¹{Psalm Asafov.} Zares, dober je Bog Izraelu, njim, ki so čistega srca.

¹Me siguri Perëndia është i mirë me Izraelin, me ata që janë të pastër nga zemra.

²Jaz pa – malo da se niso spoteknile noge moje, skoraj nič, da niso izpoddrsnili koraki moji.

²Por, sa për mua, gati gati po më pengoheshin këmbët dhe për pak hapat e mia do të shkisnin.

³Zakaj zavidal sem prevzetnikom, ko sem gledal brezbožnih blagostanje.

³Sepse i kisha zili mburravecët, duke parë mirëqënien e njerëzve të këqij.

⁴Ker ni ga trpljenja do njih smrti, poln zdravja je njih život.

⁴Sepse nuk ka dhembje në vdekjen e tyre, dhe trupi i tyre është i majmë.

⁵Njim se ni truditi kakor drugim smrtnikom, in kakor druge ljudi jih ne tepo nadloge.

⁵Ata nuk po heqin si vdekatarët e tjerë, as pësojnë goditje si njerëzit e tjerë.

⁶Zato jim je ošabnost okrog vratu kot verižica, silovitost jih pokriva kakor obleka.

⁶Prandaj kryelartësia i rrethon si një gjerdan dhe dhuna i mbështjell si një rrobe.

⁷Oči jim gledajo debele iz polti zalite, v domišljavosti srca prestopajo vse meje.

⁷Sytë u dalin jashtë nga dhjami dhe përfytyrimet e çoroditura të zemrës së tyre vërshojnë.

⁸Rogajo se in hudobno govoré o zatiranju, govoré kot vzvišeni nad vse.

⁸Ata tallen dhe kurdisin me pabesi shtypjen, flasin me arrogancë.

⁹Proti nebu dvigajo usta in kar izreče njih jezik, mora veljati na zemlji.

⁹E drejtojnë gojën e tyre kundër qiellit dhe gjuha e tyre përshkon tokën.

¹⁰Zato hiti za njimi njih ljudstvo, in njih nauke srkajo kot vodo obilo.

¹⁰Prandaj njerëzit e tyre kthehen nga ajo anë dhe pijnë me të madhe ujërat e tyre,

¹¹In govoré: Kako naj Bog ve? Ali je pač kaj znanja pri Najvišjem?

¹¹dhe thonë: "Si është e mundur që Perëndia të dijë çdo gjë dhe të ketë njohuri te Shumë i Larti?".

¹²Glejte! ti so brezbožni in, vsekdar živeč brez skrbi, kopičijo bogastvo!

¹²Ja, këta janë të pabesë; megjithatë janë gjithnjë të qetë dhe i shtojnë pasuritë e tyre.

¹³Res, zastonj sem čistil srce svoje in v nedolžnosti umival svoje roke,

¹³Më kot, pra, pastrova zemrën time dhe i lava duart në pafajësinë time.

¹⁴ker sem bil vendarle tepen ves dan, in kazen me je iznova zadela vsako jutro. –

¹⁴Sepse jam goditur tërë ditën dhe jam ndëshkuar çdo mëngjes.

¹⁵Ako bi bil jaz rekel: Govoril bom istotako, glej, nezvest bi bil rodu tvojih otrok.

¹⁵Sikur të kisha thënë: "Do të flas edhe unë kështu", ja, do të kisha mohuar brezin e bijve të tu.

¹⁶Tedaj sem premišljal, da bi to razumel, a pretežavno je bilo očem mojim.

¹⁶Atëherë kërkova ta kuptoj këtë gjë, por ajo m'u duk shumë e vështirë.

¹⁷Dokler nisem stopil v svetišča Boga mogočnega in zagledal njih konca.

¹⁷Deri sa hyra në shenjtoren e Perëndisë dhe mora parasysh fundin e tyre.

¹⁸Zares, na polzka tla si jih postavil, treščiš jih, da bodo v podrtine.

¹⁸Me siguri, ti i vë në vënde të rrëshqitshme dhe kështu i bën që të bien në shkatërrim.

¹⁹Kako so hipoma opustošeni, konec jih je, poginili so v grozah!

¹⁹Si u shkatërruan në një çast! Ata vdiqën të konsumuar nga tmerri!

²⁰So kakor sanje, ko se je zbudil kdo; tako, Gospod, ko se zbudiš, uničiš njih podobo.

²⁰Ashtu si në një ëndërr, kur zgjohesh, kështu edhe ti, o Zot, kur të zgjohesh, do të përbuzësh pamjen e tyre të kotë.

²¹Ko se mi je grenkobe polnilo srce in me je bodlo v ledicah mojih,

²¹Kur zemra ime acarohej dhe e ndjeja veten sikur më shponin nga brenda,

²²tedaj sem bil brezpameten in nisem vedel ničesar, kakor živina sem bil pred teboj.

²²unë isha pa mend dhe pa kuptim; para teje isha si një kafshë.

²³A vendar sem vedno s teboj, ker si me prijel za desnico mojo.

²³Por megjithatë unë jam gjithnjë me ty; ti më ke kapur nga dora e djathtë.

²⁴Po svetu svojem me boš vodil in naposled sprejel v slavo.

²⁴Ti do të më udhëheqësh me këshillën tënde dhe do të më çosh pastaj në lavdi.

²⁵Kdo bi mi bil v nebesih razen tebe? in če tebe imam, se ne veselim ničesar na zemlji.

²⁵Cilin kam në qiell veç teje? Dhe mbi tokë nuk dëshiroj tjetër njeri veç teje.

²⁶Najsi peša meso moje in srce moje – skala srca mojega in delež moj je Bog vekomaj.

²⁶Mishi im dhe zemra ime nuk mund të ligështohen, por Perëndia është kështjella e zemrës sime dhe pjesa ime në përjetësi.

²⁷Ker glej, kateri so daleč od tebe, poginejo; pokončaš ga, kdorkoli se s prešeštvovanjem izneveri tebi.Jaz pa – dobro mi je, da sem blizu Boga; v Gospoda Jehovo stavim pribežališče svoje, da oznanjam vsa dela tvoja.

²⁷Sepse ja, ata që largohen prej teje do të vdesin; ti shkatërron tërë ata që, duke kurvëruar, largohen prej teje.

²⁸Jaz pa – dobro mi je, da sem blizu Boga; v Gospoda Jehovo stavim pribežališče svoje, da oznanjam vsa dela tvoja.

²⁸Por sa për mua, e mira është t'i afrohem Perëndisë; e kam bërë Zotin tim, Zotin, strehën time, për të treguar gjithë veprat e tua.