¹Atëherë Jobi u përgjigj dhe tha:

¹Then Job answered and said,

²"Ah, sikur dhembja ime të ishte peshuar tërësisht, dhe fatkeqësia ime të vihej bashkë mbi peshoren,

²Oh that my vexation were but weighed, And all my calamity laid in the balances!

³do të ishte me siguri më e rëndë se rëra e detit! Për këtë arsye fjalët e mia nuk u përfillën.

³For now it would be heavier than the sand of the seas: Therefore have my words been rash.

⁴Duke qenë se shigjetat e të Plotfuqishmit janë brenda meje, shpirti im ua pi vrerin; tmerrete Perëndisë janë renditur kundër meje.

⁴For the arrows of the Almighty are within me, The poison whereof my spirit drinketh up: The terrors of God do set themselves in array against me.

⁵Gomari i egër a pëllet vallë përpara barit, ose kau a buluron para forazhit të tij?

⁵Doth the wild ass bray when he hath grass? Or loweth the ox over his fodder?

⁶A hahet vallë një ushqim i amësht pa kripë, apo ka ndonjë farë shije në të bardhën e vezës?

⁶Can that which hath no savor be eaten without salt? Or is there any taste in the white of an egg?

⁷Shpirti im nuk pranon të prekë gjëra të tilla, ato për mua janë si një ushqim i neveritshëm.

⁷My soul refuseth to touch [them]; They are as loathsome food to me.

⁸Ah sikur të mund të kisha atë që kërkoj, dhe Perëndia të më jepte atë që shpresoj!

⁸Oh that I might have my request; And that God would grant [me] the thing that I long for!

⁹Dashtë Perëndia të më shtypë, të shtrijë dorën e tij dhe të më shkatërrojë!

⁹Even that it would please God to crush me; That he would let loose his hand, and cut me off!

¹⁰Kam megjithatë këtë ngushëllim dhe ngazëllehem në dhembjet që nuk po më kursehen, sepse nuk i kam fshehur fjalët e të Shenjtit.

¹⁰And be it still my consolation, Yea, let me exult in pain that spareth not, That I have not denied the words of the Holy One.

¹¹Cila është forca ime që ende të mund të shpresoj, dhe cili është fundi im që të mund ta zgjas jetën time?

¹¹What is my strength, that I should wait? And what is mine end, that I should be patient?

¹²Forca ime a është vallë ajo e gurëve, ose mishi im është prej bronzi?

¹²Is my strength the strength of stones? Or is my flesh of brass?

¹³A s'jam fare pa ndihmë në veten time, dhe a nuk është larguar nga unë dituria?

¹³Is it not that I have no help in me, And that wisdom is driven quite from me?

¹⁴Për atë që është i pikëlluar, miku duhet të tregojë dhembshuri, edhe në qoftë se ai braktis frikën e të Plotfuqishmit.

¹⁴To him that is ready to faint kindness [should be showed] from his friend; Even to him that forsaketh the fear of the Almighty.

¹⁵Por vëllezërit e mi më kanë zhgënjyer si një përrua, si ujërat e përrenjve që zhduken.

¹⁵My brethren have dealt deceitfully as a brook, As the channel of brooks that pass away;

¹⁶Ato turbullohen për shkak të akullit dhe në to fshihet bora,

¹⁶Which are black by reason of the ice, [And] wherein the snow hideth itself:

¹⁷por gjatë stinës së nxehtë ato zhduken; me vapën e verës ato nuk duken më në vendin e tyre.

¹⁷What time they wax warm, they vanish; When it is hot, they are consumed out of their place.

¹⁸Ato gjarpërojnë në shtigjet e shtretërve të tyre; futen në shketëtirë dhe mbarojnë.

¹⁸The caravans [that travel] by the way of them turn aside; They go up into the waste, and perish.

¹⁹Karvanet e Temas i kërkojnë me kujdes, udhëtarët e Shebës kanë shpresa tek ata,

¹⁹The caravans of Tema looked, The companies of Sheba waited for them.

²⁰por ata mbeten të zhgënjyer megjithë shpresat e tyre; kur arrijnë aty mbeten të hutuar.

²⁰They were put to shame because they had hoped; They came thither, and were confounded.

²¹Tani për mua ju jeni e njëjta gjë, shikoni tronditjen time të thellë dhe keni frikë.

²¹For now ye are nothing; Ye see a terror, and are afraid.

²²A ju kam thënë vallë: "Më jepni diçka" o "më bëni një dhuratë nga pasuria juaj",

²²Did I say, Give unto me? Or, Offer a present for me of your substance?

²³ose "liromëni nga duart e armikut", ose "më shpengoni nga duart e personave që përdorin dhunën"?

²³Or, Deliver me from the adversary's hand? Or, Redeem me from the hand of the oppressors?

²⁴Më udhëzoni, dhe do të hesht; më bëni të kuptoj ku kam gabuar.

²⁴Teach me, and I will hold my peace; And cause me to understand wherein I have erred.

²⁵Sa të frytshme janë fjalët e drejta! Por çfarë provojnë argumentet tuaja?

²⁵How forcible are words of uprightness! But your reproof, what doth it reprove?

²⁶Mos keni ndërmend vallë të qortoni ashpër fjalët e mia dhe fjalimet e një të dëshpëruari, që janë si era?

²⁶Do ye think to reprove words, Seeing that the speeches of one that is desperate are as wind?

²⁷Ju do të hidhnit në short edhe një jetim dhe do të hapnit një gropë për mikun tuaj.

²⁷Yea, ye would cast [lots] upon the fatherless, And make merchandise of your friend.

²⁸Por tani pranoni të më shikoni, sepse nuk do të gënjej para jush.

²⁸Now therefore be pleased to look upon me; For surely I shall not lie to your face.

²⁹Ndërroni mendim, ju lutem, që të mos bëhet padrejtësi! Po, ndërroni mendim, sepse bëhet fjalë për drejtësinë time.

²⁹Return, I pray you, let there be no injustice; Yea, return again, my cause is righteous.

³⁰A ka vallë paudhësi në gjuhën time apo qiellza ime nuk i dallon më ligësitë?".

³⁰Is there injustice on my tongue? Cannot my taste discern mischievous things?