¹"Tani përkundrazi më të rinjtë se unë më përqeshin, ata që etërit e tyre nuk do të kishin pranuar t'i vija midis qenve të kopesë sime.

¹Mas agora zombam de mim os de menos idade do que eu, cujos pais teria eu desdenhado de pôr com os cães do meu rebanho.

²Fundja, për çfarë do të më shërbente forca e duarve të tyre? Fuqia e tyre është shkatërruar.

²Pois de que me serviria a força das suas mãos, homens nos quais já pereceu o vigor?

³Të sfilitur nga mizerja dhe nga uria, ikin natën në shketëtirën e shkretuar dhe shterpë,

³De míngua e fome emagrecem; andam roendo pelo deserto, lugar de ruínas e desolação.

⁴duke shkulur bar të hidhur pranë gëmushave dhe rrënjë gjineshtre për ushqimin e tyre.

⁴Apanham malvas junto aos arbustos, e o seu mantimento são as raízes dos zimbros.

⁵Janë përzënë nga mjediset prej njerëzve që ulërijnë prapa tyre si të ishin vjedhës.

⁵São expulsos do meio dos homens, que gritam atrás deles, como atrás de um ladrão.

⁶Janë të detyruar të jetojnë në skërkat e luginave, në shpellat e tokës dhe midis shkëmbinjve;

⁶Têm que habitar nos desfiladeiros sombrios, nas cavernas da terra e dos penhascos.

⁷ulërijnë midis kaçubeve dhe shtrëngohen bashkë nën ferrishtat;

⁷Bramam entre os arbustos, ajuntam-se debaixo das urtigas.

⁸njerëz budallenj, po, njerëz pa vlerë, të dëbuar nga vendi i tyre.

⁸São filhos de insensatos, filhos de gente sem nome; da terra foram enxotados.

⁹Tani jam bërë kënga e tyre e talljes, po, jam bërë gazi i tyre.

⁹Mas agora vim a ser a sua canção, e lhes sirvo de provérbio.

¹⁰Kanë tmerr nga unë, rrinë larg meje dhe nuk ngurrojnë të më pështyjnë në fytyrë.

¹⁰Eles me abominam, afastam-se de mim, e no meu rosto não se privam de cuspir.

¹¹Meqenëse Perëndia ka lëshuar disi litarin e çadrës sime dhe më ka poshtëruar, ata kanë thyer çdo fre para meje.

¹¹Porquanto Deus desatou a minha corda e me humilhou, eles sacudiram de si o freio perante o meu rosto.

¹²Këta zuzarë çohen në të djathtën time, i shtyjnë larg këmbët e mia dhe përgatitin kundër meje rrugët që të më shkatërrojnë.

¹²ë direita levanta-se gente vil; empurram os meus pés, e contra mim erigem os seus caminhos de destruição.

¹³Prishin rrugën time, keqësojnë fatkeqësinë time, megjithëse askush nuk i ndihmon.

¹³Estragam a minha vereda, promovem a minha calamidade; não há quem os detenha.

¹⁴Afrohen si nëpërmjet një të çare të madhe, sulen kundër meje si një stuhi.

¹⁴Vêm como por uma grande brecha, por entre as ruínas se precipitam.

¹⁵Më sulmojnë tmerre; gjuajnë nderin tim si era, dhe begatia ime zhdavaritet si një re.

¹⁵Sobrevieram-me pavores; é perseguida a minha honra como pelo vento; e como nuvem passou a minha felicidade.

¹⁶Unë shkrihem përbrenda, dhe ditët e hidhërimit më kanë pushtuar.

¹⁶E agora dentro de mim se derrama a minha alma; os dias da aflição se apoderaram de mim.

¹⁷Natën ndjej sikur më shpojnë kockat, dhe dhembjet më brejnë pa pushim.

¹⁷De noite me são traspassados os ossos, e o mal que me corrói não descansa.

¹⁸Nga dhuna e madhe rrobat e mia deformohen, më shtrëngojnë përreth si jaka e mantelit tim.

¹⁸Pela violência do mal está desfigurada a minha veste; como a gola da minha túnica, me aperta.

¹⁹Ai më ka hedhur në baltë dhe jam bërë si pluhuri dhe hiri,

¹⁹Ele me lançou na lama, e fiquei semelhante ao pó e � cinza.

²⁰Unë të bërtas ty, dhe ti nuk më përgjigjesh; të rri përpara, por ti rri duke më shikuar.

²⁰Clamo a ti, e não me respondes; ponho-me em pé, e não atentas para mim.

²¹Je bërë mizor me mua; më përndjek me fuqinë e dorës sate.

²¹Tornas-te cruel para comigo; com a força da tua mão me persegues.

²²Më ngre lart mbi erën, bën që të eci kaluar mbi të dhe më zhduk në stuhi.

²²Levantas-me sobre o vento, fazes-me cavalgar sobre ele, e dissolves-me na tempestade.

²³E di në të vërtetë që ti më çon në vdekje, në shtëpinë ku mblidhen gjithë të gjallët.

²³Pois eu sei que me levarás � morte, e � casa do ajuntamento destinada a todos os viventes.

²⁴me siguri nuk do ta shtrijë dorën e tij te varri, megjithëse në fatkeqësinë e tij bërtet për të kërkuar ndihmë.

²⁴Contudo não estende a mão quem está a cair? ou não clama por socorro na sua calamidade?

²⁵A nuk kam qarë vallë për atë që ishte në fatkeqësi, dhe a nuk jam hidhëruar për të varfrin?

²⁵Não chorava eu sobre aquele que estava aflito? ou não se angustiava a minha alma pelo necessitado?

²⁶Kur prisja të mirën, erdhi e keqja; kur prisja dritën, erdhi errësira.

²⁶Todavia aguardando eu o bem, eis que me veio o mal, e esperando eu a luz, veio a escuridão.

²⁷Zorrët e mia ziejnë pa pushim, kanë ardhur për mua ditë vuajtjesh.

²⁷As minhas entranhas fervem e não descansam; os dias da aflição me surpreenderam.

²⁸Shkoj rreth e qark i nxirë, krejt, por jo nga dielli; ngrihem në kuvend dhe bërtas për të kërkuar ndihmë.

²⁸Denegrido ando, mas não do sol; levanto-me na congregação, e clamo por socorro.

²⁹Jam bërë vëlla me çakallin dhe shok me strucin.

²⁹Tornei-me irmão dos chacais, e companheiro dos avestruzes.

³⁰Lëkura ime që më mbulon është nxirë dhe kockat e mia digjen nga nxehtësia.

³⁰A minha pele enegrece e se me cai, e os meus ossos estão queimados do calor.

³¹Qestja ime shërben vetëm për vajtime dhe flauti im për tinguj vajtues.

³¹Pelo que se tornou em pranto a minha harpa, e a minha flauta em voz dos que choram.