1Prosseguiu ainda Eliú e disse:
1Још говори Елијуј и рече:
2Espera-me um pouco, e mostrar-te-ei que ainda há razões a favor de Deus.
2Потрпи ме мало, и показаћу ти, јер још има шта бих говорио за Бога.
3De longe trarei o meu conhecimento, e ao meu criador atribuirei a justiça.
3Почећу издалека беседу своју, и показаћу да је Творац мој праведан.
4Pois, na verdade, as minhas palavras não serão falsas; contigo está um que tem perfeito conhecimento.
4Доиста, неће бити лажне речи моје, код тебе је који право мисли.
5Eis que Deus é mui poderoso, contudo a ninguém despre grande é no poder de entendimento.
5Гле, Бог је силан, али никога не одбацује, силан је снагом срчаном.
6Ele não preserva a vida do ímpio, mas faz justiça aos aflitos.
6Не да живети безбожнику, а невољницима чини правду.
7Do justo não aparta os seus olhos; antes com os reis no trono os faz sentar para sempre, e assim são exaltados.
7Не одвраћа од праведника очију својих, него још с царевима на престо посађује их на век, те се узвишују.
8E se estão presos em grilhões, e amarrados com cordas de aflição,
8Ако ли су оковани у пута и свезани ужима невољничким,
9então lhes faz saber a obra deles, e as suas transgressões, porquanto se têm portado com soberba.
9Тада им напомиње дела њихова и безакоња њихова како су силна.
10E abre-lhes o ouvido para a instrução, e ordena que se convertam da iniqüidade.
10И отвара Му ухо да би се поправили, и говори им да се врате од безакоња.
11Se o ouvirem, e o servirem, acabarão seus dias em prosperidade, e os seus anos em delícias.
11Ако послушају и стану им служити, довршују дане своје у добру и године своје у радости.
12Mas se não o ouvirem, � espada serão passados, e expirarão sem conhecimento.
12Ако ли не послушају, гину од мача и умиру с безумља.
13Assim os ímpios de coração amontoam, a sua ira; e quando Deus os põe em grilhões, não clamam por socorro.
13А који су лицемерног срца, навлаче гнев и не вичу кад их повеже;
14Eles morrem na mocidade, e a sua vida perece entre as prostitutas.
14Умире у младости душа њихова и живот њихов међу курвама.
15Ao aflito livra por meio da sua aflição, e por meio da opressão lhe abre os ouvidos.
15Избавља невољника из невоље његове и отвара му ухо у муци.
16Assim também quer induzir-te da angústia para um lugar espaçoso, em que não há aperto; e as iguarias da tua mesa serão cheias de gordura.
16Тако би и тебе извео из тескобе на пространо место, где ништа не досађује, и мирни сто твој био би пун претилине.
17Mas tu estás cheio do juízo do ímpio; o juízo e a justiça tomam conta de ti.
17Али си заслужио суд безбожнички; и суд и правда снађе те.
18Cuida, pois, para que a ira não te induza a escarnecer, nem te desvie a grandeza do resgate.
18Доиста, гнев је на теби; гледај да те не одбаци у карању, те те велики откуп неће избавити.
19Prevalecerá o teu clamor, ou todas as forças da tua fortaleza, para que não estejas em aperto?
19Хоће ли гледати на твоје богатство? Неће ни на злато ни на какву силу блага твог.
20Não suspires pela noite, em que os povos sejam tomados do seu lugar.
20Не уздиши за ноћу у коју народи одлазе на своје место.
21Guarda-te, e não declines para a iniqüidade; porquanto isso escolheste antes que a aflição.
21Чувај се да не погледаш на таштину и волиш на њу него невољу.
22Eis que Deus é excelso em seu poder; quem é ensinador como ele?
22Гле, Бог је највиши својом силом, ко је учитељ као Он?
23Quem lhe prescreveu o seu caminho? Ou quem poderá dizer: Tu praticaste a injustiça?
23Ко Му је одредио пут Његов? Или ко ће Му рећи: Чиниш неправо?
24Lembra-te de engrandecer a sua obra, de que têm cantado os homens.
24Опомињи се да величаш дела Његова, која гледају људи.
25Todos os homens a vêem; de longe a contempla o homem.
25Сви људи виде их, сваки их гледа из далека.
26Eis que Deus é grande, e nós não o conhecemos, e o número dos seus anos não se pode esquadrinhar.
26Гле, Бог је велик, и не можемо Га познати, број година Његових не може се докучити.
27Pois atrai a si as gotas de água, e do seu vapor as destila em chuva,
27Јер Он стеже капље водене, које лију дажд из облака Његових;
28que as nuvens derramam e gotejam abundantemente sobre o homem.
28Кад теку облаци, капљу на мноштво људско.
29Poderá alguém entender as dilatações das nuvens, e os trovões do seu pavilhão?
29И ко би разумео простор облацима и грмљаву у шатору његовом?
30Eis que ao redor de si estende a sua luz, e cobre o fundo do mar.
30Како простире над њим светлост своју, и дубине морске покрива?
31Pois por estas coisas julga os povos e lhes dá mantimento em abundância.
31Тиме суди народима, даје хране изобила.
32Cobre as mãos com o relâmpago, e dá-lhe ordem para que fira o alvo.
32Рукама заклања светлост, и наређује кога да срете,
33O fragor da tempestade dá notícia dele; até o gado pressente a sua aproximação.
33Јављајући према њему добру вољу своју, и према стоци и према роду земаљском.