1O Zot, sa të shumtë janë armiqtë e mi! Shumë ngrihen kundër meje.
1Taaveti laul, kui ta oma poja Absalomi eest põgenes:
2Shumë thonë për mua: "Nuk ka shpëtim për të pranë Perëndisë". (Sela)
2Issand, kui palju on mul vaenlasi, palju on neid, kes tõusevad mu vastu.
3Por ti, o Zot, je një mburoje rreth meje; ti je lavdia ime dhe ai më larton kokën.
3Paljud ütlevad mu hingele: 'Ei ole temal päästet Jumalas!' Sela.
4Me zërin tim i thirra Zotit dhe ai m'u përgjigj nga mali i tij i shenjtë. (Sela)
4Aga sina, Issand, oled kilbiks mu ees, minu au, sa tõstad mu pea üles.
5Unë rashë e fjeta; pastaj u zgjova, sepse Zoti më përkrah.
5Oma häälega ma hüüan Issanda poole ja ta vastab minule oma pühalt mäelt. Sela.
6Unë do të kem frikë nga mizëri njerëzish që kanë fushuar rreth e qark kundër meje.
6Ma heitsin maha ja uinusin; ma ärkasin unest, sest Issand toetab mind.
7Çohu, o Zot, më shpëto, o Perëndia im; sepse ti i ke goditur tërë armiqtë e mi në nofull; u ke thyer dhëmbët të pabesëve.
7Ei ma karda rahva musttuhandeid, kes igalt poolt on endid seadnud minu vastu.
8Shpëtimi i përket Zotit, bekimi yt qoftë mbi popullin tënd. (Sela)
8Tõuse, Issand, päästa mind, mu Jumal! Sest kõiki mu vaenlasi oled sa löönud vastu lõugu, sa oled murdnud õelate hambad.
9Issanda käes on pääste. Su rahvale tulgu sinu õnnistus! Sela.