¹Chegou também a Derbe e Listra. E eis que estava ali certo discípulo por nome Timóteo, filho de uma judia crente, mas de pai grego;

¹Дође пак у Дерву и у Листру, и гле, онде беше неки ученик, по имену Тимотије, син неке жене Јеврејке која вероваше, а оца Грка;

²do qual davam bom testemunho os irmãos em Listra e Icônio.

²За њега добро сведочаху браћа која беху у Листри и у Иконији.

³Paulo quis que este fosse com ele e, tomando-o, o circuncidou por causa dos judeus que estavam naqueles lugares; porque todos sabiam que seu pai era grego.

³Овог намисли Павле да узме са собом; и узе га, и обреза Јевреја ради који беху у оним местима: јер сви знаху оца његовог да беше Грк.

⁴Quando iam passando pelas cidades, entregavam aos irmãos, para serem observadas, as decisões que haviam sido tomadas pelos apóstolos e anciãos em Jerusalém.

⁴И кад пролажаху по градовима, предаваше им да држе уредбе које уредише апостоли и старешине у Јерусалиму.

⁵Assim as igrejas eram confirmadas na fé, e dia a dia cresciam em número.

⁵А цркве се утврђиваху у вери, и сваки дан биваше их више.

⁶Atravessaram a região frígio-gálata, tendo sido impedidos pelo Espírito Santo de anunciar a palavra na Ásia;

⁶А кад прођоше Фригију и галатијску земљу, забрани им Дух Свети говорити реч у Азији.

⁷e tendo chegado diante da Mísia, tentavam ir para Bitínia, mas o Espírito de Jesus não lho permitiu.

⁷А кад дођоше у Мисију хтеше да иду у Витинију, и Дух не даде.

⁸Então, passando pela Mísia, desceram a Trôade.

⁸А кад прођоше Мисију, сиђоше у Троаду.

⁹De noite apareceu a Paulo esta visão: estava ali em pé um homem da Macedônia, que lhe rogava: Passa � Macedônia e ajuda-nos.

⁹И Павлу се јави утвара ноћу: беше један човек из Македоније, и стајаше молећи га и говорећи: Дођи у Македонију и помози нам.

¹⁰E quando ele teve esta visão, procuravamos logo partir para a Macedônia, concluindo que Deus nos havia chamado para lhes anunciarmos o evangelho.

¹⁰А кад виде утвару, одмах гледасмо да изиђемо у Македонију, дознавши да нас Господ позва да им проповедамо јеванђеље.

¹¹Navegando, pois, de Trôade, fomos em direitura a Samotrácia, e no dia seguinte a Neápolis;

¹¹А кад се одвезосмо из Троаде, дођосмо у Самотрак, и сутрадан у Неапољ,

¹²e dali para Filipos, que é a primeira cidade desse distrito da Macedônia, e colônia romana; e estivemos alguns dias nessa cidade.

¹²А оданде у Филибу, које је први град земље Македоније, насеље римско; и у оном граду остасмо неколико дана.

¹³No sábado saímos portas afora para a beira do rio, onde julgávamos haver um lugar de oração e, sentados, falávamos �s mulheres ali reunidas.

¹³А у дан суботни изиђосмо из града к води где беше богомоља; и седавши говорисмо к женама које се беху сабрале.

¹⁴E certa mulher chamada Lídia, vendedora de púrpura, da cidade de Tiatira, e que temia a Deus, nos escutava e o Senhor lhe abriu o coração para atender �s coisas que Paulo dizia.

¹⁴И једна богобојазна жена, по имену Лидија, из града тијатирског, која продаваше скерлет, слушаше: и Господ отвори срце њено да пази на речи Павлове.

¹⁵Depois que foi batizada, ela e a sua casa, rogou-nos, dizendo: Se haveis julgado que eu sou fiel ao Senhor, entrai em minha casa, e ficai ali. E nos constrangeu a isso.

¹⁵А кад се крсти она и кућа њена, мољаше нас говорећи: Ако мислите да ја верујем Господа, уђите у моју кућу и живите. И натера нас.

¹⁶Ora, aconteceu que quando íamos ao lugar de oração, nos veio ao encontro uma jovem que tinha um espírito adivinhador, e que, adivinhando, dava grande lucro a seus senhores.

¹⁶А догоди се кад иђасмо на молитву да нас срете једна робиња која имаше дух погађачки и врачајући доношаше велики добитак својим господарима.

¹⁷Ela, seguindo a Paulo e a nós, clamava, dizendo: São servos do Deus Altíssimo estes homens que vos anunciam um caminho de salvação.

¹⁷Ова пође за Павлом и за нама, и викаше говорећи: Ови су људи слуге Бога Највишег, који јављају нама пут спасења.

¹⁸E fazia isto por muitos dias. Mas Paulo, perturbado, voltou- se e disse ao espírito: Eu te ordeno em nome de Jesus Cristo que saias dela. E na mesma hora saiu.

¹⁸И овако чињаше много дана. А кад се Павлу досади, окрену се и рече духу: Заповедам ти именом Исуса Христа, изиђи из ње. И изиђе у тај час.

¹⁹Ora, vendo seus senhores que a esperança do seu lucro havia desaparecido, prenderam a Paulo e Silas, e os arrastaram para uma praça � presença dos magistrados.

