¹{Pouk Asafov.} Poslušaj, ljudstvo moje, nauk moj, nagnite uho svoje govoru mojih ust.

¹Pieśó wyuczająca podana Asafowi. Słuchaj, ludu mój! zakonu mego; nakłoócież uszów swych do słów ust moich.

²V prilikah odprem usta svoja, razglasim uganke iz starih časov.

²Otworzę w podobieóstwie usta moje, a będę opowiadał przypowiastki starodawne.

³Kar smo slišali in spoznali, kar so nam pripovedovali očetje naši,

³Cośmy słyszeli, i poznali, i co nam ojcowie nasi opowiadali.

⁴ne bomo prikrivali njih otrokom, pripovedujoč naslednjemu rodu preslavna dela GOSPODOVA in moč njegovo in čuda njegova, ki jih je storil.

⁴Nie zataimy tego przed synami ich, którzy przyszłym potomkom swoim opowiadać będą chwały Paóskie, i moc jego, i cuda jego, które uczynił.

⁵Kajti ustanovil je pričevanje v Jakobu in postavil zakon v Izraelu, kar je zapovedal očetom našim, da naj jih oznanjajo svojim otrokom.

⁵Bo wzbudził świadectwo w Jakóbie, a zakon wydał w Izraelu; przykazał ojcom naszym, aby to do wiadomości podawali synom swoim,

⁶Da to spozna naslednji rod, otroci, ki bodo rojeni, in ti vstanejo ter pripovedujejo otrokom svojim:

⁶Aby poznał wiek potomny, synowie, którzy się narodzić mieli, a oni zaś powstawszy, aby to opowiadali synom swoim;

⁷Upanje svoje da naj stavijo na Boga in ne pozabijo naj dejanj Boga mogočnega, temuč hranijo naj zapovedi njegove.

⁷Aby pokładali w Bogu nadzieję swoję, a nie zapominali na sprawy Boże, ale strzegli przykazaó jego;

⁸In ne bodo naj kakor njih pradedje, rod trdovraten in uporen, rod, ki ni obrnil v pravo smer srca svojega in čigar duh ni bil zvest Bogu mogočnemu.

⁸Aby się nie stali jako ojcowie ich narodem odpornym i nieposłusznym, narodem, który nie wygotował serca swego, aby był wierny Bogu duch jego.

⁹Sinovi Efraimovi, lokostrelci oboroženi, so obrnili hrbte ob času bitve.

⁹Albo jako synowie Efraimowi zbrojni, którzy, choć umieli z łuku strzelać, wszakże w dzieó wojny tył podali.

¹⁰Ohranili niso zaveze Božje in so se branili hoditi po zakonu njegovem,

¹⁰Bo nie przestrzegali przymierza Bożego, a według zakonu jego zbraniali się chodzić.

¹¹pozabivši dejanja njegova in čudovita dela njegova, katera jim je bil pokazal.

¹¹Zapomnieli na sprawy jego, i na dziwne dzieła jego, które im pokazywał.

¹²Delal je čuda pred njih pradedi v deželi Egiptovski, na polju Zoanskem.

¹²Przed ojcami ich czynił cuda w ziemi Egipskiej, na polu Soan.

¹³Razklal je morje in peljal jih čez, in postavil je vode kakor jez.

¹³Rozdzielił morze, i przeprowadził ich, i sprawił, że stanęły wody jako kupa.

¹⁴In spremljal jih je z oblakom po dnevi in vso noč s svetlobo ognja.

¹⁴Prowadził ich w obłoku we dnie, a każdej nocy w jasnym ogniu.

¹⁵Razklal je skale v puščavi in jih je obilo napojil kakor iz globočin.

¹⁵Rozszczepił skały na puszczy, a napoił ich, jako z przepaści wielkich.

¹⁶Potoke je izpeljal iz skale in storil, da so vode tekle doli kakor reke.

¹⁶Wywiódł strumienie ze skały, a uczynił, że wody ciekły jako rzeki.

¹⁷Vendar so še dalje grešili zoper njega, upirali se Najvišjemu v pustinji.

¹⁷A wszakże oni przyczynili grzechów przeciwko niemu, a wzruszyli Najwyższego na puszczy do gniewu;

¹⁸In izkušajoč Boga mogočnega v srcu svojem, so zahtevali jed po svojega srca želji.

