1Atëherë Jobi u përgjigj dhe tha:
1Então Jó respondeu, dizendo:
2"Gjëra të tilla kam dëgjuar shumë! Të gjithë ju jeni ngushëllues të mërzitshëm!
2Tenho ouvido muitas coisas como essas; todos vós sois consoladores molestos.
3Kur do të marrin fund fjalimet tuaja boshe? Ose çfarë të shtyn të përgjigjesh?
3Não terão fim essas palavras de vento? Ou que é o que te provoca, para assim responderes?
4Edhe unë mund të flisja si ju, po të ishit ju në vendin tim; do të mund të radhitja fjalë kundër jush duke tundur kokën time kundër jush.
4Eu também poderia falar como vós falais, se vós estivésseis em meu lugar; eu poderia amontoar palavras contra vós, e contra vós menear a minha cabeça;
5Por do t'ju jepja kurajo me gojën time dhe ngushëllimi i buzëve të mia do ta lehtësonte dhembjen tuaj.
5poderia fortalecer-vos com a minha boca, e a consolação dos meus lábios poderia mitigar a vossa dor.
6Në rast se flas, dhembja ime nuk pakësohet, në qoftë se nuk flas më, çfarë lehtësimi kam?
6Ainda que eu fale, a minha dor naõ se mitiga; e embora me cale, qual é o meu alívio?
7Por tani ai më ka çuar në pikën e fundit të forcave të mia. Ti ke shkatërruar tërë familjen time;
7Mas agora, ó Deus, me deixaste exausto; assolaste toda a minha companhia.
8më ke mbuluar me rrudha dhe kjo dëshmon kundër meje, dobësia ime ngrihet dhe dëshmon kundër meje.
8Tu me emagreceste, e isso constitui uma testemunha contra mim; contra mim se levanta a minha magreza, e o meu rosto testifica contra mim.
9Zemërimi i tij më grin dhe më përndjek, kërcëllin dhëmbët kundër meje; Armiku im mpreh shikimin mbi mua.
9Na sua ira ele me despedaçou, e me perseguiu; rangeu os dentes contra mim; o meu adversário aguça os seus olhos contra mim.
10Duke hapur gojën e tyre kundër meje, ata më godasin me përçmim mbi faqet, mblidhen tok kundër meje.
10Os homens abrem contra mim a boca; com desprezo me ferem nas faces, e contra mim se ajuntam � uma.
11Perëndia më ka dhënë në duart e të pabesëve, më ka dorëzuar në duart e njerëzve të këqij.
11Deus me entrega ao ímpio, nas mãos dos iníquos me faz cair.
12Jetoja i qetë, por ai më shkatërroi, më kapi për qafe dhe më bëri copë-copë, dhe më shndërroi në objekt goditjeje.
12Descansado estava eu, e ele me quebrantou; e pegou-me pelo pescoço, e me despedaçou; colocou-me por seu alvo;
13Harkëtarët e tij më rrethojnë në çdo anë, më shpon pa mëshirë veshkat, derdh për tokë vrerin tim.
13cercam-me os seus flecheiros. Atravessa-me os rins, e não me poupa; derrama o meu fel pela terra.
14Ai më sulmon vazhdimisht me forcë, më sulet si një luftëtar.
14Quebranta-me com golpe sobre golpe; arremete contra mim como um guerreiro.
15kam qepur një grathore mbi lëkurën time, e kam ulur ballin tim në pluhur,
15Sobre a minha pele cosi saco, e deitei a minha glória no pó.
16Fytyra ime është e kuqe nga të qarat dhe mbi qepallat e mia po zë vend hija e vdekjes,
16O meu rosto todo está inflamado de chorar, e há sombras escuras sobre as minhas pálpebras,
17megjithëse nuk ka asnjë dhunë në duart e mia, dhe lutja ime është e pastër.
17embora não haja violência nas minhas maos, e seja pura a minha oração.
18O tokë, mos e mbulo gjakun tim, dhe britma ime mos gjeftë asnjë vend qetësimi.
18ó terra, não cubras o meu sangue, e não haja lugar em que seja abafado o meu clamor!
19Që tani, ja, dëshmitari im është në qiell, garanti im është lart.
19Eis que agora mesmo a minha testemunha está no céu, e o meu fiador nas alturas.
20Shokët e mi më përqeshin, por sytë e mi derdhin lotë përpara Perëndisë.
20Os meus amigos zombam de mim; mas os meus olhos se desfazem em lágrimas diante de Deus,
21Le të përkrahë ai arsyetimet e njeriut pranë Perëndisë, ashtu si bën njeriu me fqinjin e tij.
21para que ele defenda o direito que o homem tem diante de Deus e o que o filho do homem tem perante, o seu proximo.
22Do të kalojnë në të vërtetë edhe pak vjet akoma dhe unë do të shkoj pastaj në një rrugë pa kthim.
22Pois quando houver decorrido poucos anos, eu seguirei o caminho por onde não tornarei.