1I odpowiedział Sofar Naamatczyk, i rzekł:
1صوفرِ نعماتی جواب داد:
2Izaż się nie godzi na wiele słów odpowiedzieć? Albo izali mąż wielomowny będzie usprawiedliwiony?
2«آیا به این همه سخنان پوچ و بیهوده نباید جواب داد؟
3Bedąż na twoje plotki ludzie milczeć? A gdy ty sobie przeszydzasz, ciebie nikt nie zawstydzi?
3آیا کسی با پُرگوئی می تواند حق بجانب شمرده شود؟ آیا با یاوه گوئی می توانی دیگران را خاموش سازی؟ آیا می خواهی وقتی که دیگران را مسخره می کنی، آن ها ساکت بمانند و اعتراضی نکنند؟
4Albowiemeś powiedział: Czysta jest nauka moja, a jestem czystym przed oczyma twemi.
4تو ادعا می کنی که در پیشگاه خداوند پاک و بیگناه هستی،
5Ale gdyby Bóg chciał mówić, i otworzyć usta swoje przeciwko tobie:
5اما ای کاش، خدا لب به سخن بگشاید و جواب ترا بدهد
6Tedyćby objawił tajemnice mądrości, żeś dwa kroć większe karanie nadto zasłużył; przetoż uznaj, że cię Bóg przebaczył dla nieprawości twojej.
6و اسرار حکمت خود را برایت بیان کند، زیرا حکمت خدا جنبه های زیادی دارد که دانستن آن ها برای انسان خیلی مشکل است. بدان که خدا ترا کمتر از آنچه که سزاوار هستی، جزا داده است.
7Izali tajemnice Boże wybadasz? albo doskonałości Wszechmocnego dościgniesz?
7کسی نمی تواند حد و اندازۀ عظمت و قدرت خدای قادر مطلق را درک کند.
8Wyższe są niż niebiosa, cóż uczynisz? Głębsze niż piekło, jakoż poznasz?
8عظمت او بالا تر از آسمان ها و عمیقتر و وسیعتر از بحرها است و عقل تو حتی از تصور آن عاجز است.
9Dłuższa miara ich, niż ziemia, a szersza, niż morze.
9اگر خدا ترا بگیرد و محاکمه کند، چه کسی می تواند مانع او شود؟
10Jeźli wypełni, albo jeźli zawrze, albo jeźli w jedno ściśnie, któż go zawściągnie?
10زیرا اعمال هیچ کسی از او پوشیده نیست و می داند که گناهکار کیست.
11Albowiem on zna marność ludzką, i widzi nieprawość; a nie miałby tego baczyć?
11شخص احمق وقتی دانا می شود، که خر وحشی انسان بزاید.
12Człowiek nierozumny nabywa rozumu, choć się jako źrebię leśnego osła rodzi człowiek.
12حالا اگر با قلب صاف و پاک دست دعا را به سوی خدا بلند کنی،
13Jeźli ty przygotujesz serce twoje, a wyciągniesz do niego ręce twoje;
13از بدی و گناه بپرهیزی و شرارت را در خانه ات راه ندهی،
14Jeźliż nieprawość jest w ręce twej oddal ją, a mieszkać nie dopuszczaj nieprawości w przybytkach twoich;
14آنوقت می توانی با سربلندی، اطمینان کامل و بدون ترس و تشویش با دنیا روبرو شوی.
15Tedy podniesiesz oblicze twoje bez zmazy, a będziesz stały, i nie będziesz się bał.
15مصیبت ها را فراموش می کنی و همه را مثل آب رفته به خاطر می آوری.
16Albowiem zapomnisz kłopotu, a jako wody, które pominęły, wspominać go będziesz.
16زندگی ات درخشانتر از آفتاب نیمروز و تاریکی آن مثل صبح روشن می شود.
17I nad południe jaśniejszy nastanie czas twój; zaćmiszli się, będziesz jako zaranek.
17با امید و اطمینانِ خاطر زندگی می کنی و در راحت و آسایش بسر می بری.
18I będziesz ufał, mając nadzieję, a jako w okopach bezpiecznie spać będziesz.
18بدون ترس می خوابی و همگی از تو تعریف و توصیف می کنند.اما چشمان بدکاران کور و راهِ گریز از هر سو به روی شان بسته می شود و یگانه امید شان مرگ می باشد.»
19Będziesz leżał, a nikt cię nie przestraszy; i uniżać się będą przed twarzą twoją wiele ich.
19اما چشمان بدکاران کور و راهِ گریز از هر سو به روی شان بسته می شود و یگانه امید شان مرگ می باشد.»
20Ale oczy niepobożnych ustaną i ucieczka ich zginie, a nadzieja ich będzie jako wyjście duszy z człowieka.