1A e di ti kohën kur pjellin dhitë e malit apo ke vërejtur vallë pjelljen e drenushave?
1(H39-4) ¿Sabes tú el tiempo en que paren las cabras monteses? ¿O miraste tú las ciervas cuando están pariendo?
2A di ti të numërosh muajt kur merr fund barra e tyre, apo njeh ti kohën kur duhet të pjellin?
2(H39-5) ¿Contaste tú los meses de su preñez, Y sabes el tiempo cuando han de parir?
3Mblidhen dhe pjellin të vegjlit e tyre, duke u dhënë fund kështu dhembjeve të tyre.
3(H39-6) Encórvanse, hacen salir sus hijos, Pasan sus dolores.
4Të vegjlit e tyre bëhen të fortë, rriten jashtë, shkëputen dhe nuk kthehen më pranë tyre.
4(H39-7) Sus hijos están sanos, crecen con el pasto: Salen y no vuelven á ellas.
5Kush lë të lirë gomarin e egër, kush e ka zgjidhur gomarin e egër,
5(H39-8) ¿Quién echó libre al asno montés, y quién soltó sus ataduras?
6të cilit i kam caktuar të rrijë në shkretëtirë dhe tokën e kripur si banesë?
6(H39-9) Al cual yo puse casa en la soledad, Y sus moradas en lugares estériles.
7Ai përçmon zhurmën e qytetit dhe nuk dëgjon britmat e asnjë zotërie.
7(H39-10) Búrlase de la multitud de la ciudad: No oye las voces del arriero.
8Hapësirat e gjera të maleve janë kullota e tij, dhe ai shkon dhe kërkon çdo gjë që është e gjelbër.
8(H39-11) Lo oculto de los montes es su pasto, Y anda buscando todo lo que está verde.
9Bualli vallë a pranon të të shërbejë ose të kalojë natën pranë grazhdit tënd?
9(H39-12) ¿Querrá el unicornio servirte á ti, Ni quedar á tu pesebre?
10A mund ta lidhësh vallë buallin me litar që të lërojë tokën në hulli, ose të lesojë luginat pas teje?
10(H39-13) ¿Atarás tú al unicornio con su coyunda para el surco? ¿Labrará los valles en pos de ti?
11A do t'i kesh besim atij, sepse forca e tij është e madhe, ose do t'ia lësh atij punën tënde?
11(H39-14) ¿Confiarás tú en él, por ser grande su fortaleza, Y le fiarás tu labor?
12A do të mbështetesh tek ai për të çuar në shtëpi grurin dhe për ta mbledhur në lëmë?
12(H39-15) ¿Fiarás de él que te tornará tu simiente, Y que la allegará en tu era?
13Krahët e strucit rrahin tërë gaz, por ato nuk janë me siguri krahët dhe pendët e lejlekut.
13(H39-16) ¿Diste tú hermosas alas al pavo real, O alas y plumas al avestruz?
14Ai në fakt i braktis vezët e tij për tokë dhe i lë të ngrohen në pluhur.
14(H39-17) El cual desampara en la tierra sus huevos, Y sobre el polvo los calienta,
15duke harruar që një këmbë mund t'i shtypë ose një kafshë e fushave mund t'i shkelë.
15(H39-18) Y olvídase de que los pisará el pie, Y que los quebrará bestia del campo.
16I trajton ashpër të vegjlit e tij, sikur të mos ishin të vetët; por lodhja e tij pa asnjë interes është e kotë,
16(H39-19) Endurécese para con sus hijos, como si no fuesen suyos, No temiendo que su trabajo haya sido en vano:
17sepse Perëndia e ka lënë pa dituri dhe nuk i ka dhënë zgjuarsi.
17(H39-20) Porque le privó Dios de sabiduría, Y no le dió inteligencia.
18Por kur ngrihet më këmbë për të ikur, tallet me kalin dhe me kalorësin e tij.
18(H39-21) Luego que se levanta en alto, Búrlase del caballo y de su jinete.
19A je ti ai që i ke dhënë forcën kalit dhe ia ke veshur qafën me jele që valëviten?
19(H39-22) ¿Diste tú al caballo la fortaleza? ¿Vestiste tú su cerviz de relincho?
20A je ti ai që e bën të kërcejë si një karkalec? Hingëllima e tij krenare të kall tmerr.
20(H39-23) ¿Le intimidarás tú como á alguna langosta? El resoplido de su nariz es formidable:
21Çukërmon në luginë duke u kënaqur nga forca e tij; sulet në mes të kacafytjes me armë.
21(H39-24) Escarba la tierra, alégrase en su fuerza, Sale al encuentro de las armas:
22Përbuz frikën dhe nuk trembet, as zmbrapset përpara shpatës.
22(H39-25) Hace burla del espanto, y no teme, Ni vuelve el rostro delante de la espada.
23Mbi të kërcet këllëfi i shigjetave, shtiza që vetëtin dhe ushta.
23(H39-26) Contra él suena la aljaba, El hierro de la lanza y de la pica:
24Me zjarr dhe vrull i zhduk distancat dhe nuk qëndron në vend kur bie buria.
24(H39-27) Y él con ímpetu y furor escarba la tierra, Sin importarle el sonido de la bocina;
25Që në dëgjimin e parë të burisë, ai thotë: "Aha"!, dhe e nuhat nga larg betejën, zërin kumbues të kapitenëve dhe britmën e luftës.
25(H39-28) Antes como que dice entre los clarines: Ea! Y desde lejos huele la batalla, el grito de los capitanes, y la vocería.
26Mos vallë për shkak të zgjuarsisë sate ngrihet e fluturon krahathati dhe i hap krahët e tij drejt jugut?
26(H39-29) ¿Vuela el gavilán por tu industria, Y extiende hacia el mediodía sus alas?
27Éshtë vallë nën komandën tënde që shqiponja ngrihet lart dhe e bën folenë e saj në vende të larta?
27(H39-30) ¿Se remonta el águila por tu mandamiento, Y pone en alto su nido?
28Banon mbi shkëmbinj dhe qëndron mbi krepa të rrëpirta.
28(H39-31) Ella habita y está en la piedra, En la cumbre del peñasco y de la roca.
29Nga lart ajo përgjon gjahun dhe sytë e saj vrojtojnë larg.
29(H39-32) Desde allí acecha la comida: Sus ojos observan de muy lejos.
30Të vegjlit e saj thithin gjak dhe, ku ka të vrarë, atje ndodhet ajo".
30(H39-33) Sus pollos chupan la sangre: Y donde hubiere cadáveres, allí está.