1Não clama porventura a sabedoria, e não faz o entendimento soar a sua voz?
1Heyr, spekin kallar og hyggnin lætur raust sína gjalla.
2No cume das alturas, junto ao caminho, nas encruzilhadas das veredas ela se coloca.
2Uppi á hæðunum við veginn, þar sem göturnar kvíslast _ stendur hún.
3Junto �s portas, � entrada da cidade, e � entrada das portas está clamando:
3Við hliðin, þar sem gengið er út úr borginni, þar sem gengið er inn um dyrnar, kallar hún hátt:
4A vós, ó homens, clamo; e a minha voz se dirige aos filhos dos homens.
4Til yðar, menn, tala ég, og raust mín hljómar til mannanna barna.
5Aprendei, ó simples, a prudência; entendei, ó loucos, a sabedoria.
5Þér óreyndu, lærið hyggindi, og þér heimskingjar, lærið skynsemi.
6Ouvi vós, porque profiro coisas excelentes; os meus lábios se abrem para a eqüidade.
6Hlýðið á, því að ég tala það sem göfuglegt er, og varir mínar tjá það sem rétt er.
7Porque a minha boca profere a verdade, os meus lábios abominam a impiedade.
7Því að sannleika mælir gómur minn og guðleysi er viðbjóður vörum mínum.
8Justas são todas as palavras da minha boca; não há nelas nenhuma coisa tortuosa nem perversa.
8Einlæg eru öll orð munns míns, í þeim er ekkert fals né fláræði.
9Todas elas são retas para o que bem as entende, e justas para os que acham o conhecimento.
9Öll eru þau einföld þeim sem skilning hefir, og blátt áfram fyrir þann sem hlotið hefir þekkingu.
10Aceitai antes a minha correção, e não a prata; e o conhecimento, antes do que o ouro escolhido.
10Takið á móti ögun minni fremur en á móti silfri og fræðslu fremur en úrvals gulli.
11Porque melhor é a sabedoria do que as jóias; e de tudo o que se deseja nada se pode comparar com ela.
11Því að viska er betri en perlur, og engir dýrgripir jafnast á við hana.
12Eu, a sabedoria, habito com a prudência, e possuo o conhecimento e a discrição.
12Ég, spekin, er handgengin hyggindunum og ræð yfir ráðdeildarsamri þekking.
13O temor do Senhor é odiar o mal; a soberba, e a arrogância, e o mau caminho, e a boca perversa, eu os odeio.
13Að óttast Drottin er að hata hið illa, drambsemi og ofdramb og illa breytni og fláráðan munn _ það hata ég.
14Meu é o conselho, e a verdadeira sabedoria; eu sou o entendimento; minha é a fortaleza.
14Mín er ráðspekin og framkvæmdarsemin, ég er hyggnin, minn er krafturinn.
15Por mim reinam os reis, e os príncipes decretam o que justo.
15Fyrir mína hjálp ríkja konungarnir og úrskurða höfðingjarnir réttvíslega.
16Por mim governam os príncipes e os nobres, sim, todos os juízes da terra.
16Fyrir mína hjálp stjórna stjórnendurnir og tignarmennin _ allir valdsmenn á jörðu.
17Eu amo aos que me amam, e os que diligentemente me buscam me acharão.
17Ég elska þá sem mig elska, og þeir sem leita mín, finna mig.
18Riquezas e honra estão comigo; sim, riquezas duráveis e justiça.
18Auður og heiður eru hjá mér, ævagamlir fjármunir og réttlæti.
19Melhor é o meu fruto do que o ouro, sim, do que o ouro refinado; e a minha renda melhor do que a prata escolhida.
19Ávöxtur minn er betri en gull og gimsteinar og eftirtekjan eftir mig betri en úrvals silfur.
20Ando pelo caminho da retidão, no meio das veredas da justiça,
20Ég geng á götu réttlætisins, á stigum réttarins miðjum,
21dotando de bens permanentes os que me amam, e enchendo os seus tesouros.
21til þess að gefa þeim sanna auðlegð, er elska mig, og fylla forðabúr þeirra.
22O Senhor me criou como a primeira das suas obras, o princípio dos seus feitos mais antigos.
22Drottinn skóp mig í upphafi vega sinna, á undan öðrum verkum sínum, fyrir alda öðli.
23Desde a eternidade fui constituída, desde o princípio, antes de existir a terra.
23Frá eilífð var ég sett til valda, frá upphafi, áður en jörðin var til.
24Antes de haver abismos, fui gerada, e antes ainda de haver fontes cheias d'água.
24Ég fæddist áður en hafdjúpin urðu til, þá er engar vatnsmiklar lindir voru til.
25Antes que os montes fossem firmados, antes dos outeiros eu nasci,
25Áður en fjöllunum var hleypt niður, á undan hæðunum fæddist ég,
26quando ele ainda não tinha feito a terra com seus campos, nem sequer o princípio do pó do mundo.
26áður en hann skapaði völl og vengi og fyrstu moldarkekki jarðríkis.
27Quando ele preparava os céus, aí estava eu; quando traçava um círculo sobre a face do abismo,
27Þegar hann gjörði himininn, þá var ég þar, þegar hann setti hvelfinguna yfir hafdjúpið,
28quando estabelecia o firmamento em cima, quando se firmavam as fontes do abismo,
28þegar hann festi skýin uppi, þegar uppsprettur hafdjúpsins komust í skorður,
29quando ele fixava ao mar o seu termo, para que as águas não traspassassem o seu mando, quando traçava os fundamentos da terra,
29þegar hann setti hafinu takmörk, til þess að vötnin færu eigi lengra en hann bauð, þegar hann festi undirstöður jarðar.
30então eu estava ao seu lado como arquiteto; e era cada dia as suas delícias, alegrando-me perante ele em todo o tempo;
30Þá stóð ég honum við hlið sem verkstýra, og ég var yndi hans dag hvern, leikandi mér fyrir augliti hans alla tíma,
31folgando no seu mundo habitável, e achando as minhas delícias com os filhos dos homens.
31leikandi mér á jarðarkringlu hans, og hafði yndi mitt af mannanna börnum.
32Agora, pois, filhos, ouvi-me; porque felizes são os que guardam os meus caminhos.
32Og nú, þér yngismenn, hlýðið mér, því að sælir eru þeir, sem varðveita vegu mína.
33Ouvi a correção, e sede sábios; e não a rejeiteis.
33Hlýðið á aga, svo að þér verðið vitrir, og látið hann eigi sem vind um eyrun þjóta.
34Feliz é o homem que me dá ouvidos, velando cada dia �s minhas entradas, esperando junto �s ombreiras da minha porta.
34Sæll er sá maður, sem hlýðir mér, sem vakir daglega við dyr mínar og geymir dyrastafa minna.
35Porque o que me achar achará a vida, e alcançará o favor do Senhor.
35Því að sá sem mig finnur, finnur lífið og hlýtur blessun af Drottni.En sá sem missir mín, skaðar sjálfan sig. Allir þeir, sem hata mig, elska dauðann.
36Mas o que pecar contra mim fará mal � sua própria alma; todos os que me odeiam amam a morte.
36En sá sem missir mín, skaðar sjálfan sig. Allir þeir, sem hata mig, elska dauðann.