¹Atëherë Jobi u përgjigj dhe tha:

¹Zase odpovedal Job a riekol:

²"Po, unë e di që është kështu, por si mund të jetë i drejtë njeriu përpara Perëndisë?

²Áno, je pravda, viem, že je tak; lebo veď ako by mohol byť smrteľný človek spravedlivý pred silným Bohom?

³Në rast se dikush dëshiron të diskutojë me të, nuk mund t'i përgjigjet veçse një herë mbi një mijë.

³Keby sa chcel s ním pravotiť, neodpovie mu na jedno z tisíc.

⁴Perëndia është i urtë nga zemra dhe i fuqishëm nga forca, kush, pra, u fortësua kundër tij dhe i shkoi mbarë?

⁴Je múdreho srdca a premocný v sile. Kde kedy sa zatvrdil niekto proti nemu a mal pokoj?!

⁵Ai vendos malet dhe ato nuk e dijnë që ai i përmbys në zemërimin e tij.

⁵On, ktorý prenáša vrchy, a nevedia, že ich podvracia vo svojom hneve;

⁶Ai e tund dheun nga vendi i tij, dhe kollonat e tij dridhen.

⁶ktorý pohybuje zem s jej miesta, takže sa trasie, a jej stĺpy sa chvejú;

⁷Urdhëron diellin, dhe ai nuk lind, dhe vulos yjet.

⁷ktorý keď zakáže slnku, nevyjde, a zapečaťuje hviezdy;

⁸I vetëm shpalos qiejt dhe ecën mbi valët e larta të detit.

⁸ktorý sám rozťahuje nebesia a šliape po výšinách mora;

⁹Ka bërë Arushën dhe Orionin, Plejadat dhe krahinat e jugut.

⁹ktorý učinil Arktúra, Oriona a Kuriatka i komory juhu;

¹⁰Ai bën gjëra të mëdha dhe që nuk mund të hetohen, po, mrekulli të panumërta.

¹⁰ktorý činí veliké veci nevyzpytateľné a prepodivné a tak mnohé, že im neni počtu.

¹¹Ja, më kalon afër dhe nuk e shoh, kalon tutje dhe nuk e kuptoj.

¹¹Hľa, ide popri mne, a nevidím toho; ta ide pomimo, a ja ho nepozorujem.

¹²Ja, ai kap gjahun dhe kush mund t'ia rimarrë? Kush mund t'i thotë: "Çfarë po bën?".

¹²Hľa, jestli uchvatne, kto mu rozkáže, aby navrátil? Kto mu povie: Čo to robíš?

¹³Perëndia nuk e tërheq zemërimin e tij; poshtë tij përkulen ndihmësit e Rahabit.

¹³Bôh neodvráti svojho hnevu; pod neho sa zohnú pomocníci Rahaba.

¹⁴Si mund t'i përgjigjem, pra, dhe të zgjedh fjalët e mia për të diskutuar me të?

¹⁴A jako by som mu tedy ja mohol odpovedať, aké by som si vybral svoje slová, aby som mohol s ním hovoriť?!

¹⁵Edhe sikur të kisha të drejtë, nuk do të kisha mundësi t'i përgjigjem, por do t'i kërkoja mëshirë gjyqtarit tim.

¹⁵Ktorému, i keby som bol spravedlivý, neodpoviem; svojho sudcu budem pokorne prosiť o milosť.

¹⁶Në rast se unë e thërres dhe ai më përgjigjet, nuk mund të besoj akoma se e ka dëgjuar zërin tim,

¹⁶Keby som volal, a ozval by sa mi, neuveril by som, že uslyšal môj hlas,

¹⁷ai, që më godet me furtunën, dhe i shumëzon plagët e mia pa shkak.

¹⁷on, ktorý ma zdrtil víchricou a rozmnožil moje rany bez príčiny.

¹⁸Nuk më lë të marr frymë, përkundrazi më mbush me hidhërime.

¹⁸Nedá mi oddýchnuť si, ale ma sýti horkosťami.

