¹ اگر غم و اندوهِ مرا در ترازو وزن کنید و مشکلات مرا بسنجید،

¹Så tog Job til Orde og svarede:

² برایتان معلوم می‌شود که از ریگهای دریا هم سنگین‌ترند. از همین سبب است که سخنان من بی‌پرواست.

²"Gid man vejed min Harme og vejed min Ulykke mod den!

³ زیرا خدای قادر مطلق مرا هدف تیرهای خود قرار داده است، و زهر آنها در بدنم پخش شده‌اند و ترس خدا مرا به وحشت انداخته است.

³Thi tungere er den end Havets Sand, derfor talte jeg over mig!

⁴ الاغ اگر علف داشته باشد، عَرعَر نمی‌کند و گاو در وقت خوردن، بانگ نمی‌زند.

⁴Thi i mig sidder den Almægtiges Pile, min Ånd inddrikker deres Gift; Rædsler fra Gud forvirrer mig.

⁵ غذای بی‌نمک مزه‌ای ندارد و همچنین در سفیدهٔ تخم‌مرغ طعمی نیست.

⁵Skriger et Vildæsel midt i Græsset, brøler en Okse ved sit Foder?

⁶ برای خوردن این‌گونه غذاها اشتها ندارم و از هر چیزی که می‌خورم، حالم به هم می‌خورد.

⁶Spiser man ferskt uden Salt, smager mon Æggehvide godt?

⁷ ای کاش خدا آرزوی مرا برآورده سازد، خواهش مرا قبول فرماید و مرا بکشد و رشتهٔ زندگی مرا قطع کند.

⁷Min Sjæl vil ej røre derved, de Ting er som Lugt af en Løve.

⁸ اگر خواهش مرا بپذیرد، با همهٔ دردهایی که دارم، از خوشی ذوق خواهم کرد. من هرگز از احکام خدا نافرمانی نکرده‌ام، زیرا می‌دانم که او مقدّس است.

⁸Ak, blev mit Ønske dog opfyldt, Gud give mig det, som jeg håber

⁹ چه نیرویی در من باقیمانده است که زنده باشم؟ به چه امیدی به زندگی ادامه بدهم؟

⁹vilde d dog knuse mig, række Hånden ud og skære mig fra,

¹⁰ آیا من از سنگ ساخته شده‌ام؟ آیا بدن من از برنز است؟

¹⁰så vilde det være min Trøst - jeg hopped af Glæde trods skånselsløs Kval at jeg ikke har nægtet den Helliges Ord.

¹¹ قوّتی برای من باقی نمانده است تا خود را از وضعی که دارم، نجات بدهم و کسی هم نیست که به من کمک کند.

¹¹Hvad er min Kraft, at jeg skal holde ud, min Udgang, at jeg skal være tålmodig?

¹² کسی‌که به دوست خود رحم و شفقت ندارد، در واقع از قادر مطلق نمی‌ترسد.

¹²Er da min Kraft som Stenens, er da mit Legeme Kobber?

¹³ مثل نهری که در زمستان از یخ و برف پُر است و در تابستان آب آن در اثر حرارت بخار می‌شود و خشک می‌گردد، دوستان من هم قابل اعتماد نیستند.

¹³Ak, for mig er der ingen Hjælp, hver Udvej lukker sig for mig.

¹⁴ کاروانیان برای آب به کنار جوی می‌روند، آن را خشک می‌یابند و در نتیجه از تشنگی هلاک می‌شوند.

¹⁴Den, der nægter sin Næste Godhed, han bryder med den Almægtiges Frygt.

¹⁵ وقتی کاروانهای تیما و سبا به سراغ آب می‌روند، با دیدن جوی خشک، ناامید می‌شوند.

¹⁵Mine Brødre sveg mig som en Bæk, som Strømme, hvis Vand svandt bort,

¹⁶ شما هم مانند همان جوی هستید، زیرا رنج و مصیبت مرا می‌بینید و از ترس به نزدیک من نمی‌آیید.

¹⁶de, der var grumset af os, og som Sneen gemte sig i,

¹⁷ آیا من از شما چیزی خواسته‌ام، یا گفته‌ام که هدیه‌ای به من بدهید

¹⁷men som svandt ved Solens Glød, tørredes sporløst ud i Hede;

¹⁸ و یا مرا از دست دشمنان و از چنگ ظالمان نجات بدهید؟

¹⁸Karavaner bøjer af fra Vejen, drager op i Ørkenen og går til Grunde;

¹⁹ به من راه چاره را نشان بدهید و بگویید که گناه من چیست، آنگاه خاموش می‌شوم و حرفی نمی‌زنم.

¹⁹Temas Karavaner spejder, Sabas Rejsetog håber på dem,

²⁰ سخنِ راست، قانع کننده است، امّا ایراد شما بی‌جاست.

²⁰men de beskæmmes i deres Tillid, de kommer derhen og skuffes!

²¹ آیا گمان می‌برید که سخنان من بیهوده و مثل بادِ هواست؟ پس چرا به سخنان مأیوس کنندهٔ من جواب می‌دهید؟

²¹Ja, slige Strømme er I mig nu, Rædselen så I og grebes af Skræk!

²² شما حتّی به مال یتیم طمع دارید و از دوستانتان به نفع خود استفاده می‌کنید.

²²Har jeg mon sagt: "Giv mig Gaver, løs mig med eders Velstand,

²³ حال وضع مرا ببینید و بگویید که آیا من دروغ می‌گویم؟

²³red mig af Fjendens Hånd, køb mig fri fra Voldsmænds Hånd!"

²⁴ دیگر بس است و بی‌انصافی نکنید. محکومم نسازید، زیرا گناهی ندارم. آیا فکر می‌کنید که من حقیقت را نمی‌گویم، و خوب و بد را از هم تشخیص نمی‌دهم؟

²⁴Lær mig, så vil jeg tie, vis mig, hvor jeg har fejlet!

²⁵ آیا فکر می‌کنید که من حقیقت را نمی‌گویم، و خوب و بد را از هم تشخیص نمی‌دهم؟

²⁵Redelig Tale, se, den gør Indtryk; men eders Revselse, hvad er den værd?

²⁶Er det jer Hensigt at revse Ord? Den fortvivledes Ord er dog Mundsvejr!

²⁷Selv om en faderløs kasted I Lod og købslog om eders Ven.

²⁸Men vilde I nu dog se på mig! Mon jeg lyver jer op i Ansigtet?

²⁹Vend jer hid, lad der ikke ske Uret, vend jer, thi end har jeg Ret!

³⁰Er der Uret på min Tunge, eller skelner min Gane ej, hvad der er ondt?