1Atëherë Jobi hapi gojën dhe mallkoi ditën e lindjes së tij.
1Seejärel avas Iiob suu ja needis oma sündimispäeva.
2Kështu Jobi mori fjalën dhe tha:
2Ja Iiob hakkas rääkima ning ütles:
3"Humbtë dita në të cilën linda dhe nata që tha: "U ngjiz një mashkull!".
3'Kadugu see päev, mil ma sündisin, ja see öö, mil öeldi: 'Poeglaps on eostunud!'
4Ajo ditë u bëftë terr, mos u kujdesoftë për të Perëndia nga lart, dhe mos shkëlqeftë mbi të drita!
4Muutugu pimeduseks see päev; ärgu hooligu temast Jumal ülal ja ärgu paistku temale valgust!
5E marrshin përsëri terri dhe hija e vdekjes, qëndroftë mbi të një re, furtuna e ditës e tmerroftë!
5Nõudku teda pimedus ja surmavari, pilved lasugu ta peal, kohutagu teda päeva pimendused!
6Atë natë e marrtë terri, mos hyftë në ditët e vitit, mos hyftë në llogaritjen e muajve!
6See öö - võtku teda pilkane pimedus! Ärgu ta seltsigu aasta päevadega, kuude hulka ta ärgu tulgu!
7Po, ajo natë qoftë natë shterpe, mos depërtoftë në të asnjë britmë gëzimi.
7Vaata, see öö jäägu viljatuks, ärgu olgu tal hõiskamist!
8E mallkofshin ata që mallkojnë ditën, ata që janë gati të zgjojnë Leviathanin.
8Vandugu teda päevaneedjad, kes on valmis Leviatanit äratama!
9U errësofshin yjet e muzgut të tij, le të presë dritën; por mos e pastë fare dhe mos paftë ditën që agon,
9Pimenegu ta puhtetähed, oodaku ta valgust, mis ei tule, ärgu saagu ta näha koidukiiri,
10sepse nuk e mbylli portën e barkut të nënës sime dhe nuk ua fshehu dhembjen syve të mi.
10sellepärast et ta ei sulgenud mu emaihu ust ega varjanud vaeva mu silma eest.
11Pse nuk vdiqa në barkun e nënës sime? Pse nuk vdiqa sapo dola nga barku i saj?
11Miks ma ei surnud emakotta, üsast välja tulles ei heitnud hinge?
12Pse vallë më kanë pritur gjunjët, dhe sisët për të pirë?
12Miks võtsid põlved mind vastu ja miks olid rinnad, et sain imeda?
13Po, tani do të dergjesha i qetë, do të flija dhe do të pushoja,
13Tõesti, ma oleksin nüüd maganud ja mul oleks olnud rahu; oleksin siis uinunud, mul oleks puhkus
14bashkë me mbretërit dhe me këshilltarët e dheut, që kanë ndërtuar për vete rrënoja të shkretuara,
14koos kuningate ja maanõunikega, kes ehitasid endile hauamärgid,
15ose bashkë me princat që kishin ar ose që mbushën me argjend pallatet e tyre.
15või koos vürstidega, kellel oli kulda, kes täitsid oma kojad hõbedaga.
16Ose pse nuk qeshë si një dështim i fshehur, si fëmijët që nuk e kanë parë kurrë dritën?
16Või miks ma ei olnud nagu varjatud nurisünnitis, nagu lapsukesed, kes päevavalgust ei saa näha?
17Atje poshtë të këqinjtë nuk brengosen më, atje poshtë çlodhen të lodhurit.
17Seal jätavad õelad ässituse ja seal saavad väsinud puhata,
18Atje poshtë të burgosurit janë të qetë bashkë, dhe nuk e dëgjojnë më zërin e xhelatit.
18seal on kõik vangid muretud: nad ei kuule enam sundija häält.
19Atje poshtë ka të vegjël dhe të mëdhenj, dhe skllavi është i lirë nga pronari i tij.
19Seal on pisike ja suur ühesugused ja ori on vaba oma isandast.
20Pse t'i japësh dritë fatkeqit dhe jetën atij që ka shpirtin në hidhërim,
20Miks antakse valgust vaevatule ja elu neile, kelle hing on kibestunud,
21të cilët presin vdekjen që nuk vjen, dhe e kërkojnë më tepër se thesaret e fshehura;
21kes ootavad surma, mis ei tule, ent kes otsivad seda enam kui varandust,
22gëzohen shumë dhe ngazëllojnë kur gjejnë varrin?
22kes hõiskavad juubeldades ja on rõõmsad, kui nad leiavad haua?
23Pse të lindë një njeri rruga e të cilit është fshehur, dhe që Perëndia e ka rrethuar nga çdo anë?
23Miks antakse valgust mehele, kelle tee on varjul, kellele Jumal igast küljest on pannud takistusi?
24Në vend që të ushqehem, unë psherëtij, dhe rënkimet e mia burojnë si uji.
24Sest ohkamine on mulle leivaks ja mu kaebed voolavad nagu vesi.
25Sepse ajo që më tremb më shumë më bie mbi krye, dhe ajo që më tmerron më ndodh.
25Sest see, mille ees ma tundsin hirmu, tuli mulle kätte, ja mida ma kartsin, see tabas mind.
26Nuk kam qetësi, nuk kam prehje, por më pushton shqetësimi".
26Ei ole mul rahu, ei vaikust ega hingamist, küll aga on tulnud rahutus.'