1После того открыл Иов уста свои и проклял день свой.
1Atëherë Jobi hapi gojën dhe mallkoi ditën e lindjes së tij.
2И начал Иов и сказал:
2Kështu Jobi mori fjalën dhe tha:
3погибни день, в который я родился, и ночь, в которую сказано: зачался человек!
3"Humbtë dita në të cilën linda dhe nata që tha: "U ngjiz një mashkull!".
4День тот да будет тьмою; да не взыщет его Бог свыше, и да не воссияет над ним свет!
4Ajo ditë u bëftë terr, mos u kujdesoftë për të Perëndia nga lart, dhe mos shkëlqeftë mbi të drita!
5Да омрачит его тьма и тень смертная, да обложит еготуча, да страшатся его, как палящего зноя!
5E marrshin përsëri terri dhe hija e vdekjes, qëndroftë mbi të një re, furtuna e ditës e tmerroftë!
6Ночь та, – да обладает ею мрак, да не сочтется она в днях года, дане войдет в число месяцев!
6Atë natë e marrtë terri, mos hyftë në ditët e vitit, mos hyftë në llogaritjen e muajve!
7О! ночь та – да будет она безлюдна; да не войдет в нее веселье!
7Po, ajo natë qoftë natë shterpe, mos depërtoftë në të asnjë britmë gëzimi.
8Да проклянут ее проклинающие день, способные разбудить левиафана!
8E mallkofshin ata që mallkojnë ditën, ata që janë gati të zgjojnë Leviathanin.
9Да померкнут звезды рассвета ее: пусть ждет она света, и он не приходит, и да не увидит она ресниц денницы
9U errësofshin yjet e muzgut të tij, le të presë dritën; por mos e pastë fare dhe mos paftë ditën që agon,
10за то, что не затворила дверей чрева матери моей и не сокрыла горести от очей моих!
10sepse nuk e mbylli portën e barkut të nënës sime dhe nuk ua fshehu dhembjen syve të mi.
11Для чего не умер я, выходя из утробы, и не скончался, когда вышел из чрева?
11Pse nuk vdiqa në barkun e nënës sime? Pse nuk vdiqa sapo dola nga barku i saj?
12Зачем приняли меня колени? зачем было мне сосать сосцы?
12Pse vallë më kanë pritur gjunjët, dhe sisët për të pirë?
13Теперь бы лежал я и почивал; спал бы, и мне было бы покойно
13Po, tani do të dergjesha i qetë, do të flija dhe do të pushoja,
14с царями и советниками земли, которые застраивали для себя пустыни,
14bashkë me mbretërit dhe me këshilltarët e dheut, që kanë ndërtuar për vete rrënoja të shkretuara,
15или с князьями, у которых было золото, и которые наполняли домы свои серебром;
15ose bashkë me princat që kishin ar ose që mbushën me argjend pallatet e tyre.
16или, как выкидыш сокрытый, я не существовал бы, как младенцы, не увидевшие света.
16Ose pse nuk qeshë si një dështim i fshehur, si fëmijët që nuk e kanë parë kurrë dritën?
17Там беззаконные перестают наводить страх, и там отдыхают истощившиеся в силах.
17Atje poshtë të këqinjtë nuk brengosen më, atje poshtë çlodhen të lodhurit.
18Там узники вместе наслаждаются покоем и не слышат криков приставника.
18Atje poshtë të burgosurit janë të qetë bashkë, dhe nuk e dëgjojnë më zërin e xhelatit.
19Малый и великий там равны, и раб свободен от господина своего.
19Atje poshtë ka të vegjël dhe të mëdhenj, dhe skllavi është i lirë nga pronari i tij.
20На что дан страдальцу свет, и жизнь огорченным душею,
20Pse t'i japësh dritë fatkeqit dhe jetën atij që ka shpirtin në hidhërim,
21которые ждут смерти, и нет ее, которые вырыли бы ее охотнее, нежели клад,
21të cilët presin vdekjen që nuk vjen, dhe e kërkojnë më tepër se thesaret e fshehura;
22обрадовались бы до восторга, восхитились бы, что нашли гроб?
22gëzohen shumë dhe ngazëllojnë kur gjejnë varrin?
23На что дан свет человеку, которого путь закрыт, и которого Бог окружил мраком?
23Pse të lindë një njeri rruga e të cilit është fshehur, dhe që Perëndia e ka rrethuar nga çdo anë?
24Вздохи мои предупреждают хлеб мой, и стоны мои льются, как вода,
24Në vend që të ushqehem, unë psherëtij, dhe rënkimet e mia burojnë si uji.
25ибо ужасное, чего я ужасался, то и постигло меня; и чего я боялся, то и пришло ко мне.
25Sepse ajo që më tremb më shumë më bie mbi krye, dhe ajo që më tmerron më ndodh.
26Нет мне мира, нет покоя, нет отрады: постигло несчастье.
26Nuk kam qetësi, nuk kam prehje, por më pushton shqetësimi".