¹Foram ter com Jesus os fariseus, e alguns dos escribas vindos de Jerusalém,

¹И скупише се око Њега фарисеји и неки од књижевника који беху дошли из Јерусалима

²e repararam que alguns dos seus discípulos comiam pão com as mãos impuras, isto é, por lavar.

²И видевши неке од ученика Његових да нечистим, то јест, неумивеним рукама једу хлеб, укорише их.

³Pois os fariseus, e todos os judeus, guardando a tradição dos anciãos, não comem sem lavar as mãos cuidadosamente;

³Јер фарисеји и сви Јевреји, не једу док не умију руке до лаката, држећи се оног што им је остало од старих;

⁴e quando voltam do mercado, se não se purificarem, não comem. E muitas outras coisas há que receberam para observar, como a lavagem de copos, de jarros e de vasos de bronze.

⁴И кад дођу с пазара, не једу док се не умију; и још много има што су примили те држе: перу чаше и жбанове и котлове и клупе.

⁵Perguntaram-lhe, pois, os fariseus e os escribas: Por que não andam os teus discípulos conforme a tradição dos anciãos, mas comem o pão com as mãos por lavar?

⁵А потом питаху Га фарисеји и књижевници: Зашто ученици твоји не живе као што нам је остало од старих, него једу хлеб неумивеним рукама?

⁶Respondeu-lhes: Bem profetizou Isaías acerca de vós, hipócritas, como está escrito: Este povo honra-me com os lábios; o seu coração, porém, está longe de mim;

⁶А Он одговарајући рече им: Добро је пророковао Исаија за вас лицемере, као што је писано: Ови људи уснама ме поштују, а срце њихово далеко стоји од мене.

⁷mas em vão me adoram, ensinando doutrinas que são preceitos de homens.

⁷Но залуду ме поштују учећи наукама, заповестима људским.

⁸Vós deixais o mandamento de Deus, e vos apegais � tradição dos homens.

⁸Јер остависте заповести Божје, а држите обичаје људске, прање жбанова и чаша; и друга многа таква чините.

⁹Disse-lhes ainda: Bem sabeis rejeitar o mandamento de deus, para guardardes a vossa tradição.

⁹И рече им: Добро укидате заповест Божју да свој обичај сачувате.

¹⁰Pois Moisés disse: Honra a teu pai e a tua mãe; e: Quem maldisser ao pai ou � mãe, certamente morrerá.

¹⁰Јер Мојсије рече: Поштуј оца свог и матер своју; и: Који опсује оца или матер смрћу да умре.

¹¹Mas vós dizeis: Se um homem disser a seu pai ou a sua mãe: Aquilo que poderías aproveitar de mim é Corbã, isto é, oferta ao Senhor,

¹¹А ви кажете: Ако каже човек оцу или матери: Корван, то јесте: прилог је чим бих ти ја могао помоћи.

¹²não mais lhe permitis fazer coisa alguma por seu pai ou por sua mãe,

¹²И тако не дате му ништа учинити, оцу свом или матери својој,

¹³invalidando assim a palavra de Deus pela vossa tradição que vós transmitistes; também muitas outras coisas semelhantes fazeis.

¹³Укидајући реч Божју својим обичајем који сте поставили; и овако много којешта чините.

¹⁴E chamando a si outra vez a multidão, disse-lhes: Ouvi-me vós todos, e entendei.

¹⁴И дозвавши сав народ рече им: Послушајте мене сви, и разумите.

¹⁵Nada há fora do homem que, entrando nele, possa contaminá-lo; mas o que sai do homem, isso é que o contamina.

¹⁵Ништа нема што би човека могло опоганити да уђе споља у њега, него што излази из њега оно је што погани човека.

¹⁶[Se alguém tem ouvidos para ouvir, ouça.]

¹⁶Ако ко има уши да чује нека чује.

¹⁷Depois, quando deixou a multidão e entrou em casa, os seus discípulos o interrogaram acerca da parábola.

¹⁷И кад дође од народа у кућу питаху Га ученици Његови за причу.

¹⁸Respondeu-lhes ele: Assim também vós estais sem entender? Não compreendeis que tudo o que de fora entra no homem não o pode contaminar,

¹⁸И рече им: Зар сте и ви тако неразумни? Не разумете ли да шта год у човека споља улази не може га опоганити?

