1Oto te wszystkie rzeczy widziało oko moje, słyszało ucho moje, i zrozumiało.
1Hľa, všetko to videlo moje oko, počulo moje ucho a porozumelo tomu.
2Jako wy to wiecie, tak ja też wiem, i nie jestem podlejszym niźli wy.
2Jako čo vy viete, viem i ja; neležím padlý ďalej od svetla ako vy.
3Wszakże radbym z Wszechmocnym mówił, i radbym się z Bogiem rozpierał.
3Ale ja budem hovoriť so Všemohúcim a chcem sa pokonávať so silným Bohom.
4Boście wy sprawcy kłamstwa: wszyscyście wy lekarze nikczemni.
4Lež vy kujete lož; lekári ste na nič vy všetci.
5Byście wy raczej milczeli, a poczytanoby wam to za mądrość.
5Oj, aby ste aspoň mlčali, a bolo by vám to za múdrosť!
6Słuchajcież teraz odporu mego, a dowody ust moich obaczcie.
6Nože počujte môj dôvod a pozorujte na pravotu mojich rtov!
7Izali broniąc Boga mówić będziecie nieprawość? albo za nim mówić będziecie fałsz?
7Či za silného Boha budete hovoriť neprávosť alebo či za neho budete hovoriť lesť?
8Czy się na osobę jego oglądać będziecie? Czy się o Boga będziecie spierać?
8Či chytajúc mu stranu budete hľadieť na jeho osobu? Či sa budete pravotiť za silného Boha?
9Zaż to dobrze będzie, gdy on was będzie próbował? Zaż, jako człowiek oszukany bywa, tak wy go oszukacie?
9Či vám to bude na dobré, keď vás prezkúma? Alebo či ho oklamete, jako niekto oklame človeka?
10Zaiste karać was będzie, jeźlibyście skrycie twarz jego przyjmowali.
10Ba istotne vás bude karhať, jestliže tajne a stranícky hľadíte na osobu.
11Izali zacność jego nie ustraszy was? a strach jego nie przypadnie na was?
11Či vás nedesí jeho dôstojnosť, ani nepripáda na vás jeho strach?
12Pamiątki wasze podobne są popiołowi, a wyniosłość wasza kupie błota.
12Vaše pamäti, ktorými ma poučujete, sú príslovia z popola; vaše bašty, za ktoré sa kryjete, budú baštami z hliny.
13Milczcież, zaniechajcie mię, a ja mówić będę; a niech przyjdzie na mię, co chce.
13Mlčte, nechajte ma, a ja budem hovoriť, nech už prijde na mňa čokoľvek.
14Czemuż mam szarpać ciało moje zębami mojemi, i duszę moję kłaść w ręce swe?
14Prečo by som mal vziať svoje telo do svojich zubov? A prečo vložiť svoju dušu do svojej ruky?
15Oto, choćby mię i zabił, przecię w nim będę ufał; wszakże dróg moich przed obliczem jego będę bronił.
15Hľa, i keby ma zabil, budem dúfať v neho. A však o svoje cesty sa budem pokonávať pred jeho tvárou.
16Onci sam będzie zbawieniem mojem, ale przed oblicze jego obłudnik nie przyjdzie;
16Aj on sám mi bude záchranou, lebo pokrytec neprijde pred jeho tvár.
17Słuchajcież z pilnością mowy mojej, a powieść moja niech przyjdzie w uszy wasze.
17Nože dobre počujte moje reči a pozorujte svojimi ušami na to, čo budem hovoriť!
18Oto się teraz gotuję do prawa, i wiem, że usprawiedliwiony będę.
18Tu hľa, usporiadal som súd: viem, že ja budem spravedlivý.
19Któż się będzie spierał ze mną, tak abym umilknął i umarł?
19Kde kto sa bude pravotiť so mnou? Lebo vtedy budem mlčať a zomriem.
20Tylko dwóch rzeczy, o Boże! nie czyó ze mną, przed oblicznością twoją nie skryję się.
20Len dvoch vecí, ó, Bože, mi neučiň, a vtedy sa nebudem skrývať pred tvojou tvárou:
21Rękę twoję odemnie oddal, a strach twój niech mną nie trwoży.
21Vzdiaľ svoju ruku odo mňa a nech ma nedesí tvoja hrôza!
22Potem zawołaj mię, a ja tobie odpowiem; albo ja niech mówię, a ty mnie odpowiedz.
22A potom volaj, a ja sa ohlásim, alebo budem ja hovoriť, a ty mi odpovedaj.
23Wieleż jest nieprawości i grzechów moich? przestępstwo moje, grzech mój pokaż mi.
23Koľko je mojich neprávostí a hriechov? Oznám mi moje prestúpenie a môj hriech!
24Przeczże oblicze twoje zakrywasz, a poczytasz mię sobie za nieprzyjaciela?
24Prečo skrývaš svoju tvár a prečo ma považuješ za svojho nepriateľa?
25Izali skruszysz liść chwiejący się? a źdźbło suche gonić będziesz?
25Či azda budeš plašiť list, zmietaný vetrom? A či budeš stíhať uschlé steblo?
26Albowiem piszesz przeciwko mnie gorzkości, a przywłaszczasz mi nieprawość młodości mojej;
26Lebo zapisuješ horkosti proti mne a dávaš mi do dedičstva neprávosti mojej mladosti.
27I włożyłeś w pęta nogi moje, a podstrzegasz wszystkich ścieżek moich, i na ślad nóg moich następujesz.
27Dávaš moje nohy do klady a strežieš všetky moje stezky; ideš mi všade v zápätí.
28Choć jako spróchniałe drzewo niszczeję; a jako szata, którą mól psuje.
28Kým sa človek rozpadáva jako práchnivo, jako rúcho, ktoré žerie moľ.