¹Pelo que, santos irmãos, participantes da vocação celestial, considerai o Apóstolo e Sumo Sacerdote da nossa confissão, Jesus,

¹Зато, браћо света, заједничари звања небеског, познајте посланика и владику, ког ми признајемо, Исуса Христа,

²como ele foi fiel ao que o constituiu, assim como também o foi Moisés em toda a casa de Deus.

²Који је веран Ономе који га створи, као и Мојсије у свему дому његовом.

³Pois ele é tido por digno de tanto maior glória do que Moisés, quanto maior honra do que a casa tem aquele que a edificou.

³Јер Овај поста толико достојан веће части од Мојсија, колико већу од дома част има онај који га је начинио.

⁴Porque toda casa é edificada por alguém, mas quem edificou todas as coisas é Deus.

⁴Јер сваки дом треба неко да начини; а ко је све створио оно је Бог.

⁵Moisés, na verdade, foi fiel em toda a casa de Deus, como servo, para testemunho das coisas que se haviam de anunciar;

⁵И Мојсије дакле беше веран у свему дому његовом, као слуга, за сведочанство оног што је требало да се говори.

⁶mas Cristo o é como Filho sobre a casa de Deus; a qual casa somos nós, se tão-somente conservarmos firmes até o fim a nossa confiança e a glória da esperança.

⁶Али је Христос као син у дому свом: ког смо дом ми, ако слободу и славу наде до краја тврдо одржимо.

⁷Pelo que, como diz o Espírito Santo: Hoje, se ouvirdes a sua voz,

⁷Зато, као што говори Дух Свети: Данас ако глас Његов чујете,

⁸não endureçais os vossos corações, como na provocação, no dia da tentação no deserto,

⁸Не будите дрвенастих срца, као кад се прогневисте у дане напасти у пустињи,

⁹onde vossos pais me tentaram, pondo-me � prova, e viram por quarenta anos as minhas obras.

⁹Где ме искушаше очеви ваши, искушаше ме, и гледаше дела моја четрдесет година.

¹⁰Por isto me indignei contra essa geração, e disse: Estes sempre erram em seu coração, e não chegaram a conhecer os meus caminhos.

¹⁰Тога ради расрдих се на тај род, и рекох: Једнако се мету у срцима, али они не познаше путеве моје;

¹¹Assim jurei na minha ira: Não entrarão no meu descanso.

¹¹Зато се заклех у гневу свом да неће ући у покој мој.

¹²Vede, irmãos, que nunca se ache em qualquer de vós um perverso coração de incredulidade, para se apartar do Deus vivo;

¹²Гледајте, браћо, да не буде кад у коме од вас зло срце неверства да одступи од Бога Живога;

¹³antes exortai-vos uns aos outros todos os dias, durante o tempo que se chama Hoje, para que nenhum de vós se endureça pelo engano do pecado;

¹³Него се утешавајте сваки дан, докле се данас говори, да који од вас не одрвени од преваре греховне;

¹⁴porque nos temos tornado participantes de Cristo, se é que guardamos firme até o fim a nossa confiança inicial;

¹⁴Јер постадосмо заједничари Христу, само ако како смо почели у Њему бити до краја тврдо одржимо;

¹⁵enquanto se diz: Hoje, se ouvirdes a sua voz, não endureçais os vossos corações, como na provocação;

¹⁵Докле се говори: Данас, ако глас Његов чујете, не будите дрвенастих срца, као кад се прогневисте.

¹⁶pois quais os que, tendo-a ouvido, o provocaram? Não foram, porventura, todos os que saíram do Egito por meio de Moisés?

¹⁶Јер неки чувши прогневише се, али не сви који изиђоше из Мисира с Мојсијем.

¹⁷E contra quem se indignou por quarenta anos? Não foi porventura contra os que pecaram, cujos corpos caíram no deserto?

¹⁷А на које мрзи четрдесет година? Није ли на оне који сагрешише, који оставише кости у пустињи?

¹⁸E a quem jurou que não entrariam no seu descanso, senão aos que foram desobedientes?

¹⁸А којима се закле да неће ући у покој Његов, него онима који не хтеше да верују?

¹⁹E vemos que não puderam entrar por causa da incredulidade.

¹⁹И видимо да не могоше ући за неверство.