¹Pregovori Salomona, sina Davidovega, kralja izraelskega:

¹Sentencoj de Salomono, filo de David, regxo de Izrael:

²da se spozna modrost in uk, da se umejo razumnosti besede,

²Por scii sagxon kaj moralinstruon; Por kompreni parolojn de prudento;

³da se sprejme pouk v modrem vedenju, v pravičnosti, pravi sodbi in poštenosti,

³Por ricevi instruon pri sagxo, Vero, justo, kaj honesto;

⁴da se dá preprostim pamet, mladeniču spoznanje in razsodnost.

⁴Por doni al la malkleruloj spriton, Al la junulo scion kaj singardemon.

⁵Čul jih bo modri in napredoval v znanosti, in razumnik si pridobode modrih vodil,

⁵Sagxulo auxdu kaj plimultigu sian scion, Kaj prudentulo akiros gvidajn kapablojn,

⁶da razume pregovore in skrivnostne izreke, besede modrih in njih uganke.

⁶Por kompreni sentencon kaj retorajxon, La vortojn de sagxuloj kaj iliajn enigmojn.

⁷Strah GOSPODOV je začetek znanja; modrost in pouk zaničujejo neumneži.

⁷La timo antaux la Eternulo estas la komenco de sciado. Sagxon kaj instruon malpiuloj malestimas.

⁸Poslušaj, sin moj, očeta svojega pouk in ne zametuj nauka matere svoje:

⁸Auxskultu, mia filo, la instruon de via patro, Kaj ne forjxetu la ordonon de via patrino;

⁹kajti krasen venec je to glavi tvoji in verižica zlata tvojemu grlu.

⁹CXar ili estas bela krono por via kapo, Kaj ornamo por via kolo.

¹⁰Sin moj, ako te vabijo grešniki, se jim ne vdaj.

¹⁰Mia filo, se pekuloj vin logos, Ne sekvu ilin.

¹¹Ako govore: „Pojdi z nami, na kri prežímo, nedolžnega zalezujmo brez vzroka;

¹¹Se ili diros:Iru kun ni, Ni embuskos por mortigi, Ni senkauxze insidos senkulpulojn;

¹²pogoltnimo jih žive, kakor jih požira smrtni kraj, in nepoškodovane, kakor da bi naglo padli v jamo;

¹²Kiel SXeol ni englutos ilin vivajn, Kaj la piulojn kiel irantajn en la tombon;

¹³vsakršno drago blago si pridobimo, s plenom napolnimo hiše svoje;

¹³Ni trovos diversajn grandvalorajxojn, Ni plenigos niajn domojn per rabajxo;

¹⁴srečo izkusi sredi nas, ena mošnja bodi nam vsem!“ –

¹⁴Vi lotos meze inter ni, Unu monujo estos por ni cxiuj:

¹⁵sin moj, ne hodi po poti ž njimi, zdrži nogo svojo od njih steze!

¹⁵Mia filo, ne iru la vojon kune kun ili; Gardu vian piedon de ilia vojstreko,

¹⁶Ker njih noge tečejo za hudim in kri hité prelivat.

¹⁶CXar iliaj piedoj kuras al malbono, Kaj rapidas, por versxi sangon.

¹⁷Res, zaman se razpenja mreža pred očmi vsakega ptiča,

¹⁷CXar vane estas metata reto Antaux la okuloj de cxiu birdo.

¹⁸oni pa – sami na svojo kri preže, zalezujejo lastne duše svoje!

¹⁸Kaj ili embuskas sian propran sangon, Ili insidas siajn proprajn animojn.

¹⁹Take so steze njih, ki iščejo krivičnega dobička: jemlje dušo njim, ki si ga lasté.

¹⁹Tiaj estas la vojoj de cxiu, kiu avidas rabakiron; GXi forprenas la vivon de sia posedanto.

²⁰Modrost glasno kliče zunaj, na ulicah zaganja svoj glas;

²⁰La sagxo krias sur la strato; GXi auxdigas sian vocxon sur la placoj;

²¹vpije, kjer se največ ljudstva gnete, ob vhodu v vrata, v mestu, govori besede svoje:

²¹GXi vokas en la cxefaj kunvenejoj, cxe la pordegaj enirejoj; En la urbo gxi diras siajn parolojn.

²²Doklej, o preprosti, boste ljubili nespamet in, zasmehovalci, imeli veselje v zasmehovanju in, bedaki, sovražili znanje?

²²GXis kiam, ho malkleruloj, vi amos nescion? Kaj al blasfemantoj placxos blasfemado, Kaj senprudentuloj malamos scion?

²³Obrnite se k svarjenju mojemu! Glejte, izlijem vam duha svojega, oznanjala vam bom besede svoje.

²³Returnu vin al mia predikado; Jen mi eligos al vi mian spiriton, Mi sciigos al vi miajn vortojn.

²⁴Toda, ko sem klicala, ste se branili, ko sem iztezala roko svojo, nihče se ni zmenil zanjo,

²⁴CXar mi vokis, kaj vi rifuzis; Mi etendis mian manon, kaj neniu atentis;

²⁵temuč prezirali ste vse svete moje in svarila mojega si niste želeli:

²⁵Kaj vi forjxetis cxiujn miajn konsilojn, Kaj miajn predikojn vi ne deziris:

²⁶zato se bom tudi jaz smejala v nesreči vaši in vas zasmehovala, kadar pride, česar se bojite;

²⁶Tial ankaux mi ridos cxe via malfelicxo; Mi mokos, kiam timo vin atakos.

²⁷kadar pride kakor besneča uima, česar se bojite, in se približa nesreča vaša kakor nevihta, ko pridere nad vas stiska in nadloga.

²⁷Kiam la timo atakos vin kiel uragano, Kaj via malfelicxo venos kiel ventego, Kiam venos al vi mizero kaj sufero:

²⁸Tedaj me bodo klicali, pa jim ne odgovorim, skrbno me bodo iskali, a ne najdejo me:

²⁸Tiam ili min vokos, sed mi ne respondos; Ili min sercxos, sed min ne trovos.

²⁹zato ker so sovražili znanje in strahu GOSPODOVEGA niso izvolili,

²⁹Tial ke ili malamis scion, Kaj timon antaux la Eternulo ili ne deziris havi,

³⁰svetov mojih niso hoteli, a zaničevali so vse svarjenje moje.

³⁰Ili ne deziris miajn konsilojn, Ili malestimis cxiujn miajn predikojn:

³¹Zato bodo jedli od sadu pota svojega in sitili se z naklepi svojimi.

³¹Ili mangxu la fruktojn de sia agado, Kaj ili satigxu de siaj pripensoj.

³²Zakaj bebcev upor jih ubije in brezkrbnost bedakov jih pokonča.Kdor pa mene posluša, brez skrbi bo prebival in mir užival, ne boječ se hudega.

³²CXar la kapricoj de la malsagxuloj ilin mortigas, Kaj la senzorgeco de la senorduloj ilin pereigas.

³³Kdor pa mene posluša, brez skrbi bo prebival in mir užival, ne boječ se hudega.

³³Sed kiu min auxskultas, tiu logxos sendangxere, Kaj estos trankvila, kaj ne timos malbonon.