¹Oto nadzieja ułowienia jego omylna jest; izali i wejrzawszy naó człowiek nie upada?

¹Hľa, nádej človeka na neho je klamná. Alebo či sa dokonca už i na jeho pohľad rúti na zem?

²Niemasz tak śmiałego, coby go obudził; owszem któż się stawi przed twarzą moją?

²Nikto nie je taký smelý, ani len aby ho zobudil. A kde kto potom sa postaví predo mnou?!

³Któż mi co dał, abym mu oddał? cokolwiek jest pod wszystkiem niebem, moje jest.

³Kto ma kedy predišiel voľačím, aby som odplatil? Čokoľvek je pod všetkými nebesami, je moje.

⁴Nie zamilczę członków jego, ani silnej mocy jego, a grzecznego kształtu jego.

⁴Nebudem mlčať o jeho údoch o sile a kráse jeho ustrojenia.

⁵Któż odkryje wierzch odzienia jego? z dwoistemi wędzidłami swemi któż przystąpi do niego?

⁵Kto odkryje povrch jeho rúcha? S dvojitou svojou úzdou kto pristúpi?

⁶Wrota gęby jego któż otworzy? bo strach około zębów jego.

⁶Kto otvorí vráta jeho tvári? Okolo jeho zubov je strach.

⁷Łuski jego mocne jako tarcze, bardzo ściśle spojone.

⁷Pýchou ryhy jeho štítov; každý je privrený jako tesná pečať.

⁸Jedna z drugą tak spojona, że wiatr nie wchodzi między nie.

⁸Jeden prilieha k druhému tak, že vzduch nevojde medzi ne.

⁹Jedna do drugiej przylgnęła, ujęły się, a nie dzielą się.

⁹Každý ľne pevne k druhému; držia sa spolu a neodstávajú od seba.

¹⁰Kichanie jego czyni blask, a oczy jego są jako powieki zorzy.

¹⁰Jeho kýchanie žiari svetlom a jeho oči sú jako riasy rannej zory.

¹¹Z ust jego lampy wychodzą, a iskry ogniste wyrywają się.

¹¹Z jeho úst vychádzajú fakle; uletujú ohnivé iskry.

¹²Z nozdrzy jego wychodzi dym, jako z garnca wrzącego, albo kotła.

¹²Z jeho chriapov vychádza dym; je to jako vrúci kotol a horiaca sitina.

¹³Dech jego węgle rozpala, a płomieó z ust jego wychodzi.

¹³Jeho dych rozpaľuje uhlie, a plameň vychádza z jeho úst.

¹⁴W szyi jego przemieszkuje moc, a boleść przed nim ucieka.

¹⁴V jeho šiji prebýva sila, a pred ním výskoky uteká strach.

¹⁵Sztuki ciała jego spoiły się, całowite są w nim, że się nie porusza.

¹⁵Kusy jeho mäsa pevne sa držia. Všetko je na ňom ako uliate, ani sa nepohne.

¹⁶Serce jego twarde jako kamieó, tak twarde, jako sztuka spodniego kamienia młyóskiego.

¹⁶Jeho srdce je uliate jako z kameňa, a je uliate, pevné jako spodný žernov.

¹⁷Gdy się podnosi, drżą mocarze, a od strachu oczyszczają się.

¹⁷Jeho dvihnutia sa boja i najsilnejší; zlyhajú od zdrtenia.

¹⁸Miecz, który go sięga, nie ostoi się, ani drzewce, ani strzała, ani pancerz.

¹⁸Keby ho niekto dostihol mečom, jeho meč neostojí, ani kopija ani strela ani pancier.

¹⁹Żelazo poczyta sobie za plewę, a miedź za drzewo zbótwiałe.

¹⁹Považuje železo za slamu, za hnilé drevo meď.

²⁰Nie upłoszy go strzała, a jako źdźbło są u niego kamienie z procy.

²⁰Strela z luku ho nepohne na útek; kamene z praku sa mu obrátia na plevy.

²¹Strzelbę sobie poczyta jako słomę, a pośmiewa się z szermowania włócznią.

²¹Kyjak považuje za suché steblo; smeje sa šramotu kopije.

²²Pod nim są ostre skorupy; ściele sobie na rzeczach ostrych jako na błocie.

²²Pod ním je ostrie črepu; stelie hrot, ako čo by to bolo na blato.

²³Czyni, że wre głębokość jako garniec, a że się mąci morze jako w moździerzu.

²³Pôsobí, aby vrela hlbina jako hrniec; robí more nádobou strojenej masti.

²⁴Za sobą jasną ścieszkę czyni, tak, że się zdaje, iż przepaść ma siwiznę.

²⁴Za ním svieti draha; považuje priepasť za bezvládne šediny.

²⁵Niemasz na ziemi równego mu, który tak stworzony jest, że się niczego nie boi.

²⁵Nie je mu podobného na zemi; ktorý by bol učinený tak, bez strachu.

²⁶Wszelką rzecz wysoką lekce waży; on jest królem nad wszystkiemi srogiemi zwierzętami.

²⁶Smele pozrie na čokoľvek vysoké; je kráľom nad všetkými šelmami.