¹Porque o reino dos céus é semelhante a um homem, proprietário, que saiu de madrugada a contratar trabalhadores para a sua vinha.

¹Јер је царство небеско као човек домаћин који ујутру рано изиђе да наима посленике у виноград свој.

²Ajustou com os trabalhadores o salário de um denário por dia, e mandou-os para a sua vinha.

²И погодивши се с посленицима по грош на дан посла их у виноград свој.

³Cerca da hora terceira saiu, e viu que estavam outros, ociosos, na praça,

³И изишавши у трећи сат, виде друге где стоје на тргу беспослени,

⁴e disse-lhes: Ide também vós para a vinha, e dar-vos-ei o que for justo. E eles foram.

⁴И њима рече: Идите и ви у мој виноград, и шта буде право даћу вам.

⁵Outra vez saiu, cerca da hora sexta e da nona, e fez o mesmo.

⁵И они отидоше. И опет изишавши у шести и девети сат, учини тако.

⁶Igualmente, cerca da hora undécima, saiu e achou outros que lá estavam, e perguntou-lhes: Por que estais aqui ociosos o dia todo?

⁶И у једанаести сат изишавши нађе друге где стоје беспослени, и рече им: Што стојите овде сав дан беспослени?

⁷Responderam-lhe eles: Porque ninguém nos contratou. Disse- lhes ele: Ide também vós para a vinha.

⁷Рекоше му: Нико нас не најми. Рече им: Идите и ви у мој виноград, и шта буде право примићете.

⁸Ao anoitecer, disse o senhor da vinha ao seu mordomo: Chama os trabalhadores, e paga-lhes o salário, começando pelos últimos até os primeiros.

⁸А кад би у вече, рече господар од винограда к приставу свом: Дозови посленике и подај им плату почевши од последњих до првих.

⁹Chegando, pois, os que tinham ido cerca da hora undécima, receberam um denário cada um.

⁹И дошавши који су у једанаести сат најмљени примише по грош.

¹⁰Vindo, então, os primeiros, pensaram que haviam de receber mais; mas do mesmo modo receberam um denário cada um.

¹⁰А кад дођоше први, мишљаху да ће више примити: И примише и они по грош.

¹¹E ao recebê-lo, murmuravam contra o proprietário, dizendo:

¹¹И примивши викаху на господара.

¹²Estes últimos trabalharam somente uma hora, e os igualastes a nós, que suportamos a fadiga do dia inteiro e o forte calor.

¹²Говорећи: Ови последњи један сат радише, и изједначи их с нама који смо се читав дан мучили и горели.

¹³Mas ele, respondendo, disse a um deles: Amigo, não te faço injustiça; não ajustaste comigo um denário?

¹³А он одговарајући рече једном од њих: Пријатељу! Ја теби не чиним криво; Ниси ли погодио са мном по грош?

¹⁴Toma o que é teu, e vai-te; eu quero dar a este último tanto como a ti.

¹⁴Узми своје па иди; А ја хоћу и овом последњем да дам као и теби.

¹⁵Não me é lícito fazer o que quero do que é meu? Ou é mau o teu olho porque eu sou bom?

¹⁵Или зар ја нисам властан у свом чинити шта хоћу? Зар је око твоје зло што сам ја добар?

¹⁶Assim os últimos serão primeiros, e os primeiros serão últimos.

¹⁶Тако ће бити последњи први и први последњи; јер је много званих, а мало избраних.

¹⁷Estando Jesus para subir a Jerusalém, chamou � parte os doze e no caminho lhes disse:

¹⁷И пошавши Исус у Јерусалим узе насамо дванаест ученика на путу, и рече им:

¹⁸Eis que subimos a Jerusalém, e o Filho do homem será entregue aos principais sacerdotes e aos escribas, e eles o condenarão � morte,

¹⁸Ево идем у Јерусалим, и Син човечији биће предан главарима свештеничким и књижевницима; и осудиће Га на смрт;

¹⁹e o entregarão aos gentios para que dele escarneçam, e o açoitem e crucifiquem; e ao terceiro dia ressuscitará.

