¹Levantando-se Jesus, partiu dali para os termos da Judéia, e para além do Jordão; e do novo as multidões se reuniram em torno dele; e tornou a ensiná-las, como tinha por costume.

¹И уставши оданде дође у околине јудејске преко Јордана, и стече се опет народ к Њему; и као што обичај имаше, опет их учаше.

²Então se aproximaram dele alguns fariseus e, para o experimentarem, lhe perguntaram: É lícito ao homem repudiar sua mulher?

²И приступивши фарисеји упиташе Га кушајући: Може ли човек пустити жену?

³Ele, porém, respondeu-lhes: Que vos ordenou Moisés?

³А Он одговарајући рече им: Шта вам заповеда Мојсије?

⁴Replicaram eles: Moisés permitiu escrever carta de divórcio, e repudiar a mulher.

⁴А они рекоше: Мојсије допусти да јој се да распусна књига и да се пусти.

⁵Disse-lhes Jesus: Pela dureza dos vossos corações ele vos deixou escrito esse mandamento.

⁵И одговарајући Исус рече им: По тврђи вашег срца написа вам он заповест ову.

⁶Mas desde o princípio da criação, Deus os fez homem e mulher.

⁶А у почетку створења, мужа и жену, створио их је Бог.

⁷Por isso deixará o homem a seu pai e a sua mãe, [e unir-se-á � sua mulher,]

⁷Зато оставиће човек оца свог и мајку и прилепиће се к жени својој,

⁸e serão os dois uma só carne; assim já não são mais dois, mas uma só carne.

⁸И буду двоје једно тело. Тако нису више двоје него једно тело.

⁹Porquanto o que Deus ajuntou, não o separe o homem.

⁹А шта је Бог саставио човек да не раставља.

¹⁰Em casa os discípulos interrogaram-no de novo sobre isso.

¹⁰И у кући опет запиташе Га за то ученици Његови.

¹¹Ao que lhes respondeu: Qualquer que repudiar sua mulher e casar com outra comete adultério contra ela;

¹¹И рече им: Који пусти жену и ожени се другом, чини прељубу на њој.

¹²e se ela repudiar seu marido e casar com outro, comete adultério.

¹²И ако жена остави мужа свог и пође за другог, чини прељубу.

¹³Então lhe traziam algumas crianças para que as tocasse; mas os discípulos o repreenderam.

¹³И доношаху к Њему децу да их се дотакне; а ученици брањаху онима што их доношаху.

¹⁴Jesus, porém, vendo isto, indignou-se e disse-lhes: Deixai vir a mim as crianças, e não as impeçais, porque de tais é o reino de Deus.

¹⁴А Исус видевши расрди се и рече им: Пустите децу нека долазе к мени, и не браните им; јер је таквих царство Божје.

¹⁵Em verdade vos digo que qualquer que não receber o reino de Deus como criança, de maneira nenhuma entrará nele.

¹⁵Заиста вам кажем: који не прими царство Божје као дете, неће ући у њега.

¹⁶E, tomando-as nos seus braços, as abençoou, pondo as mãos sobre elas.

¹⁶И загрливши их метну на њих руке те их благослови.

¹⁷Ora, ao sair para se pôr a caminho, correu para ele um homem, o qual se ajoelhou diante dele e lhe perguntou: Bom Mestre, que hei de fazer para herdar a vida eterna?

¹⁷И кад изађе на пут, притрча неко, и клекнувши на колена пред Њим питаше Га: Учитељу благи! Шта ми треба чинити да добијем живот вечни?

¹⁸Respondeu-lhe Jesus: Por que me chamas bom? ninguém é bom, senão um que é Deus.

¹⁸А Исус рече му: Што ме зовеш благим? Нико није благ осим једног Бога.

¹⁹Sabes os mandamentos: Não matarás; não adulterarás; não furtarás; não dirás falso testemunho; a ninguém defraudarás; honra a teu pai e a tua mãe.

¹⁹Заповести знаш: не чини прељубе; не убиј; не укради; не сведочи лажно; не чини неправде никоме; поштуј оца свог и матер.

²⁰Ele, porém, lhe replicou: Mestre, tudo isso tenho guardado desde a minha juventude.

²⁰А он одговарајући рече Му: Учитељу! Све сам ово сачувао од младости своје.

²¹E Jesus, olhando para ele, o amou e lhe disse: Uma coisa te falta; vai vende tudo quanto tens e dá-o aos pobres, e terás um tesouro no céu; e vem, segue-me.

