¹ ایّوب، اگر با تو چند کلمه حرف بزنم، آزرده نمی‌شوی؟ من دیگر نمی‌توانم ساکت بمانم.

¹Så tog Temaniten Elifaz til Orde og sagde:

² ببین، تو به افراد بسیاری تعلیم داد‌ه‌ای و به مردمان ضعیف دلگرمی و قوّت قلب بخشیده‌ای.

²Ærgrer det dig, om man taler til dig? Men hvem kan her være tavs?

³ با سخنان تشویق کننده، مردم را از لغزش بازداشته‌ای و به زانوان لرزان نیرو داد‌ه‌ای.

³Du har selv talt mange til Rette og styrket de slappe Hænder,

⁴ امّا اکنون که خودت دچار مشکلات شده‌ای، پریشان گشته‌ای.

⁴dine Ord holdt den segnende oppe, vaklende Knæ gav du Kraft.

⁵ تو شخصی پرهیزکار بودی و زندگی بی‌عیبی داشتی، پس در این حال هم باید امید و اعتمادت را از دست ندهی.

⁵Men nu det gælder dig selv, så taber du Modet, nu det rammer dig selv, er du slaget af Skræk!

⁶ فکر کن، آیا هرگز دیده‌ای که شخص بی‌گناهی هلاک شود و یا مرد درستکاری از بین برود؟

⁶Er ikke din Gudsfrygt din Tillid, din fromme Færd dit Håb?

⁷ درحالی‌که من دیده‌ام، کسانی‌که شرارت و ظلم را می‌کارند، شرارت و ظلم را درو می‌کنند.

⁷Tænk efter! Hvem gik uskyldig til Grunde, hvor gik retsindige under?

⁸ توفان غضب خدا آنها را از بین می‌برد و با آتش خشم خود آنها را می‌سوزاند.

⁸Men det har jeg set: Hvo Uret pløjer og sår Fortræd, de høster det selv.

⁹ مردم شریر مانند شیرِ درّنده می‌غرّند، امّا خدا آنها را خاموش می‌سازد و دندانهایشان را می‌شکند.

⁹For Guds Ånd går de til Grunde, for hans Vredes Pust går de til.

¹⁰ مانند شیر نر از بی‌غذایی و گرسنگی ضعیف می‌شوند و می‌میرند و فرزندانشان نیز پراکنده می‌شوند.

¹⁰Løvens Brøl og Vilddyrets Glam Ungløvernes Tænder slås ud;

¹¹ وقتی در خواب سنگینی رفته بودم، در رؤیا پیامی به صورت زمزمهٔ آهسته به گوش من رسید.

¹¹Løven omkommer af Mangel på Rov, og Løveungerne spredes.

¹² وحشت مرا فراگرفت، تنم به لرزه آمد.

¹²Der sneg sig til mig et Ord mit Øre opfanged dets Hvisken

¹³ شبحی از برابر من گذشت و از ترس، موی بر بدنم راست شد.

¹³i Nattesynernes Tanker, da Dvale sank over Mennesker;

¹⁴ می‌دانستم که شبح در آنجا حضور دارد، امّا نمی‌توانستم آن را ببینم. در آن سکوت شب، این صدا به گوشم رسید:

¹⁴Angst og Skælven kom over mig, alle mine Ledemod skjalv;

¹⁵ «آیا انسان فانی می‌تواند در نظر خدا که خالق اوست، پاک و بی‌عیب باشد؟

¹⁵et Pust strøg over mit Ansigt, Hårene rejste sig på min Krop.

¹⁶ او حتّی بر خادمان آسمانی خود اعتماد نمی‌کند و فرشتگانش هم در نظر او پاک نیستند،

¹⁶Så stod det stille! Jeg sansed ikke, hvordan det så ud; en Skikkelse stod for mit Øje, jeg hørte en hviskende Stemme:

¹⁷ چه رسد به آنهایی که از خاک آفریده شده‌اند و مانند بید از بین می‌روند.

¹⁷"Har et Menneske Ret for Gud, mon en Mand er ren for sin Skaber?

¹⁸ ممکن است صبح زنده باشند، ولی بدون هیچ خبری، قبل از غروب می‌میرند. رشتهٔ زندگی‌شان پاره می‌شود و در جهالت و نادانی از بین می‌روند.»

¹⁸End ikke sine Tjenere tror han, hos sine Engle finder han Fejl,

¹⁹ رشتهٔ زندگی‌شان پاره می‌شود و در جهالت و نادانی از بین می‌روند.»

¹⁹endsige hos dem, der bor i en Hytte af Ler og har deres Grundvold i Støvet!

²⁰De knuses ligesom Møl, imellem Morgen og Aften, de sønderslås uden at ænses, for evigt går de til Grunde.

²¹Rives ej deres Teltreb ud? De dør, men ikke i Visdom."