¹⁹А кад видеше њени господари да изиђе нада њиховог добитка, узеше Павла и Силу и одвукоше их на пазар ка кнезовима.

²⁰E, apresentando-os aos magistrados, disseram: Estes homens, sendo judeus, estão perturbando muito a nossa cidade.

²⁰И доведавши их к војводама, рекоше: Ови су људи Јевреји, и муте по нашем граду,

²¹e pregam costumes que não nos é lícito receber nem praticar, sendo nós romanos.

²¹И проповедају обичаје које нама не ваља примати ни творити, јер смо Римљани.

²²A multidão levantou-se � uma contra eles, e os magistrados, rasgando-lhes os vestidos, mandaram açoitá-los com varas.

²²И слеже се народ на њих, и војводе издреше им хаљине, и заповедише да их шибају.

²³E, havendo-lhes dado muitos açoites, os lançaram na prisão, mandando ao carcereiro que os guardasse com segurança.

²³И пошто их здраво избише бацише их у тамницу, и заповедише тамничару да их добро чува.

²⁴Ele, tendo recebido tal ordem, os lançou na prisão interior e lhes segurou os pés no tronco.

²⁴Примивши такву заповест он их баци у најдоњу тамницу и ноге им метну у кладе.

²⁵Pela meia-noite Paulo e Silas oravam e cantavam hinos a Deus, enquanto os presos os escutavam.

²⁵А у поноћи беху Павле и Сила на молитви и хваљаху Бога; а сужњи их слушаху.

²⁶De repente houve um tão grande terremoto que foram abalados os alicerces do cárcere, e logo se abriram todas as portas e foram soltos os grilhões de todos.

²⁶А уједанпут тако се врло затресе земља да се помести темељ тамнички; и одмах се отворише сва врата и свима спадоше окови.

²⁷Ora, o carcereiro, tendo acordado e vendo abertas as portas da prisão, tirou a espada e ia suicidar-se, supondo que os presos tivessem fugido.

²⁷А кад се пробуди тамничар и виде отворена врата тамничка, извади нож и хтеде да се убије, мислећи да су побегли сужњи.

²⁸Mas Paulo bradou em alta voz, dizendo: Não te faças nenhum mal, porque todos aqui estamos.

²⁸А Павле повика здраво говорећи: Не чини себи зло никакво, јер смо ми сви овде.

²⁹Tendo ele pedido luz, saltou dentro e, todo trêmulo, se prostrou ante Paulo e Silas

²⁹А он заискавши свећу улете и дрхћући припаде к Павлу и Сили;

³⁰e, tirando-os para fora, disse: Senhores, que me é necessário fazer para me salvar?

³⁰И изведавши их напоље рече: Господо! Шта ми треба чинити да се спасем?

³¹Responderam eles: Crê no Senhor Jesus e serás salvo, tu e tua casa.

³¹А они рекоше: Веруј Господа Исуса Христа и спашћеш се ти и сав дом твој.

³²Então lhe pregaram a palavra de Deus, e a todos os que estavam em sua casa.

³²И казаше му реч Господњу, и свима који су у дому његовом.

³³Tomando-os ele consigo naquela mesma hora da noite, lavou- lhes as feridas; e logo foi batizado, ele e todos os seus.

³³И узе их у онај сат ноћи и опра им ране; и крсти се он и сви његови одмах.

³⁴Então os fez subir para sua casa, pôs-lhes a mesa e alegrou- se muito com toda a sua casa, por ter crido em Deus.

³⁴И уведавши их у свој дом постави трпезу, и радоваше се са свим домом својим што верова Бога.

³⁵Quando amanheceu, os magistrados mandaram quadrilheiros a dizer: Soltai aqueles homens.

³⁵А кад би дан, послаше војводе пандуре говорећи: Пустите ова два човека.

³⁶E o carcereiro transmitiu a Paulo estas palavras, dizendo: Os magistrados mandaram que fosseis soltos; agora, pois, saí e ide em paz.

³⁶А тамничар каза речи ове Павлу: Послаше војводе да се пустите; сад дакле изиђите и идите с миром.

³⁷Mas Paulo respondeu-lhes: Açoitaram-nos publicamente sem sermos condenados, sendo cidadãos romanos, e nos lançaram na prisão, e agora encobertamente nos lançam fora? De modo nenhum será assim; mas venham eles mesmos e nos tirem.

³⁷А Павле рече њима: Избивши нас пред народом без суда, људе Римљане, бацише у тамницу: и сад хоће да нас пусте? Није тако, него сами нека дођу и изведу нас.

³⁸E os quadrilheiros foram dizer aos magistrados estas palavras, e estes temeram quando ouviram que eles eram romanos;

³⁸А пандури казаше војводама ове речи; и уплашише се кад чуше да су Римљани;

³⁹vieram, pediram-lhes desculpas e, tirando-os para fora, rogavam que se retirassem da cidade.

³⁹И дошавши умолише их, и изведоше молећи да изиђу из града.

⁴⁰Então eles saíram da prisão, entraram em casa de Lídia, e, vendo os irmãos, os confortaram, e partiram.

⁴⁰А кад изиђоше из тамнице, дођоше к Лидији, и видевши браћу утешише их, и отидоше.