¹Oto nadzieja ułowienia jego omylna jest; izali i wejrzawszy naó człowiek nie upada?

¹¿SACARAS tú al leviathán con el anzuelo, O con la cuerda que le echares en su lengua?

²Niemasz tak śmiałego, coby go obudził; owszem któż się stawi przed twarzą moją?

²¿Pondrás tú garfio en sus narices, Y horadarás con espinas su quijada?

³Któż mi co dał, abym mu oddał? cokolwiek jest pod wszystkiem niebem, moje jest.

³¿Multiplicará él ruegos para contigo? ¿Hablaráte él lisonjas?

⁴Nie zamilczę członków jego, ani silnej mocy jego, a grzecznego kształtu jego.

⁴¿Hará concierto contigo Para que lo tomes por siervo perpetuo?

⁵Któż odkryje wierzch odzienia jego? z dwoistemi wędzidłami swemi któż przystąpi do niego?

⁵¿Jugarás tú con él como con pájaro, O lo atarás para tus niñas?

⁶Wrota gęby jego któż otworzy? bo strach około zębów jego.

⁶¿Harán de él banquete los compañeros? ¿Partiránlo entre los mercaderes?

⁷Łuski jego mocne jako tarcze, bardzo ściśle spojone.

⁷¿Cortarás tú con cuchillo su cuero, O con asta de pescadores su cabeza?

⁸Jedna z drugą tak spojona, że wiatr nie wchodzi między nie.

⁸Pon tu mano sobre él; Te acordarás de la batalla, y nunca más tornarás.

⁹Jedna do drugiej przylgnęła, ujęły się, a nie dzielą się.

⁹He aquí que la esperanza acerca de él será burlada; Porque aun á su sola vista se desmayarán.

¹⁰Kichanie jego czyni blask, a oczy jego są jako powieki zorzy.

¹⁰Nadie hay tan osado que lo despierte: ¿Quién pues podrá estar delante de mí?

¹¹Z ust jego lampy wychodzą, a iskry ogniste wyrywają się.

¹¹¿Quién me ha anticipado, para que yo restituya? Todo lo que hay debajo del cielo es mío.

¹²Z nozdrzy jego wychodzi dym, jako z garnca wrzącego, albo kotła.

¹²Yo no callaré sus miembros, Ni lo de sus fuerzas y la gracia de su disposición.

¹³Dech jego węgle rozpala, a płomieó z ust jego wychodzi.

¹³¿Quién descubrirá la delantera de su vestidura? ¿Quién se llegará á él con freno doble?

¹⁴W szyi jego przemieszkuje moc, a boleść przed nim ucieka.

¹⁴¿Quién abrirá las puertas de su rostro? Los órdenes de sus dientes espantan.

¹⁵Sztuki ciała jego spoiły się, całowite są w nim, że się nie porusza.

¹⁵La gloria de su vestido son escudos fuertes, Cerrados entre sí estrechamente.

¹⁶Serce jego twarde jako kamieó, tak twarde, jako sztuka spodniego kamienia młyóskiego.

¹⁶El uno se junta con el otro, Que viento no entra entre ellos.

¹⁷Gdy się podnosi, drżą mocarze, a od strachu oczyszczają się.

¹⁷Pegado está el uno con el otro, Están trabados entre sí, que no se pueden apartar.

¹⁸Miecz, który go sięga, nie ostoi się, ani drzewce, ani strzała, ani pancerz.

¹⁸Con sus estornudos encienden lumbre, Y sus ojos son como los párpados del alba.

¹⁹Żelazo poczyta sobie za plewę, a miedź za drzewo zbótwiałe.

¹⁹De su boca salen hachas de fuego, Centellas de fuego proceden.

²⁰Nie upłoszy go strzała, a jako źdźbło są u niego kamienie z procy.

²⁰De sus narices sale humo, Como de una olla ó caldero que hierve.

²¹Strzelbę sobie poczyta jako słomę, a pośmiewa się z szermowania włócznią.

²¹Su aliento enciende los carbones, Y de su boca sale llama.

²²Pod nim są ostre skorupy; ściele sobie na rzeczach ostrych jako na błocie.

²²En su cerviz mora la fortaleza, Y espárcese el desaliento delante de él.

²³Czyni, że wre głębokość jako garniec, a że się mąci morze jako w moździerzu.

²³Las partes momias de su carne están apretadas: Están en él firmes, y no se mueven.

²⁴Za sobą jasną ścieszkę czyni, tak, że się zdaje, iż przepaść ma siwiznę.

²⁴Su corazón es firme como una piedra, Y fuerte como la muela de abajo.

²⁵Niemasz na ziemi równego mu, który tak stworzony jest, że się niczego nie boi.

²⁵De su grandeza tienen temor los fuertes, Y á causa de su desfallecimiento hacen por purificarse.

²⁶Wszelką rzecz wysoką lekce waży; on jest królem nad wszystkiemi srogiemi zwierzętami.

²⁶Cuando alguno lo alcanzare, ni espada, Ni lanza, ni dardo, ni coselete durará.

²⁷El hierro estima por pajas, Y el acero por leño podrido.

²⁸Saeta no le hace huir; Las piedras de honda se le tornan aristas.

²⁹Tiene toda arma por hojarascas, Y del blandir de la pica se burla.

³⁰Por debajo tiene agudas conchas; Imprime su agudez en el suelo.

³¹Hace hervir como una olla la profunda mar, Y tórnala como una olla de ungüento.

³²En pos de sí hace resplandecer la senda, Que parece que la mar es cana.

³³No hay sobre la tierra su semejante, Hecho para nada temer.

³⁴Menosprecia toda cosa alta: Es rey sobre todos los soberbios.