¹⁹porque não lhe entra no coração, mas no ventre, e é lançado fora? Assim declarou puros todos os alimentos.

¹⁹Јер му не улази у срце него у трбух; и излази напоље чистећи сва јела.

²⁰E prosseguiu: O que sai do homem , isso é que o contamina.

²⁰Још рече: Шта излази из човека оно погани човека;

²¹Pois é do interior, do coração dos homens, que procedem os maus pensamentos, as prostituições, os furtos, os homicídios, os adultérios,

²¹Јер изнутра, из срца људског, излазе мисли зле, прељубе, курварства, убиства,

²²a cobiça, as maldades, o dolo, a libertinagem, a inveja, a blasfêmia, a soberba, a insensatez;

²²Крађе, лакомства, пакости, злоће, лукавство, срамоте, зло око, хуљење на Бога, понос, безумље.

²³todas estas más coisas procedem de dentro e contaminam o homem.

²³Сва ова зла изнутра излазе, и погане човека.

²⁴Levantando-se dali, foi para as regiões de Tiro e Sidom. E entrando numa casa, não queria que ninguém o soubesse, mas não pode ocultar-se;

²⁴И уставши оданде оде у крајеве тирске и сидонске, и ушавши у кућу хтеде да нико не чује за Њ; и не може се сакрити.

²⁵porque logo, certa mulher, cuja filha estava possessa de um espírito imundo, ouvindo falar dele, veio e prostrou-se-lhe aos pés;

²⁵Јер чувши за Њ жена што у њеној кћери беше дух нечисти, дође и паде к ногама Његовим.

²⁶(ora, a mulher era grega, de origem siro-fenícia) e rogava-lhe que expulsasse de sua filha o demônio.

²⁶А жена та беше Гркиња родом Сирофиничанка, и мољаше Га да истера ђавола из кћери њене.

²⁷Respondeu-lhes Jesus: Deixa que primeiro se fartem os filhos; porque não é bom tomar o pão dos filhos e lança-lo aos cachorrinhos.

²⁷А Исус рече јој: Стани да се најпре деца нахране; јер није право узети хлеб од деце и бацити псима.

²⁸Ela, porém, replicou, e disse-lhe: Sim, Senhor; mas também os cachorrinhos debaixo da mesa comem das migalhas dos filhos.

²⁸А она одговарајући рече Му: Да, Господе; али и пси под трпезом једу од мрва детињих.

²⁹Então ele lhe disse: Por essa palavra, vai; o demônio já saiu de tua filha.

²⁹И рече јој: За ту реч иди; изађе ђаво из кћери твоје.

³⁰E, voltando ela para casa, achou a menina deitada sobre a cama, e que o demônio já havia saído.

³⁰И дошавши кући нађе да је ђаво изашао, и кћи лежаше на одру.

³¹Tendo Jesus partido das regiões de Tiro, foi por Sidom até o mar da Galiléia, passando pelas regiões de Decápolis.

³¹И опет изађе Исус из крајева тирских и сидонских и дође на море галилејско у крајеве десетоградске.

³²E trouxeram-lhe um surdo, que falava dificilmente; e rogaram-lhe que pusesse a mão sobre ele.

³²И доведоше к Њему глувог и мутавог, и мољаху Га да метне на њ руку.

³³Jesus, pois, tirou-o de entre a multidão, � parte, meteu-lhe os dedos nos ouvidos e, cuspindo, tocou-lhe na língua;

³³И узевши га из народа насамо метну прсте своје у уши његове, и пљунувши дохвати се језика његовог;

³⁴e erguendo os olhos ao céu, suspirou e disse-lhe: Efatá; isto é Abre-te.

³⁴И погледавши на небо уздахну, и рече му: Ефата, то јесте: Отвори се.

³⁵E abriram-se-lhe os ouvidos, a prisão da língua se desfez, e falava perfeitamente.

³⁵И одмах му се отворише уши, и разреши се свеза језика његовог и говораше лепо.

³⁶Então lhes ordenou Jesus que a ninguém o dissessem; mas, quando mais lho proibia, tanto mais o divulgavam.

³⁶И запрети им да никоме не казују; али што им више Он забрањиваше они још више разглашаваху.

³⁷E se maravilhavam sobremaneira, dizendo: Tudo tem feito bem; faz até os surdos ouvir e os mudos falar.

³⁷И врло се дивљаху говорећи: Све добро чини; и глуве чини да чују и неме да говоре.