1In Job odgovori in reče:
1Ijob respondis kaj diris:
2O da bi se stehtala nevolja moja in da bi na tehtnico položili nesrečo mojo vso!
2Se estus pesita mia cxagreno, Kaj samtempe estus metita sur la pesilon mia suferado,
3Kajti sedaj je težja nego morski pesek. Zato so bile nepremišljene besede moje.
3GXi estus nun pli peza, ol la sablo cxe la maroj; Pro tio miaj vortoj estas plenaj de plendo.
4Zakaj pšice Vsemogočnega tiče v meni, katerih strup mora piti duh moj, Božje strahote so postavljene v boj zoper mene.
4CXar la sagoj de la Plejpotenculo estas en mi, Ilian venenon trinkas mia spirito; La terurajxoj de Dio direktigxis sur min.
5Ali divji osel riga, kadar ima dosti trave, ali muka vol pri svoji krmi?
5CXu krias sovagxa azeno sur herbo? CXu bovo blekas kolere cxe sia mangxajxo?
6Ali se more jesti neslastno in neslano? ali je okus v jajčjem beljaku?
6CXu oni mangxas sengustajxon sen salo? CXu havas guston la albumeno de ovo?
7Česar se ni hotelo moji duši dotekniti, to mi je kakor gnusna jed sedaj.
7Kion ne volis tusxi mia animo, Tio nun estas abomeninde mia mangxajxo.
8O da bi se zgodila prošnja moja, in da bi mi dal Bog, česar želim:
8Ho, se mia peto plenumigxus, Kaj se Dio donus al mi tion, kion mi esperas!
9da me Bog izvoli streti, da oprosti roko svojo in me odreže!
9Ho, se Dio komencus kaj disbatus min, Donus liberecon al Sia mano kaj frakasus min!
10Tako bi mi še ostala tolažba, in radoval bi se v bolečini, ki mi ne prizanaša, da nisem zatajil besede Svetega.
10Tio estus ankoraux konsolo por mi; Kaj mi gxojus, se en la turmento Li ne kompatus, CXar mi ne forpusxis ja la vortojn de la Sanktulo.
11Kaj je moja moč, da naj stanovitno čakam, in kaj konec moj, da naj ostanem potrpežljiv?
11Kio estas mia forto, ke mi persistu? Kaj kia estas mia fino, ke mi havu paciencon?
12Trdna li kot kamen je moja moč in meso moje je li iz brona?
12CXu mia forto estas forto de sxtonoj? CXu mia karno estas kupro?
13Ni li pač tako, da nimam pomoči v sebi nobene, in vsaka pospešitev rešenja je daleč od mene?
13Mi havas ja nenian helpon, Kaj savo estas forpusxita for de mi.
14Prijatelj mora kazati usmiljenje obupujočemu, sicer se odreče strahu Vsegamogočnega.
14Al malfelicxulo decas kompato de amiko, Ecx se li forlasas la timon antaux la Plejpotenculo.
15Bratje moji so varali kakor hudournik, kakor struga hudournikov, ki se gubé,
15Miaj fratoj trompas kiel torento, Kiel akvaj fluegoj, kiuj pasas,
16ki se kalé od ledu, v katere se zateka sneg.
16Kiuj estas malklaraj pro glacio, En kiuj kasxas sin negxo;
17Ob času, ko solnce vanje pripeka, presihajo, in ko je vroče, izginejo s svojega kraja.
17En la tempo de degelo ili malaperas, En la tempo de varmego ili forsxovigxas de sia loko.
18Vijejo se semtertja poti njih toka, gredo v puščavo in se razgube.
18Ili forklinas la direkton de sia vojo, Iras en la dezerton, kaj malaperas.
19Gledale so tja karavane iz Teme, potne družbe iz Sabe so upale vanje:
19Sercxas ilin per sia rigardo la vojoj de Tema, Esperas je ili la karavanoj el SXeba;
20osramočene so bile, ker so se zanašale nanje, prišle so do tja, in rdečica jih je oblila.
20Sed ili hontas pro sia fido; Ili aliras, kaj rugxigxas de honto.
21Res, tako ste mi postali v nič; strahoto ste zazrli in se preplašili.
21Nun vi neniigxis; Vi ekvidis terurajxon, kaj ektimis.
22Ali sem morda rekel: Dajte mi, ali: Žrtvujte zame darilo od svojega blaga,
22CXu mi diris:Donu al mi, El via havajxo donacu pro mi,
23ali: Oprostite me iz pesti zatiralčeve, ali: Odkupite me iz roke silovitnikove?
23Savu min el la mano de premanto, Aux liberigu min el la mano de turmentantoj?
24Poučite me, in molčal bom, in v čem sem se motil, razodenite mi!
24Instruu min, kaj mi eksilentos; Komprenigu al mi, per kio mi pekis.
25Kako krepke so poštene besede! A kaj dokazuje karanje vaše?
25Kial vi mallauxdas pravajn vortojn? Kaj kion povas instrui la moralinstruanto el vi?
26Mislite li grajati besede moje? Saj v veter gredo govori obupujočega!
26CXu vi intencas riprocxi pro vortoj? Sed paroloj de malesperanto iras al la vento.
27Še za siroto bi vi vrgli kocko in prodali prijatelja svojega!
27Ecx orfon vi atakus, Kaj sub via amiko vi fosus.
28In sedaj se blagovolite ozreti vmé, kajti v lice vam vendar ne bom lagal.
28Nun, cxar vi komencis, rigardu min; CXu mi mensogos antaux via vizagxo?
29Povrnite se, ne zgodi naj se krivica, da, povrnite se, pravda moja je pravična!Je li nepravičnost na jeziku mojem? ali ne more okus moj razpoznati, kaj je pogubljivo?
29Rigardu denove, vi ne trovos malpiajxon; Ripetu, vi trovos mian pravecon en la afero.
30Je li nepravičnost na jeziku mojem? ali ne more okus moj razpoznati, kaj je pogubljivo?
30CXu estas peko sur mia lango? CXu mia palato ne komprenas tion, kio estas malbona?