eller var jeg dog som et nedgravet Foster. som Børn, der ikke fik Lyset at se!

¹⁷ چرا کسانی‌که بدبخت و اندوهگین هستند در روشنی به سر می‌برند؟

¹⁷Der larmer de gudløse ikke mer, der hviler de trætte ud,

¹⁸ آنها در آرزوی مرگ هستند، امّا مرگ به سراغشان نمی‌آید و بیشتر از گنج در جستجوی گور خود می‌باشند

¹⁸alle de fangne har Ro, de hører ej Fogedens Røst;

¹⁹ و چقدر خوشحال می‌شوند، وقتی‌که می‌میرند و در گور می‌روند.

¹⁹små og store er lige der og Trællen fri for sin Herre.

²⁰ چرا نور بر کسانی بتابد که بیچاره هستند و راههای امید را از هر سو بسته می‌بینند؟

²⁰Hvi giver Gud de lidende Lys, de bittert sørgende Liv,

²¹ به جای غذا، غم می‌خورم و اشک و زاریم مانند آب جاری است.

²¹dem, som bier forgæves på Døden, graver derefter som efter Skatte,

²² از آنچه می‌ترسیدم و وحشت می‌کردم، به سرم آمد. آرام و قرار ندارم و رنج و غم من روزافزون است.

²²som glæder sig til en Stenhøj, jubler, når de finder deres Grav

²³ آرام و قرار ندارم و رنج و غم من روزافزون است.

²³en Mand, hvis Vej er skjult, hvem Gud har stænget inde?

²⁴Thi Suk er blevet mit daglige Brød, mine Ve råb strømmer som Vand.

²⁵Thi hvad jeg gruer for, rammer mig, hvad jeg bæver for, kommer over mig.

²⁶Knap har jeg Fred, og knap har jeg Ro, knap har jeg Hvile, så kommer Uro!