¹Człowiek, narodzony z niewiasty, dni krótkich jest, i pełen kłopotów;

¹Človek, splodený zo ženy, je krátkeho veku a sýty nepokoja.

²Wyrasta jako kwiat, i bywa podcięty, a ucieka jako cieó, i nie ostoi się.

²Vyjde jako kvet z puku a uvädne; uteká jako tieň a nezastane.

³Wszakże i na takiego otwierasz oczy twoje, a przywodzisz mię do sądu z sobą.

³A ešte i na takého otváraš svoje oči a mňa uvodíš so sebou v súd!

⁴Któż pokaże czystego z nieczystego? Ani jeden;

⁴Kto môže vydať čisté z nečistého? Nikto! -

⁵Gdyż zamierzone są dni jego, liczba miesięcy jego u ciebie; zamierzyłeś mu kres, którego nie może przestąpić.

⁵Ak tedy sú určené jeho dni, počet jeho mesiacov je u teba; položil si mu hranice, ktorých neprekročí:

⁶Odstąpże od niego, aż odpocznie, aż przejdzie jako najemniczy dzieó jego.

⁶odvráť od neho svoj pozor, aby mal chvíľu pokoj, až by sa potešil ako nájomník svojmu dňu.

⁷Albowiem i o drzewie jest nadzieja, choć je wytną, że się jeszcze odmłodzi, a latorośl jego nie ustanie.

⁷Lebo strom má nádej: ak ho vytnú, zase vyrastie, a jeho výhonok nevyhynie.

⁸Choć się zstarzeje w ziemi korzeó jego, i w prochu obumrze pieó jego:

⁸Jestli sa zostarie jeho koreň v zemi, a jeho peň zomrie, v prachu:

⁹Wszakże gdy uczuje wilgotność, puści się, i rozpuści gałęzie, jako szczep młody.

⁹keď zavonia vodu, znova vypučí a ženie vetvi jako sadenec.

¹⁰Ale człowiek umiera, zemdlony będąc, a umarłszy człowiek gdzież jest?

¹⁰Ale muž zomrie, premožený mdlobou; a keď vypustí človek dušu, kdeže je?!

¹¹Jako uchodzą wody z morza, a rzeka opada i wysycha.

¹¹Ako keď odtekajú vody z jazera, a rieka siakne a vysychá:

¹²Tak człowiek, gdy się układzie, nie wstanie więcej, a pokąd stoją nieba, nie ocuci się, ani będzie obudzony ze snu swego.

¹²tak i človek, keď ľahne, nevstane; dokiaľ len budú nebesia, neprebudia sa ani sa nezobudia zo svojho spánku.

¹³Obyżeś mię w grobie ukrył i utaił, ażby się uciszył gniew twój, a iżbyś mi zamierzył kres, kędy chcesz wspomnieć na mię!

¹³Oj, aby si ma ukryl v hrobe, aby si ma zakryl, dokiaľ by sa neodvrátil tvoj hnev, aby si mi uložil lehotu a potom sa rozpamätal na mňa!

¹⁴Gdy umrze człowiek, izali żyć będzie? Po wszystkie dni wymierzonego czasu mego będę oczekiwał przyszłej odmiany mojej.

¹⁴Ak zomrie muž, či ešte kedy ožije? Vtedy po všetky dni svojho vojenia budem sa nadejať, dokiaľ len neprijde moja zmena.

¹⁵Zawołasz, a ja tobie odpowiem; a spraw rąk twoich pożądasz.

¹⁵Zavoláš, a ja sa ti ohlásim; budeš túžiť po diele svojich rúk.

¹⁶Aczkolwiekeś teraz kroki moje obliczył, ani odwłóczysz karania za grzech mój.

¹⁶Lebo vtedy budeš počítať moje kroky: nebudeš striehnuť na môj hriech.

¹⁷Zapięczętowane jest w wiązance przestępstwo moje, a zgromadzasz nieprawości moje.

¹⁷Moje prestúpenie bude zapečatené v uzlíku, a zatrieš moju neprávosť.

¹⁸Prawdziwie jako góra padłszy rozsypuje się, a skała przenosi się z miejsca swego.

¹⁸Ale teraz ako keď padá vrch, že sa drobí, a skala, keď sa odtrhne od svojho miesta;

¹⁹Jako woda wzdrąża kamienie, a powodzią zalane bywa, co samo od siebie rośnie z prochu ziemi: tak nadzieję ludzką w niwecz obracasz.

¹⁹voda mrví kamene, a jej lejaky odplavujú prach zeme, tak si zahubil nádej smrteľného človeka.

²⁰Przemagasz go ustawicznie, a on schodzi; odmieniasz postać jego, i wypuszczasz go.

²⁰Večne ho premáhaš, a ide ta; mení svoju tvár a tak ho zaháňaš.

²¹Będąli zacni synowie jego, tego on nie wie; jeźli też wzgardzeni, on nie baczy.

²¹Či sú potom jeho synovia slávni, nevie o tom, a či sú chatrní, nepozoruje na to.

²²Tylko ciało jego, póki żyw, boleje, a dusza jego w nim kwili.

²²Ale jeho telo bolestí spolu s ním, a tak i jeho duša smúti tam spolu s ním.