¹⁹Edhe në qoftë se bëhet fjalë për forcën, ja, ai është i fuqishëm; por sa për gjykimin, kush do të më caktojë një ditë për t'u paraqitur?

¹⁹Ak ide o silu mocného, riekne: Hľa, tu! Alebo ak o súd, povie: Kto mi stanoví deň?

²⁰Edhe sikur të isha i drejtë, vetë të folurit tim do të më dënonte; edhe sikur të isha i ndershëm, ai do të provonte se jam i çoroditur.

²⁰Keby som sa robil spravedlivým, odsúdia ma moje vlastné ústa, a keby bezúhonným, dokáže mi, že som prevrátený.

²¹Jam i ndershëm, por nuk e çmoj fare veten time dhe e përçmoj jetën time.

²¹Jestli aj som bezúhonný, neznám svojej duše; opovrhujem svojím životom.

²²Éshtë e njëjta gjë, prandaj them: "Ai shkatërron njeriun e ndershëm dhe të keqin".

²²Je to jedno; preto hovorím: On ničí bezúhonného i bezbožného.

²³Në qoftë se një fatkeqësi mbjell papritur vdekjen, ai qesh me vuajtjen e të pafajmëve.

²³Ak náhle usmrtí bičom, smeje sa zkúške nevinných.

²⁴Toka u është dhënë në dorë të këqijve; ai u vesh sytë gjyqtarëve të saj; po të mos jetë ai, kush mund të ishte, pra?

²⁴Zem býva vydaná do ruky bezbožného; zakrýva tvár jej sudcov. Ak nie on, kde kto je to tedy?

²⁵Tani ditët e mia kalojnë më shpejt se një vrapues, ikin pa parë asnjë të mirë.

²⁵A moje dni boly rýchlejšie ako bežec, utiekly; nevidely dobrého.

²⁶Ikin shpejt si anijet prej xunkthi, si shqiponja që sulet mbi gjahun e vet.

²⁶Prebehly jako rýchle lode, jako keď sa orol vrhne na korisť.

²⁷Në qoftë se them: "Dua ta harroj vajtimin, ta lë pamjen time të trishtuar dhe të tregohem i gëzuar",

²⁷Ak poviem: Zabudnem na svoju žiaľbu, zanechám svoju smutnú tvár a poveselím sa;

²⁸më hyn frika për të gjitha dhembjet e mia; e di mirë që ti nuk do të më konsiderosh të pafajshëm.

²⁸obávam sa všetkých svojich bolestí; viem, že ma neuznáš za nevinného.

²⁹Në qoftë se jam i dënuar tanimë, pse të lodhem më kot?

²⁹Ja budem len bezbožný; načože by som sa nadarmo unúval?!

³⁰Edhe sikur të lahesha me borë dhe të pastroja duart e mia me sodë,

³⁰Keby som sa umyl hoci v snehovej vode a keby som očistil svoje ruky mydlom,

³¹ti do të më hidhje në baltën e një grope, edhe vetë rrobat e mia do të më kishin lemeri.

³¹i vtedy ma pohrúžiš do jamy, a bridkým ma učiní moje rúcho.

³²Në të vërtetë ai nuk është një njeri si unë, të cilit mund t'i përgjigjemi dhe të dalim në gjyq bashkë.

³²Pretože Bôh nie je človekom ako ja, aby som mu odpovedal, aby sme vošli spolu v súd.

³³Nuk ka asnjë arbitër midis nesh, që të vërë dorën mbi ne të dy.

³³Nieto nikoho, kto by rozsúdil medzi nami, kto by položil svoju ruku na nás na oboch.

³⁴Le të largojë nga unë shkopin e tij, tmerri i tij të mos më trembë.

³⁴Nech odníme odo mňa svoj prút, a nech ma nedesí jeho strach,

³⁵Atëherë do të mund të flas pa pasur frikë prej tij, sepse nuk jam kështu me veten time.

³⁵vtedy budem hovoriť a nebudem sa ho báť, lebo nie je toho tak u mňa.