¹Prosseguiu Eliú, dizendo:

¹Још говори Елијуј и рече:

²Ouvi, vós, sábios, as minhas palavras; e vós, entendidos, inclinai os ouvidos para mim.

²Чујте, мудри, беседу моју, и разумни послушајте ме.

³Pois o ouvido prova as palavras, como o paladar experimenta a comida.

³Јер ухо познаје беседу као што грло куша јело.

⁴O que é direito escolhamos para nós; e conheçamos entre nós o que é bom.

⁴Разаберимо шта је право, извидимо међу собом шта је добро.

⁵Pois Jó disse: Sou justo, e Deus tirou-me o direito.

⁵Јер Јов рече: Праведан сам, а Бог одбаци моју правду.

⁶Apesar do meu direito, sou considerado mentiroso; a minha ferida é incurável, embora eu esteja sem transgressão.

⁶Хоћу ли лагати за своју правду? Стрела је моја смртна, а без кривице.

⁷Que homem há como Jó, que bebe o escárnio como água,

⁷Који је човек као Јов да као воду пије подсмех?

⁸que anda na companhia dos malfeitores, e caminha com homens ímpios?

⁸И да се дружи с онима који чине безакоње, и да ходи с безбожним људима?

⁹Porque disse: De nada aproveita ao homem o comprazer-se em Deus.

⁹Јер рече: Не помаже човеку да угађа Богу.

¹⁰Pelo que ouvi-me, vós homens de entendimento: longe de Deus o praticar a maldade, e do Todo-Poderoso o cometer a iniqüidade!

¹⁰Зато, људи разумни, послушајте ме; далеко је од Бога злоћа и неправда од Свемогућег.

¹¹Pois, segundo a obra do homem, ele lhe retribui, e faz a cada um segundo o seu caminho.

¹¹Јер по делу плаћа човеку и даје сваком да нађе према путу свом.

¹²Na verdade, Deus não procederá impiamente, nem o Todo-Poderoso perverterá o juízo.

¹²Доиста Бог не ради зло и Свемогући не изврће правде.

¹³Quem lhe entregou o governo da terra? E quem lhe deu autoridade sobre o mundo todo?

¹³Ко Му је предао земљу? И ко је уредио васиљену?

¹⁴Se ele retirasse para si o seu espírito, e recolhesse para si o seu fôlego,

¹⁴Кад би на себе окренуо срце своје, узео би к себи дух свој и дисање своје;

¹⁵toda a carne juntamente expiraria, e o homem voltaria para o pó.

¹⁵Изгинуло би свако тело, и човек би се вратио у прах.

¹⁶Se, pois, há em ti entendimento, ouve isto, inclina os ouvidos �s palavras que profiro.

¹⁶Ако си, дакле, разуман, чуј ово: слушај глас речи мојих.

¹⁷Acaso quem odeia o direito governará? Quererás tu condenar aquele que é justo e poderoso?

¹⁷Може ли владати онај који мрзи на правду? Хоћеш ли осудити оног који је најправеднији?

¹⁸aquele que diz a um rei: ó vil? e aos príncipes: ó ímpios?

¹⁸Каже ли се цару: Ниткове! И кнезовима: Безбожници?

¹⁹que não faz acepção das pessoas de príncipes, nem estima o rico mais do que o pobre; porque todos são obra de suas mãos?

¹⁹А камо ли Ономе који не гледа кнезовима ко су, нити у Њега вреди више богати од сиромаха, јер су сви дело руку Његових.

²⁰Eles num momento morrem; e � meia-noite os povos são perturbados, e passam, e os poderosos são levados não por mão humana.

²⁰Умиру за час, и у по ноћи усколеба се народ и пропадне, и однесе се јаки без руке људске.

²¹Porque os seus olhos estão sobre os caminhos de cada um, e ele vê todos os seus passos.

²¹Јер су очи Његове обраћене на путеве човечије и види све кораке његове.

²²Não há escuridão nem densas trevas, onde se escondam os obradores da iniqüidade.

²²Нема мрака ни сена смртнога где би се сакрили који чине безакоње.

²³Porque Deus não precisa observar por muito tempo o homem para que este compareça perante ele em juízo.

²³Јер никоме не одгађа кад дође да се суди с Богом.

²⁴Ele quebranta os fortes, sem inquiriçao, e põe outros em lugar deles.

²⁴Сатире јаке недокучиво, и поставља друге на њихово место.

²⁵Pois conhecendo ele as suas obras, de noite os transtorna, e ficam esmagados.

²⁵Јер зна дела њихова, и док обрати ноћ, сатру се.

²⁶Ele os fere como ímpios, � vista dos circunstantes;

²⁶Као безбожне разбија их на видику.

²⁷porquanto se desviaram dele, e não quiseram compreender nenhum de seus caminhos,

²⁷Јер одступише од Њега и не гледаше ни на које путеве Његове;

²⁸de sorte que o clamor do pobre subisse até ele, e que ouvisse o clamor dos aflitos.

²⁸Те дође до Њега вика сиромахова, и чу вику невољних.

²⁹Se ele dá tranqüilidade, quem então o condenará? Se ele encobrir o rosto, quem então o poderá contemplar, quer seja uma nação, quer seja um homem só?

²⁹Кад Он умири, ко ће узнемирити? И кад Он сакрије лице, ко ће Га видети? И то бива и народу и човеку.

³⁰para que o ímpio não reine, e não haja quem iluda o povo.

³⁰Да не би царовао лицемер, да не би било замке народу.

³¹Pois, quem jamais disse a Deus: Sofri, ainda que não pequei;

³¹Заиста, треба казати Богу: Подносио сам, нећу више грешити.

³²o que não vejo, ensina-me tu; se fiz alguma maldade, nunca mais a hei de fazer?

³²А шта не видим, Ти ме научи; ако сам чинио неправду, нећу више.

³³Será a sua recompensa como queres, para que a recuses? Pois tu tens que fazer a escolha, e não eu; portanto fala o que sabes.

³³Еда ли ће по теби плаћати, јер теби није по вољи, јер ти бираш а не Он? Ако знаш шта, говори.

³⁴Os homens de entendimento dir-me-ão, e o varão sábio, que me ouvir:

³⁴Људи ће разумни са мном казати, и мудар ће човек пристати,

³⁵Jó fala sem conhecimento, e �s suas palavras falta sabedoria.

³⁵Да Јов не говори разумно, и да речи његове нису мудре.

³⁶Oxalá que Jó fosse provado até o fim; porque responde como os iníquos.

³⁶Оче мој, нека се Јов искуша до краја, што одговара као зли људи.

³⁷Porque ao seu pecado acrescenta a rebelião; entre nós bate as palmas, e multiplica contra Deus as suas palavras.

³⁷Јер домеће на грех свој безакоње, пљеска рукама међу нама, и много говори на Бога.