¹Áno, preto sa trasie moje srdce strachom a skáče so svojho miesta.

¹Prandaj zemra ime dridhet dhe brof jashtë vendit të saj.

²Počujteže hrmot jeho hlasu a hovor, ktorý vychádza z jeho úst!

²Dëgjoni me vëmendje shungullimën e zërit të saj, gjëmimin që del nga goja e saj!

³Púšťa ho popod všetky nebesia a svoje svetlo až na krýdla zeme.

³Ai lëshon vetëtimën e tij nën gjithë qiellin dhe deri në skajet e tokës.

⁴Za ním reve hlas; hrmí hlasom svojej velebnosti a nezdŕža toho, keď sa čuje jeho hlas.

⁴Prapa tij një zë vrumbullon; ai gjëmon me zërin e tij madhështor; ai nuk i përmban kur dëgjohet zëri i tij.

⁵Silný Bôh hrmí predivne svojím hlasom, on, ktorý činí veľké veci, priveľké pre náš rozum.

⁵Perëndia gjëmon në mënyrë të mrekullueshme me zërin e tij dhe bën gjëra të mëdha që nuk mund t'i kuptojmë.

⁶Lebo snehu hovorí: Padaj na zem! Tak i spŕche dažďa a spŕche svojich mohutných dažďov.

⁶I thotë në fakt borës: "Bjerë mbi tokë", ia thotë si shirave të lehta ashtu dhe shirave të rrebeshta.

⁷Pečatí ruku každého človeka, aby poznali všetci ľudia, ktorí sú jeho dielom.

⁷Ai ndal dorën e çdo njeriu, me qëllim që të gjithë vdekatarët të mund të njohin veprat e tij.

⁸A divá zver vchádza do úkrytu a býva vo svojich brlohoch.

⁸Bishat hyjnë në strukat e tyre dhe rrinë në strofkat e tyre.

⁹Z komory juhu prichádza víchrica a od severa zima.

⁹Nga vendet më të largëta të jugut vjen stuhia dhe të ftohtit nga erërat e acarta të veriut.

¹⁰Od dychu silného Boha povstáva mráz, a šírina vody sa sovrie.

¹⁰Me frymën e Perëndisë formohet akulli dhe shtrirja e ujërave tërhiqet.

¹¹Áno, vlahou obťažuje hustý oblak; naďaleko rozháňa oblak svojho svetla,

¹¹I ngarkon retë e dendura me lagështirë dhe i shpërndan larg retë e tij dritëplota.

¹²ktorý sa prevracia jeho riadením naokolo, aby tie veci vykonaly všetko to, čo im rozkazuje na tvári okruhu zeme,

¹²Ato enden në qiell kudo, duke ndryshuar drejtimin në bazë të drejtimit të tij, për të kryer çfarëdo gjë që ai urdhëron mbi faqen e tokës së banuar.

¹³buď čo do prútu za trest jeho zemi buď čo do milosti; dáva, aby to našlo svoj cieľ.

¹³I dërgon o për dënim, o për tokën e tij o për mirësi.

¹⁴Nože počuj to, Jobe, postoj a pozoruj divy silného Boha!

¹⁴Dëgjo këtë, o Job, ndalu dhe merr parasysh mrekullitë e Perëndisë!

¹⁵Či vieš o tom, keď im nakladá niečo Bôh? Alebo kedy dá, aby sa zablesklo svetlo jeho oblaku?

¹⁵A e di ti si i drejton Perëndia dhe si bën të shkëlqejë shkrepëtima e reve të tij?

¹⁶Či vieš voľačo o tom, ako sa vznáša oblak? O divoch toho, ktorý je dokonalý čo do známosti?

¹⁶A e di ti si rrinë pezull retë në ajër, mrekullitë e atij që i di të gjitha?

¹⁷Ty, ktorého rúcho stáva sa priteplým, keď utíši zem od poludnia?

¹⁷A e di ti përse rrobat e tua janë të ngrohta, kur toka pushon për shkak të erës së jugut?

¹⁸Rozťahoval si s ním nebeskú oblohu, však? Silnú, jako liate zrkadlo.

¹⁸Vallë a e ke shtrirë ti bashkë me të kupën qiellore, duke e bërë të fortë si një pasqyrë prej metali të shkrirë?

¹⁹Nože nám daj vedieť, čo mu povieme? Neupravíme reči pre tmu.

¹⁹Na mëso se çfarë duhet t'i themi, sepse ne nuk mund të përgatisim shkakun tonë për errësirën.

²⁰Či sa mu porozpráva, keď budem hovoriť? Či povie niekto slovo, aby bol pohltený?

²⁰A mund t'i thuhet vallë se unë dua të flas? Në rast se një njeri duhet të fliste, do të shkatërrohej me siguri.

²¹A teraz síce nevidia ľudia svetla, ktoré svieti jasne na nebesiach; ale prejde vietor a vyčistí ich.

²¹Edhe tani askush nuk mund ta shikojë diellin me ngulm kur shkëlqen në qiell, mbas kalimit të erës që e ka bërë pa re.

²²Od severa prichádza blesk ako zlato; ale nad Bohom je strašná sláva.

²²Koha e bukur vjen nga veriu, por rreth Perëndisë kemi një madhështi të hatashme.

²³Čo do Všemohúceho, nenajdeme a nevystihneme ho; je prevysoký v sile; a keď aj je u neho súd a množstvo spravedlivosti, netrápi.

²³Të Plotfuqishmin ne nuk mund ta arrijmë. Ai është i madhërishëm për nga fuqia, nga ndershmëria dhe nga drejtësia; ai nuk shtyp asnjeri.

²⁴Preto sa ho boja ľudia. Nehľadí na nikoho z tých, ktorí sú múdreho srdca.

²⁴Prandaj njerëzit e kanë frikë; por ai nuk e përfill atë që e quan veten të ditur".