1Atëherë Jobi hapi gojën dhe mallkoi ditën e lindjes së tij.
1After this opened Job his mouth, and cursed his day.
2Kështu Jobi mori fjalën dhe tha:
2And Job answered and said:
3"Humbtë dita në të cilën linda dhe nata që tha: "U ngjiz një mashkull!".
3Let the day perish wherein I was born, And the night which said, There is a man-child conceived.
4Ajo ditë u bëftë terr, mos u kujdesoftë për të Perëndia nga lart, dhe mos shkëlqeftë mbi të drita!
4Let that day be darkness; Let not God from above seek for it, Neither let the light shine upon it.
5E marrshin përsëri terri dhe hija e vdekjes, qëndroftë mbi të një re, furtuna e ditës e tmerroftë!
5Let darkness and the shadow of death claim it for their own; Let a cloud dwell upon it; Let all that maketh black the day terrify it.
6Atë natë e marrtë terri, mos hyftë në ditët e vitit, mos hyftë në llogaritjen e muajve!
6As for that night, let thick darkness seize upon it: Let it not rejoice among the days of the year; Let it not come into the number of the months.
7Po, ajo natë qoftë natë shterpe, mos depërtoftë në të asnjë britmë gëzimi.
7Lo, let that night be barren; Let no joyful voice come therein.
8E mallkofshin ata që mallkojnë ditën, ata që janë gati të zgjojnë Leviathanin.
8Let them curse it that curse the day, Who are ready to rouse up leviathan.
9U errësofshin yjet e muzgut të tij, le të presë dritën; por mos e pastë fare dhe mos paftë ditën që agon,
9Let the stars of the twilight thereof be dark: Let it look for light, but have none; Neither let it behold the eyelids of the morning:
10sepse nuk e mbylli portën e barkut të nënës sime dhe nuk ua fshehu dhembjen syve të mi.
10Because it shut not up the doors of my [mother's] womb, Nor hid trouble from mine eyes.
11Pse nuk vdiqa në barkun e nënës sime? Pse nuk vdiqa sapo dola nga barku i saj?
11Why died I not from the womb? Why did I not give up the ghost when my mother bare me?
12Pse vallë më kanë pritur gjunjët, dhe sisët për të pirë?
12Why did the knees receive me? Or why the breast, that I should suck?
13Po, tani do të dergjesha i qetë, do të flija dhe do të pushoja,
13For now should I have lain down and been quiet; I should have slept; then had I been at rest,
14bashkë me mbretërit dhe me këshilltarët e dheut, që kanë ndërtuar për vete rrënoja të shkretuara,
14With kings and counsellors of the earth, Who built up waste places for themselves;
15ose bashkë me princat që kishin ar ose që mbushën me argjend pallatet e tyre.
15Or with princes that had gold, Who filled their houses with silver:
16Ose pse nuk qeshë si një dështim i fshehur, si fëmijët që nuk e kanë parë kurrë dritën?
16Or as a hidden untimely birth I had not been, As infants that never saw light.
17Atje poshtë të këqinjtë nuk brengosen më, atje poshtë çlodhen të lodhurit.
17There the wicked cease from troubling; And there the weary are at rest.
18Atje poshtë të burgosurit janë të qetë bashkë, dhe nuk e dëgjojnë më zërin e xhelatit.
18There the prisoners are at ease together; They hear not the voice of the taskmaster.
19Atje poshtë ka të vegjël dhe të mëdhenj, dhe skllavi është i lirë nga pronari i tij.
19The small and the great are there: And the servant is free from his master.
20Pse t'i japësh dritë fatkeqit dhe jetën atij që ka shpirtin në hidhërim,
20Wherefore is light given to him that is in misery, And life unto the bitter in soul;
21të cilët presin vdekjen që nuk vjen, dhe e kërkojnë më tepër se thesaret e fshehura;
21Who long for death, but it cometh not, And dig for it more than for hid treasures;
22gëzohen shumë dhe ngazëllojnë kur gjejnë varrin?
22Who rejoice exceedingly, And are glad, when they can find the grave?
23Pse të lindë një njeri rruga e të cilit është fshehur, dhe që Perëndia e ka rrethuar nga çdo anë?
23[Why is light given] to a man whose way is hid, And whom God hath hedged in?
24Në vend që të ushqehem, unë psherëtij, dhe rënkimet e mia burojnë si uji.
24For my sighing cometh before I eat, And my groanings are poured out like water.
25Sepse ajo që më tremb më shumë më bie mbi krye, dhe ajo që më tmerron më ndodh.
25For the thing which I fear cometh upon me, And that which I am afraid of cometh unto me.
26Nuk kam qetësi, nuk kam prehje, por më pushton shqetësimi".
26I am not at ease, neither am I quiet, neither have I rest; But trouble cometh.