1I odpowiedział Ijob, a rzekł:
1A Job odpovedal a riekol:
2O gdyby pilnie zważono narzekanie moje, a biedę moję pospołu na wagę włożono,
2Oj, aby bola dobre odvážená moja nevoľa, a moje utrpenie, aby razom zdvihli na váhe!
3Tedyby była cięższą nad piasek morski; przetoż mi słów niestaje.
3Lebo by to bolo teraz ťažšie nad piesok morí, a preto sú aj moje slová nerozmyslené.
4Albowiem strzały Wszechmocnego tkwią we mnie, których jad wysuszył ducha mego, a strachy Boże walczą przeciwko mnie.
4Lebo strely Všemohúceho väzia vo mne, ktorých jed pije môj duch; hrôzy Božie postavily sa do šiku proti mne.
5Izali osieł dziki ryczy nad trawą? albo wół izali ryczy nad paszą swoją?
5Či azda reve divoký osol nad mladistvou trávou? Alebo či ručí vôl nad svojím krmom, slaným a miešaným?
6Izali może być jedzona rzecz niesmaczna bez soli? albo jestli jaki smak w białku jajowym?
6Či sa jie voľačo nechutné bez soli? Či je nejaká chuť v bielku vajca?
7Czego się przedtem nie chciała dotknąć dusza moja, to teraz jest boleścią ciała mego.
7A teraz práve to, čoho sa nechcela dotknúť moja duša, je ako mojím pokrmom v nemoci.
8Bodajże się spełniła prośba moja! Niechże mi Bóg da, czego oczekuję!
8Oj, aby sa naplnila moja žiadosť, a aby to, čo očakávam, dal Bôh!
9Oby się Bogu podobało, żeby mię zniszczył, a żeby mię wyciął, rozpuściwszy rękę swoję!
9Totiž, žeby sa ľúbilo Bohu, aby ma rozdrtil, aby vystrel svoju ruku a vyťal ma!
10Bo mam jeszcze pociechę swoję, (chociaż pałam w boleści, a Bóg mi nie folguje) żem nie taił słów Świętego.
10A mal by som ešte vždy útechu a vyskočil by som v bolesti, ktorej nešetrí, lebo som nezatajil slov Najsvätejšieho.
11Cóż jest za moc moja, abym potrwał? albo co za koniec mój, abym przedłużył żywota mego?
11Čo je moja sila, aby som dúfal, a čo je môj koniec, aby som znášal trpezlivo?
12Izali moc kamienna moc moja? albo ciało moje miedziane?
12Či je moja sila silou kameňa? Alebo či je moje telo z medi?
13Azaż obrony mojej niemasz przy mnie? azaż rozsądek oddalony odemnie?
13Isté je, že niet pre mňa pomoci vo mne, a to, čo by prospelo, je zahnané odo mňa.
14Przeciwko temu, którego litość słabieje ku bliźniemu swemu, i który bojaźó Wszechmogącego opuścił?
14Hynúcemu prisluší milosrdenstvo od jeho priateľa, keby hneď i bázeň Všemohúceho bol opustil.
15Bracia moi omylili mię jako potok; pominęli jako gwałtowne potoki,
15Moji bratia zklamali jako potok, jako riečište potokov, ktoré ta pošly,
16Które bywają mętne od lodu, w których się śnieg ukrywa;
16kalné od ľadu, v ktorých sa ukryl sneh;
17Czasu którego topnieją, zaginą; a czasu gorącości niszczeją z miejsca swego.
17v čase, keď sú ožehané slnkom, vysychajú; keď býva horúco, miznú zo svojho miesta.
18Udawają się tam i sam z dróg swoich; rozciekają się po miejscach bezwodnych, i giną.
18Krútia sa stezky ich ciest, odchádzajú na pustinu a hynú.
19Podróżni ludzie z krainy Teman obaczyli je; a którzy szli do Seba, mieli w nich nadzieję.
19Pozrú sa karavány z Témy, putujúce zástupy zo Šeby, ktoré sa nadejaly na ne!
20Ale się zawstydzili, iż w nich ufali; a gdy tam przyszli, oszukali się.
20Budú sa hanbiť, že v ne dúfaly; prijdú až ta a budú sa stydieť!
21Tak zaiste i wy, bywszy nie jesteście; widząc utrapienie moje, lękacie się.
21Lebo vy ste ním teraz, takým potokom: vidíte strašnú vec a bojíte sa.
22Izalim mówił: Przynieście mi co, a z majętności waszej dajcie mi dary?
22Či som povedal: Dajte mi!? Alebo: Uplaťte zo svojho majetku za mňa
23I wybawcie mię z rąk nieprzyjaciela, a z rąk okrutników odkupcie mię?
23a vysloboďte ma z ruky protivníka a vykúpte ma z ruky ukrutníkov?
24Nauczcież mię, a ja umilknę; a w czemem zbłądził pokażcie mi.
24Poučte ma, a ja budem mlčať, a vysvetlite mi, v čom som blúdil!
25O jakoż są mocne słowa prawdziwe! Ale cóż sprawi obwinienie wasze?
25Aké prenikavé sú slová pravdy! Ale čo nakára vaše káranie?!
26Izali słowa moje obwinić myślicie, a przewiewać mowy utrapionego?
26Či zamýšľate kárať slová? Lebo veď do vetra idú slová zúfalého!
27I na sierotę targacie się, i kopiecie doły pod przyjacielem swoim.
27Áno, o sirotu hádžete los a jednáte sa o svojho priateľa.
28Przetoż przypatrzcie mi się teraz, a obaczycie, jeźli kłamię przed obliczem waszem.
28A tak teraz nech sa vám chce pozrieť na mňa, a istotne nebudem luhať do vašej tvári.
29Obaczcie się, proszę, a niech nie będzie w was nieprawość; obaczcie się, a poznacie, że jest sprawiedliwość moja przy mnie.
29Vráťte sa, prosím, a zkúste, nech nie je neprávosti! Vráťte sa a zkúste ešte, moja spravedlivosť leží v tom!
30A iż nie masz w języku mym nieprawości: i nie mamże znać utrapienia mego?
30Či je na mojom jazyku neprávosť? Či nerozozná moje ďasno zkazy? -