¹Salva-me, ó Deus, pois as águas me sobem até o pescoço.

¹Til söngstjórans. Liljulag. Davíðssálmur.

²Atolei-me em profundo lamaçal, onde não se pode firmar o pé; entrei na profundeza das águas, onde a corrente me submerge.

²Hjálpa mér, ó Guð, því að vötnin ætla að drekkja mér.

³Estou cansado de clamar; secou-se-me a garganta; os meus olhos desfalecem de esperar por meu Deus.

³Ég er sokkinn niður í botnlausa leðju og hefi enga fótfestu, ég er kominn ofan í vatnadjúp og bylgjurnar ganga yfir mig.

⁴Aqueles que me odeiam sem causa são mais do que os cabelos da minha cabeça; poderosos são aqueles que procuram destruir-me, que me atacam com mentiras; por isso tenho de restituir o que não extorqui.

⁴Ég hefi æpt mig þreyttan, er orðinn brennandi þurr í kverkunum, augu mín eru döpruð orðin af að þreyja eftir Guði mínum.

⁵Tu, ó Deus, bem conheces a minha estultícia, e as minhas culpas não são ocultas.

⁵Fleiri en hárin á höfði mér eru þeir er hata mig að ástæðulausu, fleiri en bein mín þeir sem án saka eru óvinir mínir. Því sem ég hefi eigi rænt, hefi ég samt orðið að skila aftur.

⁶Não sejam envergonhados por minha causa aqueles que esperam em ti, ó Senhor Deus dos exércitos; não sejam confundidos por minha causa aqueles que te buscam, ó Deus de Israel.

⁶Þú, Guð, þekkir heimsku mína, og sakir mínar dyljast þér eigi.

⁷Porque por amor de ti tenho suportado afrontas; a confusão me cobriu o rosto.

⁷Lát eigi þá, er vona á þig, verða til skammar mín vegna, ó Drottinn, Drottinn hersveitanna, lát eigi þá er leita þín, verða til svívirðingar mín vegna, þú Guð Ísraels.

⁸Tornei-me como um estranho para os meus irmãos, e um desconhecido para os filhos de minha mãe.

⁸Þín vegna ber ég háðung, þín vegna hylur svívirðing auglit mitt.

⁹Pois o zelo da tua casa me devorou, e as afrontas dos que te afrontam caíram sobre mim.

⁹Ég er ókunnur orðinn bræðrum mínum og óþekktur sonum móður minnar.

¹⁰Quando chorei e castiguei com jejum a minha alma, isto se me tornou em afrontas.

¹⁰Vandlæting vegna húss þíns hefir uppetið mig, og smánanir þeirra er smána þig, hafa lent á mér.

¹¹Quando me vesti de cilício, fiz-me para eles um provérbio.

¹¹Ég hefi þjáð mig með föstu, en það varð mér til háðungar.

¹²Aqueles que se sentem � porta falam de mim; e sou objeto das cantigas dos bêbedos.

¹²Ég gjörði hærusekk að klæðnaði mínum, og ég varð þeim að orðskvið.

¹³Eu, porém, faço a minha oração a ti, ó Senhor, em tempo aceitável; ouve-me, ó Deus, segundo a grandeza da tua benignidade, segundo a fidelidade da tua salvação.

¹³Þeir er sitja í hliðinu, ræða um mig, og þeir er drekka áfengan drykk, syngja um mig.

¹⁴Tira-me do lamaçal, e não me deixes afundar; seja eu salvo dos meus inimigos, e das profundezas das águas.

¹⁴En ég bið til þín, Drottinn, á stund náðar þinnar. Svara mér, Guð, í trúfesti hjálpræðis þíns sakir mikillar miskunnar þinnar.

¹⁵Não me submerja a corrente das águas e não me trague o abismo, nem cerre a cova a sua boca sobre mim.

¹⁵Drag mig upp úr leðjunni, svo að ég sökkvi eigi, lát mig björgun hljóta frá hatursmönnum mínum og úr hafdjúpinu.

¹⁶Ouve-me, Senhor, pois grande é a tua benignidade; volta-te para mim segundo a tua muitíssima compaixão.

¹⁶Lát eigi vatnsbylgjurnar ganga yfir mig, né djúpið svelgja mig, og lát eigi brunninn lykja aftur op sitt yfir mér.

¹⁷Não escondas o teu rosto do teu servo; ouve-me depressa, pois estou angustiado.

¹⁷Bænheyr mig, Drottinn, sakir gæsku náðar þinnar, snú þér að mér eftir mikilleik miskunnar þinnar.