¹⁹И предаће Га незнабошцима да Му се ругају и да Га бију и разапну; и трећи дан устаће.

²⁰Aproximou-se dele, então, a mãe dos filhos de Zebedeu, com seus filhos, ajoelhando-se e fazendo-lhe um pedido.

²⁰Тада приступи к Њему мати синова Зеведејевих са својим синовима клањајући Му се и молећи Га за нешто.

²¹Perguntou-lhe Jesus: Que queres? Ela lhe respondeu: Concede que estes meus dois filhos se sentem, um � tua direita e outro � tua esquerda, no teu reino.

²¹А Он јој рече: Шта хоћеш? Рече Му: Заповеди да седу ова моја два сина, један с десне стране Теби, а један с леве стране Теби, у царству Твом.

²²Jesus, porém, replicou: Não sabeis o que pedis; podeis beber o cálice que eu estou para beber? Responderam-lhe: Podemos.

²²А Исус одговарајући рече: Не знате шта тражите; можете ли пити чашу коју ћу ја пити и крстити се крштењем којим се ја крстим? Рекоше Му: Можемо.

²³Então lhes disse: O meu cálice certamente haveis de beber; mas o sentar-se � minha direita e � minha esquerda, não me pertence concedê-lo; mas isso é para aqueles para quem está preparado por meu Pai.

²³И рече им: Чашу дакле моју испићете, и крстићете се крштењем којим се ја крстим; али да седете с десне стране мени и с леве, не могу ја дати, него коме је уготовио Отац мој.

²⁴E ouvindo isso os dez, indignaram-se contra os dois irmãos.

²⁴И кад чуше осталих десет ученика, расрдише се на та два брата.

²⁵Jesus, pois, chamou-os para junto de si e lhes disse: Sabeis que os governadores dos gentios os dominam, e os seus grandes exercem autoridades sobre eles.

²⁵А Исус дозвавши их рече: Знате да кнезови народни заповедају народу, и поглавари управљају њим.

²⁶Não será assim entre vós; antes, qualquer que entre vós quiser tornar-se grande, será esse o que vos sirva;

²⁶Али међу вама да не буде тако; него који хоће да буде већи међу вама, да вам служи.

²⁷e qualquer que entre vós quiser ser o primeiro, será vosso servo;

²⁷И који хоће међу вама да буде први, да вам буде слуга.

²⁸assim como o Filho do homem não veio para ser servido, mas para servir, e para dar a sua vida em resgate de muitos.

²⁸Као што ни Син човечији није дошао да Му служе, него да служи и да душу своју у откуп да за многе.

²⁹Saindo eles de Jericó, seguiu-o uma grande multidão;

²⁹И кад је излазио из Јерихона за Њим иђаше народ многи.

³⁰e eis que dois cegos, sentados junto do caminho, ouvindo que Jesus passava, clamaram, dizendo: Senhor, Filho de Davi, tem compaixão de nós.

³⁰И гле, два слепца сеђаху крај пута, и чувши да Исус пролази повикаше говорећи: Помилуј нас Господе, сине Давидов!

³¹E a multidão os repreendeu, para que se calassem; eles, porém, clamaram ainda mais alto, dizendo: Senhor, Filho de Davi, tem compaixão de nós.

³¹А народ прећаше им да ућуте; а они још већма повикаше говорећи: Помилуј нас Господе, сине Давидов!

³²E Jesus, parando, chamou-os e perguntou: Que quereis que vos faça?

³²И уставивши се Исус дозва их, и рече: Шта хоћете да вам учиним?

³³Disseram-lhe eles: Senhor, que se nos abram os olhos.

³³Рекоше Му: Господе, да се отворе очи наше.

³⁴E Jesus, movido de compaixão, tocou-lhes os olhos, e imediatamente recuperaram a vista, e o seguiram.

³⁴И смилова се Исус, и дохвати се очију њихових, и одмах прогледаше очи њихове, и отидоше за Њим.