¹Náčelníkovi speváckeho sboru na nápev: Smrť synova. Žalm Dávidov.

¹Unë do të të kremtoj, o Zot, me gjithë zemër, do të tregoj tërë mrekullitë e tua.

²Oslavovať ťa budem, Hospodine, celým svojím srdcom, budem rozprávať všetky tvoje divy.

²Unë do të gëzohem dhe do të kënaqem me ty; do t'i këndoj lëvdime në emrin tënd, o Shumë i Larti.

³Radovať sa budem a plesať v tebe, žalmy budem spievať tvojemu menu, ó, Najvyšší!

³Sepse armiqtë e mi tërhiqen, bien dhe vdesin para teje.

⁴Lebo moji nepriatelia sa obrátili nazad, klesli a zahynuli od tvojej tvári,

⁴Ti në fakt ke përkrahur ndershmërinë time dhe çështjen time; je ulur mbi fronin si një gjyqtar i drejtë.

⁵lebo si rozsúdil môj súd a moju pravotu; sadol si na prestol, spravedlivý sudca.

⁵Ke qortuar kombet, ke shkatërruar të pabesin, ke fshirë emrat e tyre për gjithnjë.

⁶Ohromil si národy; zahubil si bezbožníka; zahladil si ich meno na večné veky.

⁶Armiku është zhdukur, i kapur nga një pikëllim i përjetshëm! Dhe qyteteve që ti ke shkatërruar i është zhdukur edhe kujtimi.

⁷Nepriateľu, dokonané sú tvoje pustošenia na večnosť, a poboril si mestá; zahynula s nimi aj ich pamiatka.

⁷Por Zoti mbetet përjetë; ai ka vendosur fronin e tij për të gjykuar.

⁸Ale Hospodin tróni na veky; svoj trón stavia nato, aby súdil.

⁸Ai do ta gjykojë botën me drejtësi, do t'i gjykojë popujt me paanësi.

⁹On bude súdiť okruh sveta v spravedlivosti; rozsúdi národy v pravosti.

⁹Zoti do të jetë strehim i papushtueshëm për të shtypurin, një strehim i papushtueshëm në kohë ngushtice.

¹⁰A Hospodin bude vysokým útočišťom potlačenému, vysokým útočišťom v časoch súženia.

¹⁰Dhe ata që e njohin emrin tënd do të kenë besim te ti, sepse ti, o Zot, nuk i braktis ata që të kërkojnë.

¹¹A budú v teba dúfať tí, ktorí znajú tvoje meno; lebo ty neopustíš tých, ktorí ťa hľadajú, ó, Hospodine.

¹¹Këndojini lavde Zotit që banon në Sion; u njoftoni popujve veprat e tij.

¹²Spievajte žalmy Hospodinovi, tomu, ktorý prebýva na Sione; zvestujte medzi národami jeho skutky;

¹²Sepse ai që kërkon arësyen e gjakut i mban mënd ata; ai nuk e harron britmën e të pikëlluarve.

¹³lebo on vyhľadáva vyliatu krv a pamätá na ňu, nezabúda na krik utrápených.

¹³Ki mëshirë për mua, o Zot, ti që më ke rilartuar nga portat e vdekjes, shiko pikëllimin që më shkaktojnë ata që më urrejnë,

¹⁴Zmiluj sa nado mnou, Hospodine; vidz moje trápenie, ktoré znášam od tých, ktorí ma nenávidia, ty, ktorý ma vyzdvihuješ z brán smrti,

¹⁴me qëllim që unë të kem mundësi të tregoj të gjitha lavdet e tua dhe në portat e bijës së Sionit të mund të kremtoj për çlirimin tënd.

¹⁵aby som rozprával všetky tvoje chvály v bránach dcéry Siona a plesal v tvojom spasení.

¹⁵Kombet janë zhytur në gropën që kishin hapur; këmba e tyre është kapur në rrjetën që kishin fshehur.

¹⁶Pohania sa pohrúžili do jamy, ktorú urobili, a ich noha sa lapila do siete, ktorú ukryli.

¹⁶Zoti u bë i njohur me anë të gjykimit që ka dhënë; i pabesi u kap në lakun e veprës së duarve të tij. (Interlud. Sela)

¹⁷Hospodin sa učinil známym; vykonal súd; bezbožník sa zaplietol do diela svojich vlastných rúk. Higgájon. Sélah.

¹⁷Të pabesët do të zbresin në Sheol; po, të gjitha kombet që harrojnë Perëndinë.

¹⁸Bezbožníci sa obrátia do pekla jako aj všetky národy, ktoré zabudly na Boha.

¹⁸Sepse nevojtari nuk do të harrohet përjetë; shpresa e të shtypurve nuk do të zhduket përjetë.

¹⁹Lebo nebude chudobný zabudnutý na veky; nádej ponížených nezahynie na večnosť.

¹⁹Çohu, o Zot, mos lejo që vdekatari të ketë epërsi; kombet të gjykohen para teje.

²⁰Povstaň, Hospodine, nech nezmocneje smrteľný človek; nech sú národy súdené pred tvojou tvárou.

²⁰O Zot, kallu frikën; bëj që kombet të pranojnë se janë vetëm vdekatarë. (Sela)

²¹Pusti na nich strach, ó, Hospodine, aby vedely národy, že sú iba biednymi smrteľníkmi. Sélah.