¹Tedaj odgovori Job in reče:

¹I odpowiedział Ijob, a rzekł:

²Resnično, vem, da je tako; a kako more smrtni človek biti pravičen pred Bogom mogočnim?

²Prawdziwieć wiem, że tak jest; bo jakożby miał być usprawiedliwiony człowiek przed Bogiem?

³Ako bi se hotel pravdati ž Njim, Mu ne more odgovoriti ene na tisoč.

³Jeźliby się z nim chciał spierać, nie odpowie mu z tysiąca na jednę rzecz.

⁴Modrega je srca in presilne moči – kdo Mu je kdaj kljuboval in ni škode imel?

⁴Mądry jest sercem, i mocny siłą; któż użył pokoju, stawiwszy się mu upornie?

⁵On premakne gore, in nihče ne zapazi, da jih je prevrnil v jezi svoji.

⁵On przenosi góry, a nie wiedzą ludzie, kto je podwraca w gniewie swym.

⁶On strese zemljo ž njenega mesta, in stebri njeni se pretresejo.

⁶On wzrusza ziemię z miejsca swego, a słupy jej trzęsą się.

⁷On veli solncu, in ne vzide, in zapečati zvezde v temo.

⁷Gdy on zakaże słoócu, nie wschodzi; i gwiazdy pieczętuje.

⁸On razprostira nebo sam in hodi po valovih morja.

⁸On sam rozpościera niebiosa, i depcze po wałach morskich.

⁹On nareja voz na nebu in rimščice in gostosevce in ozvezdja na jugu.

⁹On sprawił wóz niebieski z gwiazd, Oryjona i Hyjady, i inne gwiazdy skryte na południe.

¹⁰On nareja velike reči, ki se ne morejo preiskati, čudna dela, ki jim ni števila.

¹⁰On czyni rzeczy wielkie, a niewybadane i dziwne, którym niemasz liczby.

¹¹Glej, on gre poleg mene, pa ga ne vidim, hodi mimo mene, pa ga ne zapazim.

¹¹Oto, idzieli mimo mię, nie widzę go; a przychodzili, nie baczę go.

¹²Če plen pograbi, kdo mu zabrani? kdo mu poreče: Kaj delaš?

¹²Oto gdy co porwie, któż go przymusi, aby przywrócił? Albo któż mu rzecze: Cóż czynisz?

¹³Bog ne odvrača jeze svoje. Pomočniki Rahaba [Rahab (t. j. prevzetnik) je ime Egiptu.] se pred Njim morajo ukloniti.

¹³Gdyby Bóg nie odwrócił gniewu swego, upadliby przed nim pomocnicy hardzi.

¹⁴Koliko manj bi Mu mogel jaz odgovarjati, kje naj dobim besed, da bi se prepiral ž Njim?

¹⁴Jakoż mu ja tedy odpowiem? Jakie słowa obiorę przeciwko niemu?

¹⁵Tudi ko bi prav imel, bi mu ne mogel odgovoriti – milosti bi rajši prosil sodnika svojega.

¹⁵Któremu, chociażbym był sprawiedliwym, nie odpowiem; owszem się sędziemu memu upokorzę.

¹⁶Ko bi ga klical in bi mi odgovoril, jaz bi ne veroval, da je slišal moj glas,

¹⁶Choćbym go wzywał, a onby mi się ozwał, przecię nie wierzę, aby przypuścił do uszów głos mój:

¹⁷on, ki me streti hoče v viharju in množi rane moje brez vzroka,

¹⁷Bo mię starł w wichrze, i rozmnożył rany moje bez przyczyny;

¹⁸še sape mi ne da vase potegniti, a siti me z bridkostjo.

¹⁸Nie dopuszcza mi odetchnąć, owszem mię nasyca gorzkościami.

¹⁹Če gre za moč močnega, On reče: „Glej, tu sem!“ in če za sodbo: „Kdo si me upa pozvati?“

¹⁹Jeźli się udam do mocy, oto on najmocniejszy; a jeźli do sądu, któż mię z nim sprowadzi?

²⁰Ako bi tudi prav imel, bi me vendar usta moja obsodila, ako bi bil popoln, bi On dokazal, da sem popačenec.

²⁰Jeźlibym się usprawiedliwiał, usta moje potępią mię; jeźlibym się doskonałym czynił, tedy mię przewrotnym być pokaże.

²¹Nedolžen sem! ne maram za dušo svojo, zaničujem življenje svoje –

²¹Chociażbym był doskonały, przecież ja tego do siebie znać nie będę; ale dam naganę żywotowi memu.

²²vse eno je! Zato pravim: I nedolžnega i brezbožnega uničuje!

²²Jedno jest, dla czegom to mówił: że tak doskonałego, jako i niezbożnego on niszczy;

²³Ko bič nagloma ubije, smeje se On izkušnji nedolžnih.

²³Jeźli biczem nagle zabija, z pokuszenia niewinnych naśmiewa się;

²⁴Zemlja je izročena oblasti krivičnikov, On zakriva obraz njenim sodnikom. Če On ne, kdo pa drugi?

²⁴Ziemia podana bywa w ręce niezbożnika, oblicze sędziów jej zakrywa. A jeźliż nie on, któż tedy inny jest, co to czyni?

²⁵Dnevi moji teko h koncu hitreje nego tekač, beže, sreče ne vidijo nič.

²⁵Ale dni moje prędsze były niż poseł; uciekły, a nie widziały nic dobrego.

²⁶Lete naprej kakor čolni iz bičja, kakor orel, ko šine doli na plen.

²⁶Przeminęły jako prędkie łodzie, jako orzeł lecący do żeru.

²⁷Ko rečem: Hočem pozabiti žalovanje svoje, opustim svoj tožni obraz in razvedrim si lice –

²⁷Jeźli rzekę: Zapomnę narzekania mego, zaniecham gniewu swego, a posilę się:

²⁸groza me je vseh bolečin mojih; vem, da me ne spoznaš za nekrivega.

²⁸Tedy się lękam wszystkich boleści moich, widząc, że mię z nich nie wypuścisz.

²⁹Moram veljati za krivca – čemu bi se pa trudil zaman?

²⁹Jeźlim ja niezbożny, przeczże próżno pracuję?

³⁰Ko bi se umil s snežnico in z lugom si očistil roke,

³⁰A choćbym się umywał wodami śnieżnemi, i oczyściłbym mydłem ręce moje:

³¹ti me vtakneš v mlakužo, in celo svoji obleki se bom gnusil!

³¹Wszakże w dole zanurzysz mię, i brzydzić się mną będą szaty moje.

³²Zakaj On ni mož kakor jaz, da bi mu odgovarjal, da bi skupaj šla pred sodbo.

³²Albowiem on nie jest człowiekiem jako ja, abym mu śmiał odpowiedzieć, albo żebym z nim miał iść w prawo.

³³Ni ga med nama razsodnika, ki bi smel na oba položiti roke.

³³Bo nie masz między nami rozjemcy, któryby mógł rozwieść sprawę naszę.

³⁴Naj umakne od mene šibo svojo in naj me ne plaši strah njegov,in govoril bom in ne bom se Ga bal; kajti nisem tak sam v sebi.

³⁴Niech tylko zdejmie zemnie rózgę swoję, a strach jego niech mię nie straszy;

³⁵in govoril bom in ne bom se Ga bal; kajti nisem tak sam v sebi.

³⁵Tedy będę mówił, a nie będę się go bał; bom ja nie jest taki sam u siebie.