1(H39-4) ¿Sabes tú el tiempo en que paren las cabras monteses? ¿O miraste tú las ciervas cuando están pariendo?
1A e di ti kohën kur pjellin dhitë e malit apo ke vërejtur vallë pjelljen e drenushave?
2(H39-5) ¿Contaste tú los meses de su preñez, Y sabes el tiempo cuando han de parir?
2A di ti të numërosh muajt kur merr fund barra e tyre, apo njeh ti kohën kur duhet të pjellin?
3(H39-6) Encórvanse, hacen salir sus hijos, Pasan sus dolores.
3Mblidhen dhe pjellin të vegjlit e tyre, duke u dhënë fund kështu dhembjeve të tyre.
4(H39-7) Sus hijos están sanos, crecen con el pasto: Salen y no vuelven á ellas.
4Të vegjlit e tyre bëhen të fortë, rriten jashtë, shkëputen dhe nuk kthehen më pranë tyre.
5(H39-8) ¿Quién echó libre al asno montés, y quién soltó sus ataduras?
5Kush lë të lirë gomarin e egër, kush e ka zgjidhur gomarin e egër,
6(H39-9) Al cual yo puse casa en la soledad, Y sus moradas en lugares estériles.
6të cilit i kam caktuar të rrijë në shkretëtirë dhe tokën e kripur si banesë?
7(H39-10) Búrlase de la multitud de la ciudad: No oye las voces del arriero.
7Ai përçmon zhurmën e qytetit dhe nuk dëgjon britmat e asnjë zotërie.
8(H39-11) Lo oculto de los montes es su pasto, Y anda buscando todo lo que está verde.
8Hapësirat e gjera të maleve janë kullota e tij, dhe ai shkon dhe kërkon çdo gjë që është e gjelbër.
9(H39-12) ¿Querrá el unicornio servirte á ti, Ni quedar á tu pesebre?
9Bualli vallë a pranon të të shërbejë ose të kalojë natën pranë grazhdit tënd?
10(H39-13) ¿Atarás tú al unicornio con su coyunda para el surco? ¿Labrará los valles en pos de ti?
10A mund ta lidhësh vallë buallin me litar që të lërojë tokën në hulli, ose të lesojë luginat pas teje?
11(H39-14) ¿Confiarás tú en él, por ser grande su fortaleza, Y le fiarás tu labor?
11A do t'i kesh besim atij, sepse forca e tij është e madhe, ose do t'ia lësh atij punën tënde?
12(H39-15) ¿Fiarás de él que te tornará tu simiente, Y que la allegará en tu era?
12A do të mbështetesh tek ai për të çuar në shtëpi grurin dhe për ta mbledhur në lëmë?
13(H39-16) ¿Diste tú hermosas alas al pavo real, O alas y plumas al avestruz?
13Krahët e strucit rrahin tërë gaz, por ato nuk janë me siguri krahët dhe pendët e lejlekut.
14(H39-17) El cual desampara en la tierra sus huevos, Y sobre el polvo los calienta,
14Ai në fakt i braktis vezët e tij për tokë dhe i lë të ngrohen në pluhur.
15(H39-18) Y olvídase de que los pisará el pie, Y que los quebrará bestia del campo.
15duke harruar që një këmbë mund t'i shtypë ose një kafshë e fushave mund t'i shkelë.
16(H39-19) Endurécese para con sus hijos, como si no fuesen suyos, No temiendo que su trabajo haya sido en vano:
16I trajton ashpër të vegjlit e tij, sikur të mos ishin të vetët; por lodhja e tij pa asnjë interes është e kotë,
17(H39-20) Porque le privó Dios de sabiduría, Y no le dió inteligencia.
17sepse Perëndia e ka lënë pa dituri dhe nuk i ka dhënë zgjuarsi.
18(H39-21) Luego que se levanta en alto, Búrlase del caballo y de su jinete.
18Por kur ngrihet më këmbë për të ikur, tallet me kalin dhe me kalorësin e tij.
19(H39-22) ¿Diste tú al caballo la fortaleza? ¿Vestiste tú su cerviz de relincho?
19A je ti ai që i ke dhënë forcën kalit dhe ia ke veshur qafën me jele që valëviten?
20(H39-23) ¿Le intimidarás tú como á alguna langosta? El resoplido de su nariz es formidable:
20A je ti ai që e bën të kërcejë si një karkalec? Hingëllima e tij krenare të kall tmerr.
21(H39-24) Escarba la tierra, alégrase en su fuerza, Sale al encuentro de las armas:
21Çukërmon në luginë duke u kënaqur nga forca e tij; sulet në mes të kacafytjes me armë.
22(H39-25) Hace burla del espanto, y no teme, Ni vuelve el rostro delante de la espada.
22Përbuz frikën dhe nuk trembet, as zmbrapset përpara shpatës.
23(H39-26) Contra él suena la aljaba, El hierro de la lanza y de la pica:
23Mbi të kërcet këllëfi i shigjetave, shtiza që vetëtin dhe ushta.
24(H39-27) Y él con ímpetu y furor escarba la tierra, Sin importarle el sonido de la bocina;
24Me zjarr dhe vrull i zhduk distancat dhe nuk qëndron në vend kur bie buria.
25(H39-28) Antes como que dice entre los clarines: Ea! Y desde lejos huele la batalla, el grito de los capitanes, y la vocería.
25Që në dëgjimin e parë të burisë, ai thotë: "Aha"!, dhe e nuhat nga larg betejën, zërin kumbues të kapitenëve dhe britmën e luftës.
26(H39-29) ¿Vuela el gavilán por tu industria, Y extiende hacia el mediodía sus alas?
26Mos vallë për shkak të zgjuarsisë sate ngrihet e fluturon krahathati dhe i hap krahët e tij drejt jugut?
27(H39-30) ¿Se remonta el águila por tu mandamiento, Y pone en alto su nido?
27Éshtë vallë nën komandën tënde që shqiponja ngrihet lart dhe e bën folenë e saj në vende të larta?
28(H39-31) Ella habita y está en la piedra, En la cumbre del peñasco y de la roca.
28Banon mbi shkëmbinj dhe qëndron mbi krepa të rrëpirta.
29(H39-32) Desde allí acecha la comida: Sus ojos observan de muy lejos.
29Nga lart ajo përgjon gjahun dhe sytë e saj vrojtojnë larg.
30(H39-33) Sus pollos chupan la sangre: Y donde hubiere cadáveres, allí está.
30Të vegjlit e saj thithin gjak dhe, ku ka të vrarë, atje ndodhet ajo".