¹⁸I kusili Boga w sercu swem, żądając pokarmu według lubości swojej.

¹⁹In grdo govoreč zoper Boga, so rekli: Ali bi mogel Bog mogočni pripraviti mizo v tej puščavi?

¹⁹A mówili przeciwko Bogu temi słowy: Izali może Bóg zgotować stół na tej puszczy?

²⁰Glejte, ob skalo je udaril, da so tekle vode, in potoki so se udrli – ali bo mogel dati tudi kruha ali pa oskrbeti mesa ljudstvu svojemu?

²⁰Oto uderzył w skałę, a wypłynęły wody, i rzeki wezbrały; izali też będzie mógł dać chleb? Izali nagotuje mięsa ludowi swemu?

²¹Zato se je GOSPOD, ko je to slišal, razsrdil, in ogenj se je vnel zoper Jakoba in tudi jeza se je kadila zoper Izraela.

²¹Przetoż usłyszawszy to Pan, rozgniewał się, a ogieó się zapalił przeciw Jakóbowi, także i popędliwość powstała przeciw Izraelowi;

²²Ker niso verovali v Boga in niso upali v rešenje njegovo.

²²Przeto, iż nie wierzyli Bogu, a nie mieli nadziei w zbawieniu jego.

²³In vendar je zapovedal oblakom zgoraj in odprl vrata nebeška,

²³Choć był rozkazał obłokom z góry, i forty niebieskie otworzył.

²⁴in dežil nanje mano za jed in jim dajal žito nebeško.

²⁴I spuścił im jako deszcz mannę ku pokarmowi, a pszenicę niebieską dał im.

²⁵Kruh močnih je jedel človek; brašna jim je pošiljal dositega.

²⁵Chleb mocarzów jadł człowiek, a zesłał im pokarmów do sytości.

²⁶Zagnal je vzhodni veter na nebu in z močjo svojo je pripeljal jug,

²⁶Obrócił wiatr ze wschodu na powietrzu, a przywiódł mocą swą wiatr z południa;

²⁷in je dežil nanje meso kakor prah in kakor morski pesek ptiče krilate,

²⁷I spuścił na nich mięso jako proch, i ptastwo skrzydlate jako piasek morski;

²⁸metal jih je med njih šatore, okoli njih prebivališč.

²⁸Spuścił je w pośród obozu ich, wszędy około namiotów ich.

²⁹In jedli so in bili so zelo nasičeni, in česar so poželeli, jim je prinesel.

²⁹I jedli, a nasyceni byli hojnie, i dał im, czego żądali.

³⁰Še se niso iznebili poželenja svojega, še jim je bila jed v ustih,

³⁰A gdy jeszcze nie wypełnili żądości swej, gdy jeszcze pokarm był w ustach ich:

³¹ko je jeza Božja vzplamtela proti njim in morila med močnimi izmed njih in pokončavala mladeniče Izraelove.

³¹Tedy zapalczywość Boża przypadła na nich, i pobił tłustych ich, a przedniejszych z Izraela poraził.

³²Ob vsem tem so še grešili in niso verovali v čudovita dela njegova.

³²Ale w tem wszystkiem jeszcze grzeszyli, i nie wierzyli cudom jego;

³³Zato je storil, da so v ničevosti potekali njih dnevi in njih leta v naglici.

³³Przetoż sprawił, że marnie dokonali dni swoich, i lat swoich w strachu.

³⁴Ko jih je pobijal, tedaj so povpraševali po njem, in so se izpreobrnili ter zjutraj že iskali Boga mogočnega,

³⁴Gdy ich tracił, jeźliże go szukali, i nawracali się, a szukali z rana Boga,

³⁵spomnivši se, da je bil Bog njih skala in Bog mogočni, Najvišji, njih odrešenik.

³⁵Przypominając sobie, iż Bóg był skałą ich, a Bóg najwyższy odkupicielem ich:

³⁶Tedaj so ga z usti svojimi dobrikali in z jezikom svojim so se mu lagali,

³⁶(Aczkolwiek pochlebiali mu usty swemi, i językiem swoim kłamali mu;

³⁷a njih srce ni bilo utrjeno pri njem in niso se izkazali zvesti zavezi njegovi.

