1Ale odpowiedział Ijob, i rzekł:
1ایوب جواب داد:
2Słyszałem takowych rzeczy wiele; przykrymi cieszycielami wy wszyscy jesteście.
2«من این سخنان را بسیار شنیده ام. تسلی شما مرا زیادتر عذاب می کند.
3I kiedyż będzie koniec tym próżnym słowom? albo co cię przymusza, że tak odpowiadasz?
3تا به کی به این حرفهای بیهودۀ تان ادامه می دهید؟ آیا شما باید همیشه حرف آخر را بزنید؟
4Azażbym ja tak mówił, jako wy, gdybyście wy byli na miejscu mojem? azażbym zbierał przeciwko wam słowa, i kiwałlibym nad wami głową swoją?
4اگر من بجای شما می بودم، من هم می توانستم همین حرفها را بزنم و بعنوان اعتراض سر خود را تکان می دادم.
5Owszembym was posilał ustami memi, a ruchanie warg moich ulżyłoby boleści waszych.
5شما را نصیحت می کردم و با سخنان گرم شما را تسلی می دادم.
6Ale jeźli będę mówił, przecież się nie ukoi boleść moja; a jeźli też przestanę, izaż odejdzie odemnie?
6هر چیزیکه بگویم از درد و رنج من کاسته نمی شود و اگر خاموش هم باشم دردم را دوا نمی کند.
7A teraz zemdlił mię; spustoszyłeś, o Boże! wszystko zgromadzenie moje.
7زیرا تو ای خدا، تو مرا از زندگی خسته ساختی و خانواده ام را از بین بردی.
8Pomarszczyłeś mię na świadectwo, a znaczne na mnie schudzenie moje na twarzy mojej, jawnie świadczy przeciwko mnie.
8تو عرصه را بر من تنگ کردی و دشمن من شدی. آنقدر لاغر شده ام که از بدن من فقط پوست و استخوان باقی مانده است و مردم این را دلیل گناهان من می دانند.
9Popędliwość jego porwała mię, i wziął nienawiść przeciwko mnie; a zgrzytając na mię zębami swemi, jako nieprzyjaciel mój, bystremi oczyma swemi spojrzał na mię.
9با خشم خود گوشت بدنم را پاره کرده است، به نظر نفرت به من نگاه می کند و مرا دشمن خود می پندارد.
10Rozdzierają na mię usta swe, i sromotnie mię policzkowali, zebrawszy się społu przeciwko mnie.
10مردم مرا مسخره می کنند و به دور من جمع شده به روی من سیلی می زنند.
11Podał mię Bóg przewrotnemu, a w ręce niepobożnych wydał mię.
11خدا مرا به دست مردم ظالم و شریر سپرده است.
12Byłem w pokoju, ale mię potarł; a uchwyciwszy mię za szyję moję, roztrzaskał mię, i wystawił mię sobie za cel.
12من زندگی آرام و آسوده ای داشتم، اما خدا از گلوی من گرفت و تکه تکه ام کرد. حالا مرا هدف خود قرار داده است
13Ogarnęli mię strzelcy jego; rozciął nerki moje, a nie przepuścił, i rozlał na ziemię żółć moję.
13و تیرهای خود را از هر سو به سوی من حواله می کند، مرا مجروح می سازد و رحمی نشان نمی دهد.
14Zranił mię, raną na ranę; rzucił się na mię, jako olbrzym.
14او مانند یک جنگجو حمله می کند و پیهم به من زخم می زند.
15Uszyłem wór na zsiniałą skórę moję, a oszpeciłem prochem głowę moję.
15لباس ماتم پوشیده و در خاکِ خواری نشسته ام.
16Twarz moja płaczem oszpecona, a na powiekach moich jest cieó śmierci.
16از بس که گریه کرده ام چشمانم سرخ شده و دیدگانم را تاریکی فرا گرفته است.
17Chociaż żadnego łupiestwa niemasz w rękach moich, a modlitwa moja jest czysta. (a jeźli nie tak,)
17اما من شخص شریری نیستم و دعای من از صمیم قلب است.
18O ziemio! nie zakrywajże krwi mojej, a niech nie ma miejsca wołanie moje!
18ای زمین، حق مرا تلف مکن و نگذار که فریاد من بخاطر عدالت خاموش شود.
19Otoć i teraz w niebie jest świadek mój, jest świadek mój na wysokości.
19شاهد من در آسمان است و از من شفاعت می کند.
20O krasomówcy moi, przyjaciele moi! wylewa łzy do Boga oko moje.
20دوستان من مسخره ام می کنند، اما من سیل اشک را در حضور خدا جاری می سازم
21Oby się godziło wieść spór człowiekowi z Bogiem, i jako synowi człowieczemu z bliźnim swym!
21و پیش او زاری می کنم که به عنوان یک دوست به من گوش بدهد و حرفهای مرا بشنود.زیرا به زودی می میرم و به جائی می روم که امید بازگشت از آن نیست.
22Bo lata zamierzone nadchodzą, a ścieszką, którą się nie wrócę, już idą.
22زیرا به زودی می میرم و به جائی می روم که امید بازگشت از آن نیست.