1Atëherë Jobi hapi gojën dhe mallkoi ditën e lindjes së tij.
1Potom otvoril Job svoje ústa a zlorečil svojmu dňu.
2Kështu Jobi mori fjalën dhe tha:
2A tak odpovedal Job a riekol:
3"Humbtë dita në të cilën linda dhe nata që tha: "U ngjiz një mashkull!".
3Oj, aby bol zahynul deň, v ktorom som sa narodil, a noc, ktorá povedala: Chlapča sa počalo.
4Ajo ditë u bëftë terr, mos u kujdesoftë për të Perëndia nga lart, dhe mos shkëlqeftë mbi të drita!
4Nech sa obráti ten deň na tmu; nech sa nepýta po ňom Bôh s hora, ani nech nezasvieti naň svetlosť;
5E marrshin përsëri terri dhe hija e vdekjes, qëndroftë mbi të një re, furtuna e ditës e tmerroftë!
5nech si ho vymenia tma a tôňa smrti, nech prebýva na ňom mrákava, a nech ho predesia čierňavy dňa!
6Atë natë e marrtë terri, mos hyftë në ditët e vitit, mos hyftë në llogaritjen e muajve!
6Nech ta soberie tú noc mrákota; nech nie je pripojená ku dňom roku, nech nevojde do počtu mesiacov!
7Po, ajo natë qoftë natë shterpe, mos depërtoftë në të asnjë britmë gëzimi.
7Hľa, aby tá noc bola bývala neplodnou, aby nebolo prišlo do nej plesanie!
8E mallkofshin ata që mallkojnë ditën, ata që janë gati të zgjojnë Leviathanin.
8Nech ju prekľajú tí, ktorí zlorečia dňu, hotoví zobudiť leviatána!
9U errësofshin yjet e muzgut të tij, le të presë dritën; por mos e pastë fare dhe mos paftë ditën që agon,
9Nech sa zatmejú hviezdy jej šera, aby čakajúc na svetlo nedočkala sa ho ani nech neuvidí mihalníc rannej zory,
10sepse nuk e mbylli portën e barkut të nënës sime dhe nuk ua fshehu dhembjen syve të mi.
10pretože nezavrela dverí môjho materinského života, aby bola zastrela trápenie od mojich očí.
11Pse nuk vdiqa në barkun e nënës sime? Pse nuk vdiqa sapo dola nga barku i saj?
11Prečo som nezomrel, prv ako som sa narodil alebo vyjdúc zo života matky prečo som nezhynul?
12Pse vallë më kanë pritur gjunjët, dhe sisët për të pirë?
12Prečo ma kedy vzali na kolená a prečo na prsia, aby som ich požíval?
13Po, tani do të dergjesha i qetë, do të flija dhe do të pushoja,
13Lebo teraz by som ležal a odpočíval, spal by som a mal by som pokoj,
14bashkë me mbretërit dhe me këshilltarët e dheut, që kanë ndërtuar për vete rrënoja të shkretuara,
14s kráľmi a radcami zeme, ktorí si staväli pustiny,
15ose bashkë me princat që kishin ar ose që mbushën me argjend pallatet e tyre.
15alebo s kniežatami, ktoré maly zlato a ktoré naplňovaly svoje domy striebrom.
16Ose pse nuk qeshë si një dështim i fshehur, si fëmijët që nuk e kanë parë kurrë dritën?
16Alebo prečo som nebol jako nedochôdča, skryté, jako nemluvňatá, ktoré nevidely svetla?
17Atje poshtë të këqinjtë nuk brengosen më, atje poshtë çlodhen të lodhurit.
17Tam prestávajú bezbožníci zúriť, a tam odpočívajú tí, ktorí ustali v sile od práce.
18Atje poshtë të burgosurit janë të qetë bashkë, dhe nuk e dëgjojnë më zërin e xhelatit.
18Tam sú spolu bezpeční i väzni, nepočujú hlasu pohoniča.
19Atje poshtë ka të vegjël dhe të mëdhenj, dhe skllavi është i lirë nga pronari i tij.
19Malý a veľký sú tam rovní, a sluha je tam prostý svojho pána.
20Pse t'i japësh dritë fatkeqit dhe jetën atij që ka shpirtin në hidhërim,
20Načo dáva Bôh utrápenému svetlo a život, tým, ktorí majú horkosť v duši?!
21të cilët presin vdekjen që nuk vjen, dhe e kërkojnë më tepër se thesaret e fshehura;
21Ktorí očakávajú na smrť, a niet jej, hoci ju hľadajú viac ako skrytých pokladov?
22gëzohen shumë dhe ngazëllojnë kur gjejnë varrin?
22Ktorí by sa radovali, až by plesali, veselili by sa, keby našli hrob?
23Pse të lindë një njeri rruga e të cilit është fshehur, dhe që Perëndia e ka rrethuar nga çdo anë?
23Načo to dáva Bôh človekovi, ktorého cesta je skrytá, a ktorého Bôh ohradil plotom z tŕnia?
24Në vend që të ushqehem, unë psherëtij, dhe rënkimet e mia burojnë si uji.
24Lebo pred mojím pokrmom prichádza moje vzdychanie, a moje revania sa rozlievajú ako voda,
25Sepse ajo që më tremb më shumë më bie mbi krye, dhe ajo që më tmerron më ndodh.
25pretože to, čoho som sa strachoval, ma nadišlo, a to, čoho som sa obával, prišlo na mňa.
26Nuk kam qetësi, nuk kam prehje, por më pushton shqetësimi".
26Nebol som hriešne ubezpečený ani som nemal pokoja ani som neodpočíval, a jednako prišla pohroma.