¹{Načelniku godbe; na ‚Smrt sinu‘. Psalm Davidov.} Hvalil te bom, GOSPOD, iz vsega srca svojega, pripovedoval vsa čudovita dela tvoja.

¹(Przedniejszemu śpiewakowi, na Halmutlabben pieśó Dawidowa.)

²Veselil se bom in radoval v tebi, psalme bom prepeval tvojemu imenu, Najvišji.

²Będę wysławiał Pana ze wszystkiego serca mego; opowiadać będę wszysteki cuda twoje.

³Ker sovražniki moji se umikajo, padajo in ginejo pred obličjem tvojim.

³Rozweselę się, i rozraduję się w tobie; będę śpiewał imieniowi twemu, o Najwyższy!

⁴Zakaj ti si vodil sodbo mojo in pravdo mojo, sedel si na prestolu kot pravičen sodnik;

⁴Że się obrócili nieprzyjaciele moi na wstecz: upadli i poginęli od obliczności twojej.

⁵pokaral si narode, pogubil krivičnika, njih ime si izbrisal na večne čase.

⁵Boś ty odprawił sąd mój, i sprawę moję; zasiadłeś na stolicy, Sędzia sprawiedliwy.

⁶Sovražnikov je konec, razdejani so na veke, njih mesta si uničil, da, njih spomin je izginil.

⁶Rozgromiłeś pogan, zatraciłeś złośnika, imię ich wygładziłeś na wieki wieczne.

⁷A GOSPOD stoluje na veke, pripravil je za sodbo prestol svoj.

⁷O nieprzyjacielu! azaż wykonane są spustoszenia twoie na wieczność? Poburzyłżeś miasta? i owszem ich samych pamiątka zginęła z niemi.

⁸On bo sodil vesoljni svet v pravičnosti, pravde razsojal narodom po pravici.

⁸Ale Pan na wieki trwa; zgotował stolicę swoję na sąd.

⁹GOSPOD bode tudi grad na višini siromaku, grad na višini ob časih stiske.

⁹On będzie sądził okrąg ziemi w sprawiedliwości, i osądzi narody w prawości.

¹⁰In bodo upali v te, kateri poznajo ime tvoje, ker ne zapustiš njih, ki te iščejo, GOSPOD.

¹⁰I będzie Pan ucieczką ubogiemu, ucieczką czasu ucisku.

¹¹Hvalnice pojte GOSPODU, ki prebiva na Sionu, oznanjujte ljudstvom dela njegova.

¹¹I będą ufać w tobie, którzy znają imię twoje; albowiem nie opuszczasz tych, Panie! którzy cię szukają.

¹²Kajti on, ki maščuje kri v moritvi prelito, se jih je spomnil, ni pozabil vpitja trpinov.

¹²Śpiewajcież Panu, który mieszka na Syonie; opowiadajcie między narodami sprawy jego.

¹³Usmili se me, GOSPOD, ozri se v ponižanje moje od sovražnikov mojih, da me vzdigneš izpred smrtnih vrat:

¹³Boć on szuka krwi, i mają w pamięci, a nie zapomina wołania utrapionych.

¹⁴da oznanjam vso slavo tvojo, med vrati hčere sionske se radujem v zveličanju tvojem.

¹⁴Zmiłuj się nademną, Panie! obacz utrapienie moje od tych, którzy mię mają w nienawiści, ty, co mię wyrywasz z bram śmierci.

¹⁵Pogreznili so se narodi v jamo, ki so jo sami napravili; v mrežo, ki so jo skrito nastavili, se je ujela njih noga.

¹⁵Abym opowiadał wszystkie chwały twoje w bramach córki Syoóskiej, weseląc się w zbawieniu twojem.

¹⁶Pokazal se je GOSPOD po sodbi, katero je storil: v rok njegovih delo je zapletel brezbožnika. (Pomisleka vredno! Sela.)

¹⁶Zanurzeni są poganie w dole, który uczynili; w sieci, którą skrycie zastawili, uwięzła noga ich.

¹⁷Brezbožniki se morajo obrniti v pekel, vsi narodi, ki so pozabili Boga.

¹⁷Oznajmił się Pan, gdy uczynił sąd; w sprawie rąk swoich się złośnik usidlił. Rzecz godna rozmyślania! Sela.

¹⁸Kajti siromak ne bode na veke pozabljen, ubožcev upanje ne pogine za večno.

¹⁸Niepobożni się obrócą do piekła, wszystkie narody, które zapominają Boga.

¹⁹Vstani, o GOSPOD, da se ne šopiri človek umrljivi, sojeni naj bodo narodi pred obličjem tvojim.V strah jih primi, GOSPOD, spoznajo naj narodi, da so umrjoči. (Sela.)

¹⁹Bo nie będzie na wieki zapamiętany ubogi; oczekiwanie nędznych nie zginie na wieki.

²⁰V strah jih primi, GOSPOD, spoznajo naj narodi, da so umrjoči. (Sela.)

²⁰Powstaóże, Panie! niech się nie zmacnia śmiertelny człowiek; a niech narody osądzone będą przed tobą.

²¹Panie! puść na nie strach, aby poznały narody, iż są ludźmi śmiertelnymi.Sela.