¹Senhor, não me repreendas na tua ira, nem me castigues no teu furor.

¹Господе! Немој ме покарати у јарости својој, нити ме у гневу свом наказити.

²Tem compaixão de mim, Senhor, porque sou fraco; sara-me, Senhor, porque os meus ossos estão perturbados.

²Смилуј се на ме, Господе, јер сам изнемогао; исцели ме, јер су кости моје устрептале,

³Também a minha alma está muito perturbada; mas tu, Senhor, até quando?...

³И душа се моја врло уздрхтала. А Ти, Господе, докле ћеш.

⁴Volta-te, Senhor, livra a minha alma; salva-me por tua misericórdia.

⁴Обрати се, Господе, избави душу моју, помози ми ради милости своје.

⁵Pois na morte não há lembrança de ti; no Seol quem te louvará?

⁵Јер мртви не спомињу Тебе; у гробу ко ће Те славити?

⁶Estou cansado do meu gemido; toda noite faço nadar em lágrimas a minha cama, inundo com elas o meu leito.

⁶Изнемогох уздишући; сваку ноћ квасим одар свој, сузама својим натапам постељу своју.

⁷Os meus olhos estão consumidos pela mágoa, e enfraquecem por causa de todos os meus inimigos.

⁷Усахну од жалости око моје, постара се од множине непријатеља мојих.

⁸Apartai-vos de mim todos os que praticais a iniquidade; porque o Senhor já ouviu a voz do meu pranto.

⁸Идите од мене сви који чините безакоње, јер Господ чу плач мој.

⁹O Senhor já ouviu a minha súplica, o Senhor aceita a minha oração.

⁹Чу Господ молбу моју, Господ молитву моју прими.

¹⁰Serão envergonhados e grandemente perturbados todos os meus inimigos; tornarão atrás e subitamente serão envergonhados.

¹⁰Нек се постиде и препадну сви непријатељи моји, нека се поврате и постиде одмах.