¹Dëgjoni gjithë popujt, vini veshin, o banorë të botës,

¹Laulujuhatajale: Korahi laste laul.

²qofshin njerëz të popullit dhe fisnikë, të pasur dhe të varfër tok.

²Kuulge seda, kõik rahvad! Pange tähele, kõik maailma elanikud,

³Nga goja ime do të dalin fjalë diturie dhe kredhja në mendime e zemrës sime do të sjellë mirëkuptim.

³nii alamad kui ülemad, üheskoos rikas ja vaene!

⁴Unë do ta ndjek një proverb, do ta paraqes enigmën time me harpë.

⁴Mu suu räägib tarkusesõnu ja mu südame mõte sügavat tunnetust.

⁵Pse duhet të kem frikë nga ditët e fatkeqësisë, kur më rrethon ligësia e kundërshtarëve të mi,

⁵Ma pööran oma kõrva tähendamissõna poole ja teen kandlega avalikuks oma mõistatuse.

⁶ata që kanë besim në pasuritë e tyre dhe mburren me bollëkun e pasurisë së tyre?

⁶Miks ma peaksin kartma kurjal ajal, kui mind ümbritsevad mu tagakiusajate pahateod,

⁷Asnjeri nuk mund të shpengojë kurrsesi vëllanë e tij, as t'i japë Perëndisë çmimin e shpengimit të tij,

⁷kes loodavad oma varanduse peale ja kiitlevad oma suurest rikkusest?

⁸sepse shpengimi i shpirtit të tij është shumë i shtrenjtë, dhe çmimi i saj nuk do të mjaftonte kurrë,

⁸Ükski ei või venna eest anda luna ega tema eest maksta Jumalale lunastushinda,

⁹për të bërë që ai të jetojë përjetë dhe të mos shohë gropën.

⁹sest nende hinge luna on liiga kallis ja peab jääma igavesti tasumata selleks,

¹⁰Në fakt të gjithë shohin që njerëzit e urtë vdesin dhe që po në atë mënyrë vdesin njerëzit e pamend a mendjeshkurtër, duke ua lënë të tjerëve pasuritë e tyre.

¹⁰et keegi ei jääks elama lõppemata ega näekski hauda.

¹¹Me mendjen e tyre ata pandehin se shtëpitë e tyre do të qëndrojnë për gjithnjë, që banesat e tyre janë të përjetshme; dhe kështu u vënë tokave emrin e tyre.

¹¹Sest nähakse ju, et targad surevad, albid ja sõgedad saavad üheskoos otsa ning jätavad oma varanduse teistele.

¹²Megjithatë edhe njeriu që jeton në mes të pasurive nuk e ka të gjatë; ai është njëlloj si kafshët që mbarojnë.

¹²Nad arvavad, et nende kojad jäävad igaveseks, nende asulad põlvest põlve; nad on oma nimede järgi nimetanud maakohti.

¹³Kjo është sjellja e njerëzve pa mend dhe e atyre që u shkojnë dhe miratojnë fjalimet e tyre. (Sela)

¹³Ent inimene toreduses ei jää püsima, ta on loomade sarnane, kellele tehakse ots.

¹⁴Shtyhen si dele në drejtim të Sheolit; vdekja do t'i përpijë dhe në mëngjes njerëzit e drejtë do të sundojnë mbi ta. Luksi i tyre do të marrë fund në Sheol, larg banesës së tyre.

¹⁴See on nende tee, kes loodavad iseendi peale, ja nende järglaste tee, kellele meeldivad nende kõned.

¹⁵Por Perëndia im do ta shpengojë shpirtin tim nga pushteti i Sheolit, sepse ai do të më pranojë. (Sela)

¹⁵Nagu lambakari pannakse nad kinni surmavalda, surm on neile karjaseks, ja õiglased saavad hommikul nende valitsejaks; surmavald kulutab ära nende kuju, neile ei jää eluaset.

¹⁶Mos kij frikë kur dikush pasurohet, kur lavdia e shtëpisë së tij rritet,

¹⁶Kuid Jumal lunastab mu hinge surmavalla käest, sest ta võtab mu vastu. Sela.

¹⁷sepse kur do të vdesë, nuk do të marrë asgjë me vete; lavdia e tij nuk do të zbresë pas tij.

¹⁷Ära karda, kui keegi rikastub, kui tema koja au saab suureks!

¹⁸Edhe në se në jetë e ndjente veten të lumtur (në fakt njerëzia të lavdëron kur pasurohesh),

¹⁸Sest oma surma ei võta ta midagi kaasa, tema au ei järgne talle.

¹⁹ai do të arrijë brezin e etërve të tij, që nuk do ta shohin kurrë më dritën.

¹⁹Kui tema ka kiidab oma hinge õnnelikuks oma elus ja teised kiidavad sind, et sa teed enesele hea elu,

²⁰Njeriu që jeton në mes të pasurive pa pasur gjykim është njëlloj si kafshët që zhduken.

²⁰lähed sa siiski oma esiisade sugupõlve juurde, kes iialgi ei saa näha valgust.

²¹Inimene toreduses, kui tal pole arusaamist, on loomade sarnane, kellele tehakse ots.