¹Kliči, pravim! Je li kdo, ki ti odgovori? in h kateremu iz svetnikov se obrneš?

¹Zawołajże tedy, jeźli kto jest, coćby odpowiedział? a do któregoż się z świętych obrócisz?

²Kajti neumneža umori srd, in bedaka ubije goreča jeza.

²Zaiste głupiego zabija gniew, a prostaka umarza zawiść.

³Sam sem videl neumneža, da se je ukoreninjeval, a precej sem proklel prebivališče njegovo.

³Jam widział głupiego, iż się rozkorzenił; alem wnet źle tuszył mieszkaniu jego.

⁴Daleč so ostali otroci njegovi od sreče in poteptani so bili med vrati, in nikogar ni bilo, ki bi jih bil rešil;

⁴Oddaleni będą synowie jego od zbawienia, i starci będą w bramie, a nie będzie, ktoby ich wyrwał.

⁵njegovo žetev je pojedel lačnež, celó iz trnjeve ograje jo je pobral, in po imetju njegovem so hlastali žejni.

⁵Żniwo jego głodny pożre, i z samego ciernia wybierze je; a połknie chciwy bogactwa takowych.

⁶Kajti nesreča ne prihaja iz prahu, in iz zemlje ne poganja nadloga,

⁶Albowiem nie z prochu wychodzi utrapienie, ani z ziemi wyrasta kłopot.

⁷ampak človek se rodi za nadlogo, kakor iskre letajo kvišku.

⁷Ale człowiek na kłopot się rodzi jako iskry z węgla latają w górę.

⁸Jaz pa, do Boga mogočnega bi se proseč obrnil in poročil pravdo svojo Bogu,

⁸Zaiste jabym szukał Boga, Bogubym przełożył sprawę swoję;

⁹ki nareja reči velike, da jih ni doumeti, čudna dela brez števila;

⁹Który czyni rzeczy wielkie i niewybadane, dziwne, którym liczby niemasz;

¹⁰ki daje dežja na površje zemlje in vode pošilja na površino poljan,

¹⁰Który daje deszcz na ziemię, i spuszcza wody na pola;

¹¹da bi postavil ponižne v višavo in da se žalostni povzdignejo v srečo.

¹¹Który sadza pokornych wysoko, a smutnych wywyższa ku zbawieniu;

¹²On uničuje zvijačnih naklepe, da njih roke ne morejo izvršiti, kar so začeli.

¹²Który w niwecz obraca myśli chytrych, tak, iż ręce ich nie sprawią nic skutecznego;

¹³On zasačuje modre v njih lastni zvijači, in premetencev namera se izvrne.

¹³Który chwyta mądrych w chytrości ich, a radę przewrotnych prędko niszczy.

¹⁴Po dnevi nalete na temo in opoldne tavajo kakor po noči.

¹⁴We dnie taczają się jako w ciemnościach, a jako w nocy macają w południe.

¹⁵On rešuje potrebnega od meča, ki gre iz njih ust, in iz pesti mogočneža.

¹⁵Który zachowuje ubogiego od miecza, od ust ich, i od ręki gwałtownika.

¹⁶In tako vzklije ubožcu upanje, in nepravičnost mora stisniti usta svoja.

¹⁶Mać uciśniony nadzieje; ale nieprawość stuli usta swe.

¹⁷Glej, blagor možu, ki ga Bog strahuje! Zato ne zaničuj kazni Vsegamogočnega.

¹⁷Oto błogosławiony człowiek, którego Bóg karze; przetoż karaniem Wszechmocnego nie pogardzaj,

¹⁸Kajti on napravi rano, pa jo tudi obveže, udari, a roke njegove zacelijo.

¹⁸Bo on zrania i zawiązuje; uderza, a ręce jego uzdrawiają.

¹⁹Iz šestih stisk te otme, tudi v sedmerih se te ne dotakne nesreča.

¹⁹Z sześciu ucisków wyrwie cię, a w siódmym nie tknie się ciebie złe.

²⁰V lakoti te odreši smrti in v vojski oblasti meča.

²⁰W głodzie wybawi cię od śmierci, a na wojnie z rąk miecza.

²¹Skrit boš biču jezika in ne boš se bal pustošenja, kadar pride.

²¹Przed biczem języka ukryty będziesz, a nie ulękniesz się w spustoszeniu, gdy przyjdzie.

²²Pustošenju in draginji se boš smejal in zverin zemlje se ne boš bal,

²²W spustoszeniu i w głodzie śmiać się będziesz, a zwierząt ziemskich bać się nie będziesz.

²³kajti zavezo boš imel s kamenjem na polju, in zverina poljska se bo prijateljila s teboj.

²³Bo z kamieniem polnym będzie przymierze twoje, a okrutny zwierz polny spokojnym ci się stawi.

²⁴In spoznaš, da ima mir šator tvoj, in če pogledaš bivališče svoje, ne pogrešiš ničesar.

²⁴I poznasz, że jest spokojny przybytek twój, i nawiedzisz mieszkanie twoje, a nie zgrzeszysz.

²⁵Vedel boš tudi, da bo semena tvojega veliko in potomcev tvojih kakor trave zemeljske.

²⁵Doznasz też, iż rozmnożone będzie nasienie twoje, a potomstwo twoje będzie jako ziele ziemi.

²⁶Čvrst bodeš, še ko pojdeš v grob, kakor kopica snopja, ko se spravlja ob svojem času.Glej, to smo preiskovali, tako je; poslušaj to in dobro pomni!

²⁶Wnijdziesz w sędziwości do grobu, jako znoszone bywa zboże w stóg czasu swego.

²⁷Glej, to smo preiskovali, tako je; poslušaj to in dobro pomni!

²⁷Otośmy tego doszli, że tak jest: słuchajże tego, a uważaj to sam u siebie.