¹In odgovori Elifaz Temančan in reče:

¹Tedy odpowiedział Elifas Temaóczyk, i rzekł:

²Če poskusimo govoriti s teboj, morda ti bo nadležno? Ali kdo se more zdržati govora?

²Jeźli będziemy mówili z tobą, nie będzie ci to przykro? Ale któż się może od mówienia zatrzymać?

³Glej, mnoge si učil in trudne roke si krepčal.

³Otoś ich wiele uczył, i ręceś mdłe potwierdzał.

⁴Besede tvoje so bodrile omahujoče, in šibeča se kolena si utrjeval.

⁴Upadającego wspierały mowy twoje, a kolana zemdlone posilałeś.

⁵A ker je sedaj nad tebe prišlo, ti je bridko, in ker je tebe zadelo, si se prestrašil.

⁵A teraz, gdy to na cię przyszło, niecierpliwie znosisz, a iż cię dotknęło, trwożysz sobą.

⁶Ni li tvoja bogaboječnost upanje tvoje in popolnost potov tvojih nada tvoja?

⁶Azaż pobożność twoja nie była ufnością twoją, a uprzejmość spraw twoich oczekiwaniem twojem?

⁷Spomni se, prosim te, kdo je kdaj poginil nedolžen, kje so zatrli poštenjake?

⁷Wspomnij proszę, kto kiedy niewinny zginął? albo gdzieby ludzie szczerzy zniszczeli?

⁸Kolikor sem videl jaz: tisti, ki orjejo krivico in sejejo nesrečo, jo tudi žanjejo.

⁸Jakom widał, że ci, którzy orali złość, i rozsiewali przewrotność, toż też zasię żęli.

⁹Od diha Božjega ginejo, in sapa jeze njegove jih pokončava.

⁹Bo tchnieniem Bożem giną, a od ducha gniewu jego niszczeją.

¹⁰Rjovenje leva, glas ljutega leva utihne, in zobje levičevi bodo strti;

¹⁰Ryk lwi, i głos lwicy, i zęby lwiąt wytrącają.

¹¹krepek lev pogine, ker nima plena, in levinjina mladina se mora razkropiti.

¹¹Lew ginie, iż nie ma łupu, i szczenięta lwie rozproszone bywają.

¹²In mene je skrivoma došla beseda, uho moje je ujelo njeno šepetanje;

¹²Nadto doszło mię słowo potajemnie, i pojęło ucho moje cokolwiek z niego.

¹³v premišljevanju, ki ga sprožijo nočne prikazni, ko trdno spanje objema ljudi:

¹³W rozmyślaniu widzenia nocnego, gdy przypada twardy sen na ludzi,

¹⁴strah me je obšel in trepet, in vse kosti moje so se pretresle;

¹⁴Zdjął mię strach i lękanie, które wszystkie kości moje przestraszyło.

¹⁵kajti duh je šel mimo mene – vstali so pokoncu lasje telesa mojega.

¹⁵A duch szedł przed twarzą moją, tak, iż włosy wstały na ciele mojem.

¹⁶Ustopil se je, a nisem mu spoznal obraza, podoba mi je bila pred očmi, šepet in glas sem začul:

¹⁶Stanął, a nie znałem twarzy jego, kształt tylko jakiś był przed oczyma memi; uciszyłem się, i słyszałem głos mówiący:

¹⁷„Je li smrtnik pravičen pred Bogom ali mož čist pred Stvarnikom svojim?

¹⁷Izali człowiek może być sprawiedliwszy niżeli Bóg; albo mąż czystszy niż Stworzyciel jego?

¹⁸Glej, hlapcem svojim ne upa in angele svoje lahko okrivi zmote:

¹⁸Oto w sługach jego niemasz doskonałości, a w Aniołach swoich znalazł niedostatek;

¹⁹koliko bolj one, ki prebivajo v ilovih hišah, ki jim je podlaga v prahu, ki jih je lahko zatreti kakor molje!

¹⁹Daleko więcej w tych, co mieszkają w domach glinianych, których grunt jest na prochu, i starci bywają snadniej niżeli mól.

²⁰Od jutra do večera se stro, in preden kdo opazi, izginejo za vekomaj.Ni li tako? Ko se jim izdere vrv, ki veže njih šator telesni, umirajo, in to brez modrosti.“

²⁰Od poranku aż do wieczora bywają starci; a iż tego nie uważają, na wieki zginą.

²¹Ni li tako? Ko se jim izdere vrv, ki veže njih šator telesni, umirajo, in to brez modrosti.“

²¹Azaż zacność ich nie pomija z nimi? umierają, ale nie w mądrości.