¹⁸Aproxima-te da minha alma, e redime-a; resgata-me por causa dos meus inimigos.

¹⁸Hyl eigi auglit þitt fyrir þjóni þínum, því að ég er í nauðum staddur, flýt þér að bænheyra mig.

¹⁹Tu conheces o meu opróbrio, a minha vergonha, e a minha ignomínia; diante de ti estão todos os meus adversários.

¹⁹Nálgast sál mína, leys hana, frelsa mig sakir óvina minna.

²⁰Afrontas quebrantaram-me o coração, e estou debilitado. Esperei por alguém que tivesse compaixão, mas não houve nenhum; e por consoladores, mas não os achei.

²⁰Þú þekkir háðung mína og skömm og svívirðing, allir fjendur mínir standa þér fyrir sjónum.

²¹Deram-me fel por mantimento, e na minha sede me deram a beber vinagre.

²¹Háðungin kremur hjarta mitt, svo að ég örvænti. Ég vonaði, að einhver mundi sýna meðaumkun, en þar var enginn, og að einhverjir mundu hugga, en fann engan.

²²Torne-se a sua mesa diante deles em laço, e sejam-lhes as suas ofertas pacíficas uma armadilha.

²²Þeir fengu mér malurt til matar, og við þorstanum gáfu þeir mér vínsýru að drekka.

²³Obscureçam-se-lhes os olhos, para que não vejam, e faze com que os seus lombos tremam constantemente.

²³Svo verði þá borðið fyrir framan þá að snöru, og að gildru fyrir þá sem ugglausir eru.

²⁴Derrama sobre eles a tua indignação, e apanhe-os o ardor da tua ira.

²⁴Myrkvist augu þeirra, svo að þeir sjái eigi, og lát lendar þeirra ávallt riða.

²⁵Fique desolada a sua habitação, e não haja quem habite nas suas tendas.

²⁵Hell þú reiði þinni yfir þá og lát þína brennandi gremi ná þeim.

²⁶Pois perseguem a quem afligiste, e aumentam a dor daqueles a quem feriste.

²⁶Búðir þeirra verði eyddar og enginn búi í tjöldum þeirra,

²⁷Acrescenta iniqüidade � iniqüidade deles, e não encontrem eles absolvição na tua justiça.

²⁷því að þann sem þú hefir lostið, ofsækja þeir og auka þjáningar þeirra er þú hefir gegnumstungið.

²⁸Sejam riscados do livro da vida, e não sejam inscritos com os justos.

²⁸Bæt sök við sök þeirra og lát þá eigi ganga inn í réttlæti þitt.

²⁹Eu, porém, estou aflito e triste; a tua salvação, ó Deus, me ponha num alto retiro.

²⁹Verði þeir afmáðir úr bók lifenda og eigi skráðir með réttlátum.

³⁰Louvarei o nome de Deus com um cântico, e engrandecê-lo-ei com ação de graças.

³⁰En ég er volaður og þjáður, hjálp þín, ó Guð, mun bjarga mér.

³¹Isto será mais agradável ao Senhor do que um boi, ou um novilho que tem pontas e unhas.

³¹Ég vil lofa nafn Guðs í ljóði og mikla það í lofsöng.

³²Vejam isto os mansos, e se alegrem; vós que buscais a Deus reviva o vosso coração.

³²Það mun Drottni líka betur en uxar, ungneyti með hornum og klaufum.

³³Porque o Senhor ouve os necessitados, e não despreza os seus, embora sejam prisioneiros.

³³Hinir auðmjúku sjá það og gleðjast, þér sem leitið Guðs _ hjörtu yðar lifni við.

³⁴Louvem-no os céus e a terra, os mares e tudo quanto neles se move.

³⁴Því að Drottinn hlustar á hina fátæku og fyrirlítur eigi bandingja sína.

³⁵Porque Deus salvará a Sião, e edificará as cidades de Judá, e ali habitarão os seus servos e a possuirão.

³⁵Hann skulu lofa himinn og jörð, höfin og allt sem í þeim hrærist.Því að Guð veitir Síon hjálp og reisir við borgirnar í Júda, og menn skulu búa þar og fá landið til eignar. [ (Psalms 69:37) Niðjar þjóna hans munu erfa það, og þeir er elska nafn hans, byggja þar. ]

³⁶E herdá-la-á a descendência de seus servos, e os que amam o seu nome habitarão nela.

³⁶Því að Guð veitir Síon hjálp og reisir við borgirnar í Júda, og menn skulu búa þar og fá landið til eignar. [ (Psalms 69:37) Niðjar þjóna hans munu erfa það, og þeir er elska nafn hans, byggja þar. ]