¹Poderás tirar com anzol o leviatã, ou apertar-lhe a língua com uma corda?

¹Getur þú veitt krókódílinn á öngul, getur þú heft tungu hans með snæri?

²Poderás meter-lhe uma corda de junco no nariz, ou com um gancho furar a sua queixada?

²Dregur þú seftaug gegnum nasir hans og rekur þú krók gegnum kjálka honum?

³Porventura te fará muitas súplicas, ou brandamente te falará?

³Ætli hann beri fram fyrir þig margar auðmjúkar bænir eða mæli til þín blíðum orðum?

⁴Fará ele aliança contigo, ou o tomarás tu por servo para sempre?

⁴Mun hann gjöra við þig sáttmála, svo að þú takir hann að ævinlegum þræli?

⁵Brincarás com ele, como se fora um pássaro, ou o prenderás para tuas meninas?

⁵Munt þú leika þér að honum eins og litlum fugli og getur þú bundið hann fastan fyrir smámeyjar þínar?

⁶Farão os sócios de pesca tráfico dele, ou o dividirão entre os negociantes?

⁶Manga fiskveiðafélagar um hann, skipta þeir honum meðal kaupmanna?

⁷Poderás encher-lhe a pele de arpões, ou a cabeça de fisgas?

⁷Getur þú fyllt húð hans broddum og haus hans skutlum?

⁸Põe a tua mão sobre ele; lembra-te da peleja; nunca mais o farás!

⁸Legg hönd þína á hann _ hugsaðu þér, hvílík viðureign! Þú gjörir það ekki aftur.

⁹Eis que é vã a esperança de apanhá-lo; pois não será um homem derrubado só ao vê-lo?

⁹Já, von mannsins bregst, hann fellur þegar flatur fyrir sjóninni einni saman.

¹⁰Ninguém há tão ousado, que se atreva a despertá-lo; quem, pois, é aquele que pode erguer-se diante de mim?

¹⁰Enginn er svo fífldjarfur, að hann þori að egna hann, _ og hver er þá sá, er þori að ganga fram fyrir mitt auglit?

¹¹Quem primeiro me deu a mim, para que eu haja de retribuir-lhe? Pois tudo quanto existe debaixo de todo céu é meu.

¹¹Hver hefir að fyrra bragði gefið mér, svo að ég ætti að endurgjalda? Allt sem undir himninum er, það er mitt!

¹²Não me calarei a respeito dos seus membros, nem da sua grande força, nem da graça da sua estrutura.

¹²Ég vil ekki þegja um limu hans, né um styrkleik og fegurð vaxtar hans.

¹³Quem lhe pode tirar o vestido exterior? Quem lhe penetrará a couraça dupla?

¹³Hver hefir flett upp skjaldkápu hans að framan, hver fer inn undir tvöfaldan tanngarð hans?

¹⁴Quem jamais abriu as portas do seu rosto? Pois em roda dos seus dentes está o terror.

¹⁴Hver hefir opnað hliðin að gini hans? Ógn er kringum tennur hans.

¹⁵As suas fortes escamas são o seu orgulho, cada uma fechada como por um selo apertado.

¹⁵Tignarprýði eru skjaldaraðirnar, lokaðar með traustu innsigli.

¹⁶Uma � outra se chega tão perto, que nem o ar passa por entre elas.

¹⁶Hver skjöldurinn liggur fast að öðrum, ekkert loft kemst á milli þeirra.

¹⁷Umas �s outras se ligam; tanto aderem entre si, que não se podem separar.

¹⁷Þeir eru fastir hver við annan, eru svo samfelldir, að þeir verða eigi skildir sundur.

¹⁸Os seus espirros fazem resplandecer a luz, e os seus olhos são como as pestanas da alva.

¹⁸Þegar hann hnerrar, standa ljósgeislar úr nösum hans, og augu hans eru sem brágeislar morgunroðans.

¹⁹Da sua boca saem tochas; faíscas de fogo saltam dela.

¹⁹Úr gini hans standa blys, eldneistar ganga fram úr honum.

²⁰Dos seus narizes procede fumaça, como de uma panela que ferve, e de juncos que ardem.

²⁰Úr nösum hans stendur eimur, eins og upp úr sjóðandi potti, sem kynt er undir með sefgrasi.

²¹O seu hálito faz incender os carvões, e da sua boca sai uma chama.

²¹Andi hans kveikir í kolum, og logi stendur úr gini hans.

²²No seu pescoço reside a força; e diante dele anda saltando o terror.

²²Kraftur situr á hálsi hans, og angist stökkur á undan honum.

²³Os tecidos da sua carne estão pegados entre si; ela é firme sobre ele, não se pode mover.

²³Vöðvar holds hans loða fastir við, eru steyptir á hann og hreyfast ekki.

²⁴O seu coração é firme como uma pedra; sim, firme como a pedra inferior dumá mó.

²⁴Hjarta hans er hart sem steinn, já, hart sem neðri kvarnarsteinn.

²⁵Quando ele se levanta, os valentes são atemorizados, e por causa da consternação ficam fora de si.

²⁵Þegar hann stökkur upp, skelfast kapparnir, þeir verða ringlaðir af hræðslu.

²⁶Se alguém o atacar com a espada, essa não poderá penetrar; nem tampouco a lança, nem o dardo, nem o arpão.

²⁶Ráðist einhver að honum með sverði, þá vinnur það eigi á, eigi heldur lensa, skotspjót eða ör.

²⁷Ele considera o ferro como palha, e o bronze como pau podre.

²⁷Hann metur járnið sem strá, eirinn sem maðksmoginn við.

²⁸A seta não o poderá fazer fugir; para ele as pedras das fundas se tornam em restolho.

²⁸Eigi rekur örin hann á flótta, slöngusteinarnir verða hálmur fyrir honum.

²⁹Os bastões são reputados como juncos, e ele se ri do brandir da lança.

²⁹Kylfur metur hann sem hálmstrá, og að hvin spjótsins hlær hann.

³⁰Debaixo do seu ventre há pontas agudas; ele se estende como um trilho sobre o lodo.

³⁰Neðan á honum eru oddhvöss brot, hann markar för í aurinn sem för eftir þreskisleða.

³¹As profundezas faz ferver, como uma panela; torna o mar como uma vasilha de ungüento.

³¹Hann lætur vella í djúpinu sem í potti, gjörir hafið eins og smyrslaketil.

³²Após si deixa uma vereda luminosa; parece o abismo tornado em brancura de cãs.

³²Aftur undan honum er ljósrák, ætla mætti, að sjórinn væri silfurhærur.

³³Na terra não há coisa que se lhe possa comparar; pois foi feito para estar sem pavor.

³³Enginn er hans maki á jörðu, hans sem skapaður er til þess að kunna ekki að hræðast.Hann lítur niður á allt hátt, hann er konungur yfir öllum drembnum dýrum.

³⁴Ele vê tudo o que é alto; é rei sobre todos os filhos da soberba.

³⁴Hann lítur niður á allt hátt, hann er konungur yfir öllum drembnum dýrum.