1Potom otvoril Job svoje ústa a zlorečil svojmu dňu.
1Atëherë Jobi hapi gojën dhe mallkoi ditën e lindjes së tij.
2A tak odpovedal Job a riekol:
2Kështu Jobi mori fjalën dhe tha:
3Oj, aby bol zahynul deň, v ktorom som sa narodil, a noc, ktorá povedala: Chlapča sa počalo.
3"Humbtë dita në të cilën linda dhe nata që tha: "U ngjiz një mashkull!".
4Nech sa obráti ten deň na tmu; nech sa nepýta po ňom Bôh s hora, ani nech nezasvieti naň svetlosť;
4Ajo ditë u bëftë terr, mos u kujdesoftë për të Perëndia nga lart, dhe mos shkëlqeftë mbi të drita!
5nech si ho vymenia tma a tôňa smrti, nech prebýva na ňom mrákava, a nech ho predesia čierňavy dňa!
5E marrshin përsëri terri dhe hija e vdekjes, qëndroftë mbi të një re, furtuna e ditës e tmerroftë!
6Nech ta soberie tú noc mrákota; nech nie je pripojená ku dňom roku, nech nevojde do počtu mesiacov!
6Atë natë e marrtë terri, mos hyftë në ditët e vitit, mos hyftë në llogaritjen e muajve!
7Hľa, aby tá noc bola bývala neplodnou, aby nebolo prišlo do nej plesanie!
7Po, ajo natë qoftë natë shterpe, mos depërtoftë në të asnjë britmë gëzimi.
8Nech ju prekľajú tí, ktorí zlorečia dňu, hotoví zobudiť leviatána!
8E mallkofshin ata që mallkojnë ditën, ata që janë gati të zgjojnë Leviathanin.
9Nech sa zatmejú hviezdy jej šera, aby čakajúc na svetlo nedočkala sa ho ani nech neuvidí mihalníc rannej zory,
9U errësofshin yjet e muzgut të tij, le të presë dritën; por mos e pastë fare dhe mos paftë ditën që agon,
10pretože nezavrela dverí môjho materinského života, aby bola zastrela trápenie od mojich očí.
10sepse nuk e mbylli portën e barkut të nënës sime dhe nuk ua fshehu dhembjen syve të mi.
11Prečo som nezomrel, prv ako som sa narodil alebo vyjdúc zo života matky prečo som nezhynul?
11Pse nuk vdiqa në barkun e nënës sime? Pse nuk vdiqa sapo dola nga barku i saj?
12Prečo ma kedy vzali na kolená a prečo na prsia, aby som ich požíval?
12Pse vallë më kanë pritur gjunjët, dhe sisët për të pirë?
13Lebo teraz by som ležal a odpočíval, spal by som a mal by som pokoj,
13Po, tani do të dergjesha i qetë, do të flija dhe do të pushoja,
14s kráľmi a radcami zeme, ktorí si staväli pustiny,
14bashkë me mbretërit dhe me këshilltarët e dheut, që kanë ndërtuar për vete rrënoja të shkretuara,
15alebo s kniežatami, ktoré maly zlato a ktoré naplňovaly svoje domy striebrom.
15ose bashkë me princat që kishin ar ose që mbushën me argjend pallatet e tyre.
16Alebo prečo som nebol jako nedochôdča, skryté, jako nemluvňatá, ktoré nevidely svetla?
16Ose pse nuk qeshë si një dështim i fshehur, si fëmijët që nuk e kanë parë kurrë dritën?
17Tam prestávajú bezbožníci zúriť, a tam odpočívajú tí, ktorí ustali v sile od práce.
17Atje poshtë të këqinjtë nuk brengosen më, atje poshtë çlodhen të lodhurit.
18Tam sú spolu bezpeční i väzni, nepočujú hlasu pohoniča.
18Atje poshtë të burgosurit janë të qetë bashkë, dhe nuk e dëgjojnë më zërin e xhelatit.
19Malý a veľký sú tam rovní, a sluha je tam prostý svojho pána.
19Atje poshtë ka të vegjël dhe të mëdhenj, dhe skllavi është i lirë nga pronari i tij.
20Načo dáva Bôh utrápenému svetlo a život, tým, ktorí majú horkosť v duši?!
20Pse t'i japësh dritë fatkeqit dhe jetën atij që ka shpirtin në hidhërim,
21Ktorí očakávajú na smrť, a niet jej, hoci ju hľadajú viac ako skrytých pokladov?
21të cilët presin vdekjen që nuk vjen, dhe e kërkojnë më tepër se thesaret e fshehura;
22Ktorí by sa radovali, až by plesali, veselili by sa, keby našli hrob?
22gëzohen shumë dhe ngazëllojnë kur gjejnë varrin?
23Načo to dáva Bôh človekovi, ktorého cesta je skrytá, a ktorého Bôh ohradil plotom z tŕnia?
23Pse të lindë një njeri rruga e të cilit është fshehur, dhe që Perëndia e ka rrethuar nga çdo anë?
24Lebo pred mojím pokrmom prichádza moje vzdychanie, a moje revania sa rozlievajú ako voda,
24Në vend që të ushqehem, unë psherëtij, dhe rënkimet e mia burojnë si uji.
25pretože to, čoho som sa strachoval, ma nadišlo, a to, čoho som sa obával, prišlo na mňa.
25Sepse ajo që më tremb më shumë më bie mbi krye, dhe ajo që më tmerron më ndodh.
26Nebol som hriešne ubezpečený ani som nemal pokoja ani som neodpočíval, a jednako prišla pohroma.
26Nuk kam qetësi, nuk kam prehje, por më pushton shqetësimi".