³⁷A serce ich nie było szczere przed nim, ani wiernymi byli w przymierzu jego.)

³⁸Toda on je usmiljen, odpušča krivico in ne pokončuje; in mnogokrat je ustavil svoj srd in ni vnemal vse jeze svoje.

³⁸On jednak będąc miłosierny odpuszczał nieprawości ich, a nie zatracał ich, ale częstokroć odwracał gniew swój, a nie pobudzał wszystkiego gniewu swego;

³⁹Spominjal se je namreč, da so meso, sapa, ki gre in se ne vrne.

³⁹Bo pamiętał, że są ciałem, wiatrem, który odchodzi, a nie wraca się zaś.

⁴⁰Kolikokrat so se mu uprli v puščavi, so ga žalili v samoti!

⁴⁰Jako go często draźnili na puszczy, i do boleści przywodzili na pustyniach?

⁴¹Zopet in zopet so izkušali Boga mogočnega in žalili Svetega Izraelovega.

⁴¹Bo coraz kusili Boga, a Świętemu Izraelskiemu granice zamierzali.

⁴²Niso se spominjali roke njegove, ne dne, ko jih je bil otel zatiralca,

⁴²Nie pamiętali na rękę jego, i na on dzieó, w który ich wybawił z utrapienia;

⁴³ko je v Egiptu delal znamenja svoja in čuda svoja na polju Zoanskem.

⁴³Gdy czynił w Egipcie znaki swoje, a cuda swe na polu Soan;

⁴⁴V kri je izpremenil njih potoke, da niso mogli piti tekočih vod svojih.

⁴⁴Gdy obrócił w krew rzeki ich, i strumienie ich, tak, że z nich pić nie mogli.

⁴⁵Poslal je nanje pasje muhe, ki so jih žrle, in žabe, ki so jih ugonabljale.

⁴⁵Przepuścił na nich rozmaite muchy, aby ich kąsały, i żaby, aby ich gubiły:

⁴⁶In dal je njih sadež cvrčku, in kobilici, kar so s trudom posejali.

⁴⁶I dał chrząszczom urodzaje ich, a prace ich szaraóczy.

⁴⁷Uničil je s točo njih trte in smokve njih z mrazom.

⁴⁷Potłukł gradem szczepy ich, a drzewa leśnych fig ich gradem lodowym.

⁴⁸Izročil je toči tudi njih živino in njih črede bliskom.

⁴⁸I podał gradowi bydło ich, a majętność ich węglu ognistemu.

⁴⁹Izpustil je nanje jeze svoje žar, srd in nevoljo in stisko, celo krdelo angelov nesreče.

⁴⁹Posłał na nich gniew zapalczywości swojej, popędliwość, i rozgniewanie, i uciśnienie, przypuściwszy na nich aniołów złych.

⁵⁰Prosto pot je napravil svoji jezi, smrti ni ubranil njih duš in življenje njih je izročil kugi.

⁵⁰Wyprostował ścieżkę gniewowi swemu, nie zachował od śmierci duszy ich, i na bydło ich powietrze dopuścił;

⁵¹In udaril je vse prvorojence v Egiptu, prvino moči v šatorih Hamovih.

⁵¹I pobił wszystko pierworodztwo w Egipcie, pierwiastki mocy ich w przybytkach Chamowych;

⁵²Svoje ljudstvo pa je odpeljal kakor ovce, in vodil jih je kakor čredo po puščavi.

⁵²Ale jako owce wyprowadził lud swój, a wodził ich jako stada po puszczy.

⁵³In peljal jih je varno, da se jim ni bilo bati, a njih sovražnike je pokrilo morje.

⁵³Wodził ich w bezpieczeóstwie, tak, że się nie lękali, (a nieprzyjaciół ich okryło morze,)

⁵⁴Pripeljal jih je do meje svetišča svojega, gore te, ki si jo je pridobila desnica njegova.

⁵⁴Aż ich przywiódł do świętej granicy swojej, na onę górę, której nabyła prawica jego.

⁵⁵Izgnal je izpred njih obličja narode in jih je po žrebu razmeril Izraelu v posest in v njih šatorih je dal prebivati Izraelovim rodovom.

