1Poderás tirar com anzol o leviatã, ou apertar-lhe a língua com uma corda?
1Så oförvägen är ingen, att han törs reta denne. Vem vågar då sätta sig upp mot mig själv?
2Poderás meter-lhe uma corda de junco no nariz, ou com um gancho furar a sua queixada?
2Vem har först givit mig något, som jag alltså bör betala igen? Mitt är ju allt vad som finnes under himmelen.
3Porventura te fará muitas súplicas, ou brandamente te falará?
3Jag vill ej höra upp att tala om hans lemmar, om huru väldig han är, och huru härligt han är danad.
4Fará ele aliança contigo, ou o tomarás tu por servo para sempre?
4Vem mäktar rycka av honom hans pansar? Vem vågar sig in mellan hans käkars par?
5Brincarás com ele, como se fora um pássaro, ou o prenderás para tuas meninas?
5Hans gaps dörrar, vem vill öppna dem? Runtom hans tänder bor ju förskräckelse.
6Farão os sócios de pesca tráfico dele, ou o dividirão entre os negociantes?
6Stolta sitta på honom sköldarnas rader; hopslutna äro de med fast försegling.
7Poderás encher-lhe a pele de arpões, ou a cabeça de fisgas?
7Tätt fogar sig den ena intill den andra, icke en vindfläkt tränger in mellan dem.
8Põe a tua mão sobre ele; lembra-te da peleja; nunca mais o farás!
8Var och en håller ihop med den nästa, de gripa in i varandra och skiljas ej åt.
9Eis que é vã a esperança de apanhá-lo; pois não será um homem derrubado só ao vê-lo?
9När han fnyser, strålar det av ljus; hans blickar äro såsom morgonrodnadens ögonbryn.
10Ninguém há tão ousado, que se atreva a despertá-lo; quem, pois, é aquele que pode erguer-se diante de mim?
10Bloss fara ut ur hans gap, eldgnistor springa fram därur.
11Quem primeiro me deu a mim, para que eu haja de retribuir-lhe? Pois tudo quanto existe debaixo de todo céu é meu.
11Från hans näsborrar utgår rök såsom ur en sjudande panna på bränslet.
12Não me calarei a respeito dos seus membros, nem da sua grande força, nem da graça da sua estrutura.
12Hans andedräkt framgnistrar eldkol, och lågor bryta fram ur hans gap.
13Quem lhe pode tirar o vestido exterior? Quem lhe penetrará a couraça dupla?
13På hans hals har kraften sin boning, och framför honom stapplar försagdhet.
14Quem jamais abriu as portas do seu rosto? Pois em roda dos seus dentes está o terror.
14Själva det veka på hans buk är ett stadigt fogverk, det sitter orubbligt, såsom gjutet på honom.
15As suas fortes escamas são o seu orgulho, cada uma fechada como por um selo apertado.
15Hans hjärta är fast såsom sten, fast såsom bottenstenen i kvarnen.
16Uma � outra se chega tão perto, que nem o ar passa por entre elas.
16När han reser sig, bäva hjältar, av ångest mista de all sans.
17Umas �s outras se ligam; tanto aderem entre si, que não se podem separar.
17Angripes han med ett svärd, så håller det ej stånd, ej heller spjut eller pil eller pansar.
18Os seus espirros fazem resplandecer a luz, e os seus olhos são como as pestanas da alva.
18Han aktar järn såsom halm och koppar såsom murket trä.
19Da sua boca saem tochas; faíscas de fogo saltam dela.
19Bågskott skrämma honom ej bort, slungstenar förvandlas för honom till strå;
20Dos seus narizes procede fumaça, como de uma panela que ferve, e de juncos que ardem.
20ja, stridsklubbor aktar han såsom strå, han ler åt rasslet av lansar.
21O seu hálito faz incender os carvões, e da sua boca sai uma chama.
21På sin buk bär han skarpa eggar, spår såsom av en tröskvagn ristar han i dyn.
22No seu pescoço reside a força; e diante dele anda saltando o terror.
22Han gör djupet sjudande som en gryta, likt en salvokokares kittel förvandlar han vattnet.
23Os tecidos da sua carne estão pegados entre si; ela é firme sobre ele, não se pode mover.
23Bakom honom strålar vägen av ljus, djupet synes bära silverhår.
24O seu coração é firme como uma pedra; sim, firme como a pedra inferior dumá mó.
24Ja, på jorden finnes intet som är honom likt, otillgänglig för fruktan skapades han.
25Quando ele se levanta, os valentes são atemorizados, e por causa da consternação ficam fora de si.
25På allt vad högt är ser han med förakt, konung är han över alla stolta vilddjur.
26Se alguém o atacar com a espada, essa não poderá penetrar; nem tampouco a lança, nem o dardo, nem o arpão.
27Ele considera o ferro como palha, e o bronze como pau podre.
28A seta não o poderá fazer fugir; para ele as pedras das fundas se tornam em restolho.
29Os bastões são reputados como juncos, e ele se ri do brandir da lança.
30Debaixo do seu ventre há pontas agudas; ele se estende como um trilho sobre o lodo.
31As profundezas faz ferver, como uma panela; torna o mar como uma vasilha de ungüento.
32Após si deixa uma vereda luminosa; parece o abismo tornado em brancura de cãs.
33Na terra não há coisa que se lhe possa comparar; pois foi feito para estar sem pavor.
34Ele vê tudo o que é alto; é rei sobre todos os filhos da soberba.