²¹А Исус погледавши на њ, омиле му, и рече му: Још ти једно недостаје: иди продај све што имаш и подај сиромасима; и имаћеш благо на небу; и дођи, те хајде за мном узевши крст.

²²Mas ele, pesaroso desta palavra, retirou-se triste, porque possuía muitos bens.

²²А он поста зловољан од ове речи, и оде жалостан; јер беше врло богат.

²³Então Jesus, olhando em redor, disse aos seus discípulos: Quão dificilmente entrarão no reino de Deus os que têm riquezas!

²³И погледавши Исус рече ученицима својим: Како је тешко богатима ући у царство небеско!

²⁴E os discípulos se maravilharam destas suas palavras; mas Jesus, tornando a falar, disse-lhes: Filhos, quão difícil é [para os que confiam nas riquezas] entrar no reino de Deus!

²⁴А ученици се уплашише од речи Његових. А Исус опет одговарајући рече им: Децо! Како је тешко онима који се уздају у своје богатство ући у царство Божје!

²⁵É mais fácil um camelo passar pelo fundo de uma agulha, do que entrar um rico no reino de Deus.

²⁵Лакше је камили проћи кроз иглене уши неголи богатоме ући у царство Божје.

²⁶Com isso eles ficaram sobremaneira maravilhados, dizendo entre si: Quem pode, então, ser salvo?

²⁶А они се врло дивљаху говорећи у себи: Ко се дакле може спасти?

²⁷Jesus, fixando os olhos neles, respondeu: Para os homens é impossível, mas não para Deus; porque para Deus tudo é possível.

²⁷А Исус погледавши на њих рече: Људима је немогуће, али није Богу: јер је све могуће Богу.

²⁸Pedro começou a dizer-lhe: Eis que nós deixamos tudo e te seguimos.

²⁸А Петар Му поче говорити: Ето ми смо оставили све, и за Тобом идемо.

²⁹Respondeu Jesus: Em verdade vos digo que ninguém há, que tenha deixado casa, ou irmãos, ou irmãs, ou mãe, ou pai, ou filhos, ou campos, por amor de mim e do evangelho,

²⁹А Исус одговарајући рече: Заиста вам кажем: нема никога који је оставио кућу, или браћу, или сестре, или оца, или матер, или жену, или децу, или земљу, мене ради и јеванђеља ради,

³⁰que não receba cem vezes tanto, já neste tempo, em casas, e irmãos, e irmãs, e mães, e filhos, e campos, com perseguições; e no mundo vindouro a vida eterna.

³⁰А да неће примити сад у ово време сто пута онолико кућа, и браће, и сестара, и отаца, и матера, и деце, и земље, у прогоњењу, а на оном свету живот вечни.

³¹Mas muitos que são primeiros serão últimos; e muitos que são últimos serão primeiros.

³¹Али ће многи први бити последњи, и последњи први.

³²Ora, estavam a caminho, subindo para Jerusalém; e Jesus ia adiante deles, e eles se maravilhavam e o seguiam atemorizados. De novo tomou consigo os doze e começou a contar-lhes as coisas que lhe haviam de sobrevir,

³²А кад иђаху путем у Јерусалим, Исус иђаше пред њима, а они се чуђаху, и за Њим иђаху са страхом. И узевши опет дванаесторицу поче им казивати шта ће бити од Њега:

³³dizendo: Eis que subimos a Jerusalém, e o Filho do homem será entregue aos principais sacerdotes e aos escribas; e eles o condenarão � morte, e o entregarão aos gentios;

³³Ево идемо у Јерусалим, и Син човечји предаће се главарима свештеничким и књижевницима и осудиће Га на смрт, и предаће Га незнабошцима;

³⁴e hão de escarnecê-lo e cuspir nele, e açoitá-lo, e matá-lo; e depois de três dias ressurgirá.

³⁴И наругаће Му се, и биће Га, и попљуваће Га, и убиће Га, и трећи дан устаће.

³⁵Nisso aproximaram-se dele Tiago e João, filhos de Zebedeu, dizendo-lhe: Mestre, queremos que nos faças o que te pedirmos.

³⁵И пред Њега дођоше Јаков и Јован, синови Зеведејеви, говорећи: Учитељу! Хоћемо да нам учиниш за шта ћемо Те молити.

³⁶Ele, pois, lhes perguntou: Que quereis que eu vos faça?