⁵⁵I wyrzucił przed twarzą ich narody, i sprawił, że im przyszły na sznur dziedzictwa ich, ażeby mieszkały w przybytkach ich pokolenia Izraelskie.

⁵⁶Vendar so izkušali Boga Najvišjega in se mu upirali in pričevanj njegovih se niso držali.

⁵⁶A wszakże przecież kusili i draźnili Boga najwyższego, a świadectwa jego nie strzegli.

⁵⁷Temuč obrnili so se in nezvesto ravnali kakor njih pradedje, obrnili so se kakor lok, ki strelja napačno.

⁵⁷Ale się odwrócili, i przewrotnie się obchodzili, jako i ojcowie ich; wywrócili się jako łuk omylny.

⁵⁸Dražili so ga z višavami svojimi in s podobami malikov svojih so razvneli gorečnost njegovo.

⁵⁸Bo go wzruszyli do gniewu wyżynami swemi, a rytemi bałwanami swemi pobudzili go do zapalczywości.

⁵⁹Slišal je Bog in se razsrdil, in Izrael se mu je silno zastudil.

⁵⁹Co słysząc Bóg rozgniewał się, i zbrzydził sobie bardzo Izraela,

⁶⁰In zapustil je prebivališče v Silu, šator, ki ga je bil postavil med ljudmi.

⁶⁰Tak, że opuściwszy przybytek w Sylo, namiot, który postawił między ludźmi,

⁶¹In dal je v sužnost svojo moč in slavo svojo zatiralcu v pest.

⁶¹Podał w niewolę moc swoję, i sławę swoję w ręce nieprzyjacielskie.

⁶²Izročil je meču ljudstvo svoje in zoper dedino svojo se je razsrdil.

⁶²Dał pod miecz lud swój, a na dziedzictwo swoje rozgniewał się.

⁶³Ogenj je požrl mladeniče njegove, in devicam njegovim se ni pela svatovska pesem.

⁶³Młodzieóców jego ogieó pożarł, a panienki jego nie były uczczone.

⁶⁴Duhovniki njegovi so padli pod mečem, in vdove njegove niso mogle žalovati.

⁶⁴Kapłani jego od miecza polegli, a wdowy jego nie płakały.

⁶⁵Tedaj se je zbudil Gospod, kakor da bi bil spal, kakor junak, ki vriska od vina.

⁶⁵Lecz potem ocucił się Pan jako ze snu, jako mocarz wykrzykający od wina.

⁶⁶In udaril je sovražnike svoje od zadaj, sramoto večno jim je naložil.

⁶⁶I zaraził nieprzyjaciół swoich na pośladkach, a na wieczną haóbę podał ich.

⁶⁷Zavrgel je pa šator Jožefov in rodu Efraimovega ni izvolil.

⁶⁷Ale choć wzgardził namiotem Józefowym, a pokolenia Efraimowego nie obrał,

⁶⁸Temuč izvolil je rod Judov, goro Sionsko, ki jo je ljubil.

⁶⁸Wszakże obrał pokolenie Judowe, i górę Syon, którą umiłował.

⁶⁹In sezidal si je enako nebeškim višavam svetišče svoje, enako zemlji, ki jo je utrdil na veke.

⁶⁹I wystawił sobie jako pałac wysoki świątnicę swoję, jako ziemię, którą ugruntował na wieki.

⁷⁰In izvolil je Davida, hlapca svojega, vzemši ga iz ovčje ograje;

⁷⁰I obrał Dawida sługę swego, wziąwszy go z obór owczych;

⁷¹izza doječih ga je pripeljal, da bi pasel Jakoba, ljudstvo njegovo, in Izraela, dediščino njegovo.Ki jih je pasel po poštenosti srca svojega in vodil jih je z obilo razsodnostjo svojih rok.

⁷¹Gdy chodził za owcami kotnemi, przyprowadził go, aby pasł Jakóba, lud jego, i Izraela, dziedzictwo jego;

⁷²Ki jih je pasel po poštenosti srca svojega in vodil jih je z obilo razsodnostjo svojih rok.

⁷²Który ich pasł w szczerości serca swego, a w roztropności rąk swoich prowadził ich.