³⁶А Он рече: Шта хоћете да вам учиним?

³⁷Responderam-lhe: Concede-nos que na tua glória nos sentemos, um � tua direita, e outro � tua esquerda.

³⁷А они Му рекоше: Дај нам да седнемо један с десне стране Теби, а други с леве, у слави Твојој.

³⁸Mas Jesus lhes disse: Não sabeis o que pedis; podeis beber o cálice que eu bebo, e ser batizados no batismo em que eu sou batizado?

³⁸А Исус им рече: Не знате шта иштете: можете ли пити чашу коју ја пијем, и крстити се крштењем којим се ја крштавам?

³⁹E lhe responderam: Podemos. Mas Jesus lhes disse: O cálice que eu bebo, haveis de bebê-lo, e no batismo em que eu sou batizado, haveis de ser batizados;

³⁹А они Му рекоше: Можемо. А Исус рече им: Чашу, дакле, коју ја пијем испићете; и крштењем којим се ја крштавам крстићете се;

⁴⁰mas o sentar-se � minha direita, ou � minha esquerda, não me pertence concedê-lo; mas isso é para aqueles a quem está reservado.

⁴⁰Али да седнете с десне стране мени и с леве, не могу ја дати него којима је уготовљено.

⁴¹E ouvindo isso os dez, começaram a indignar-se contra Tiago e João.

⁴¹И чувши то десеторица почеше се срдити на Јакова и на Јована.

⁴²Então Jesus chamou-os para junto de si e lhes disse: Sabeis que os que são reconhecidos como governadores dos gentios, deles se assenhoreiam, e que sobre eles os seus grandes exercem autoridade.

⁴²А Исус дозвавши их рече им: Знате да кнезови народни владају народом и поглавари његови управљају њим.

⁴³Mas entre vós não será assim; antes, qualquer que entre vós quiser tornar-se grande, será esse o que vos sirva;

⁴³Али међу вама да не буде тако; него који хоће да буде већи међу вама, да вам служи.

⁴⁴e qualquer que entre vós quiser ser o primeiro, será servo de todos.

⁴⁴И који хоће први међу вама да буде, да буде свима слуга.

⁴⁵Pois também o Filho do homem não veio para ser servido, mas para servir, e para dar a sua vida em resgate de muitos.

⁴⁵Јер Син човечји није дошао да Му служе него да служи, и да да душу своју у откуп за многе.

⁴⁶Depois chegaram a Jericó. E, ao sair ele de Jericó com seus discípulos e uma grande multidão, estava sentado junto do caminho um mendigo cego, Bartimeu filho de Timeu.

⁴⁶И дођоше у Јерихон. И кад излажаше из Јерихона, Он и ученици Његови и народ многи, син Тимејев, Вартимеј слепи, сеђаше крај пута и прошаше.

⁴⁷Este, quando ouviu que era Jesus, o nazareno, começou a clamar, dizendo: Jesus, Filho de Davi, tem compaixão de mim!

⁴⁷И чувши да је то Исус Назарећанин стаде викати и говорити: Сине Давидов, Исусе! Помилуј ме!

⁴⁸E muitos o repreendiam, para que se calasse; mas ele clamava ainda mais: Filho de Davi, tem compaixão de mim.

⁴⁸И прећаху му многи да ућути, а он још више викаше: Сине Давидов! Помилуј ме!

⁴⁹Parou, pois, Jesus e disse: Chamai-o. E chamaram o cego, dizendo-lhe: Tem bom ânimo; levanta-te, ele te chama.

⁴⁹И ставши Исус рече да га зовну. И зовнуше слепца говорећи му: Не бој се, устани, зове те.

⁵⁰Nisto, lançando de si a sua capa, de um salto se levantou e foi ter com Jesus.

⁵⁰А он збацивши са себе хаљине своје, устаде и дође к Исусу.

⁵¹Perguntou-lhe o cego: Que queres que te faça? Respondeu-lhe o cego: Mestre, que eu veja.

⁵¹И одговарајући рече му Исус: Шта хоћеш да ти учиним? А слепи рече Му: Равуни! Да прогледам.

⁵²Disse-lhe Jesus: Vai, a tua fé te salvou. E imediatamente recuperou a vista, e foi seguindo pelo caminho.

⁵²А Исус рече му: Иди, вера твоја поможе ти. И одмах прогледа, и оде путем за Исусом.